Ο ΔΡΟΜΟΣ (ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ)

Θυμάμαι κάτι στίχους της Κατερίνας Γώγου από το ''Ξύλινο Παλτό''

''Περπατώ
Περπατώ
Περπατώ
Με ραμμένες τις τσέπες μου στο ξύλινο παλτό μου
Περπατώ επαναληπτικά.Επαναληπτικά περπατάω.
Δεν κουβαλάω τίποτα.Δεν έχω να κρύψω τίποτα...''

Όλοι περπατάμε για κάπου...άλλοι έχουν καθορισμένοι πορεία...άλλοι όχι....όλοι βαδίζουν κάπου....κι ο καθένας συνειδητά ή όχι ψάχνει τη δική του Ιθάκη...έναν ώμο να στηριχτεί και ένα όνειρο να κατακτήσει...
Ακολουθεί ένα ΔΡΟΜΟ......

''ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ...''

Χρησιμοποίησε το μυαλό σου,κι ακολούθησε την καρδιά...από κει και πέρα όποιο δρόμο κι αν διαλέξεις,η επιλογή σου θα είναι σωστή....

ΚΑΙ ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ:
''Ο ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ,ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ''

Κ Α Λ Η Τ Υ Χ Η ΜΕ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΣΟΥ'

Υ.Γ : και μια συμβουλή....ΠΟΤΕ ΜΗ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ....

ΠΕΤΑ...ΠΕΤΑ ΨΗΛΑ...ΩΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΦΤΑΝΟΥΝ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ

Η ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ

''Η αγάπη μου ένα βράδυ

γλυκό φιλί θα γίνει

και θα' ρθει στο στο σεντόνι σου

τίποτα να μη μείνει....''

Μου θυμίζει εσένα....ίσως γιατί κι εσύ το αγαπάς το ίδιο όσο κι εγώ....

Σ αγαπούσα...από τότε που σε γνώρισα...αλλά ποτέ δεν ήσουν εδώ όταν σε είχα ανάγκη...και ήρθες όταν είχα προχωρήσει μπροτά...κακός συγχρονισμός...αργείς πολύ να εκτιμήσεις αυτό που έχεις...αλλά όταν το εκτιμάς,πιστεύω ότι μπορείς να τα δώσεις όλα....

''Η καλύτερη αγάπη είναι αυτή που ξυπνά την ψυχή και μας οδηγεί ψηλά

ανάβει φωτιά στις καρδιές και γαληνεύει τις ψυχές μας...Αυτό ήθελα να σου δώσω...Κι αυτό ήλπιζα να μου δώσεις κι εσύ....''

Αλλά άργησες...και δεν μπορώ να σε εμπιστευτώ ξανά...έκλαψα πολύ για σένα...έφτασα στο πάτο...μπορεί να το άξιζες,αλλά μπορεί και όχι....

''Δεν υπάρχει περίπτωση να μη σε ξαναδώ,να το θυμάσαι..''

Έτσι μου χες πει...

Η αγάπη μου είπα;;; ΌΧΙ....Δεν το ξαναλέω αυτό...μεγάλη κουβέντα...

μια φίλη μου μου λέει ν αφήσω τον εαυτό μου να νιώσει...να αφεθεί...όμορφο ακούγεται...αλλά πάντα φοβόμουν μη πληγωθώ....την έχω πατήσει και ξέρω...όπως ξέρω ότι έτσι χάνω πράγματα....

αλλά νιώθω ότι άμα αγαπήσω θα αφεθώ

κ να σου πώ και κάτι;;δεν μετάνιωνω για όσα ένιωσα....

τα τριαντάφυλλα σου-τρία στον αριθμό-τα έχω αποξηράνει και τα κοιτάζω...

ήλπιζα ότι για μένα θα ήσουν το κατάδικό μου τριαντάφυλλο...σαν αυτό που ε'ιχε ο Μικρός Πρίγκιπας....είχε πολύ εγωισμό και περηφάνεια το τριαντάφυλλό του....Κι όμως το αγαπούσε γιατί το θεωρούσε ΜΟΝΑΔΙΚΟ.....και ΑΛΗΘΙΝΟ...

''ΑΛΗΘΙΝΑ ΑΛΗΘΙΝΟ....''

αν αντέξεις, θ αντέξω