Οι άνθρωποι γύρω μας έχουν την ανάγκη να τους έχουμε ανάγκη...
Ακόμα κι αν εμείς τελικά δεν τους έχουμε και τόσο ανάγκη...
Αλλιώς χάνουν το ρόλο τους...
Πάντα θέλουμε να κάνουμε το καλύτερο για τους δικούς μας ανθρώπους...
Να είμαστε εκεί γι'αυτούς...
Άραγε αυτό φτάνει;;
Κι αν εκείνοι τελικά δεν θέλουν;
Αν τελικά θέλουν να κάνουν το δικό τους;
Ποια είναι τα δικά σου κομμάτια και ποιά των άλλων σε όλο αυτό;
Ο δικός σου ρόλος ποιός είναι;
Εσύ ποιά θέλεις να είσαι και τι θέση θέλεις να κρατήσεις;
Κι όταν όλα γύρω σου αλλάζουν γιατί να μην μπορείς να είσαι απλά εσυ;
Και να είσαι καλά μ'αυτό το εσύ...
Και να μην έχεις ανάγκη τίποτ' άλλο...
Δεν είσαι όμως μόνη σου...
Κι όταν αλλάζει ο ένας κρίκος επηρεάζεται αυτόματα και όλη η αλυσίδα...
Πώς γίνεται δύο άνθρωποι να βλέπουν τόσο ξεχωριστά ο ένας τον άλλο;;
Και τα λόγια του ενός για τον άλλο να μη συμβαδίζουν ούτε στο ελάχιστο;
Και τί υπάρχει πίσω απ όλο αυτό;
Ανασφάλεια;
Φοβοι(δικοί σου ή και του άλλου);
Ανεκπλήρωτες επιθυμίες;
Δεν είναι το πάν να γίνεσαι θυσία για όλους...
Να κάνεις το καλύτερο για όλους...
Δεν θέλω να γίνω σαν κι εσένα...
Άραγε πόσες ενοχές μ έχεις φορτώσει;
Και πόσες απ αυτές έχω δεχτεί χωρίς να το ξέρω;
Και τελικά ποιά είσαι;
Γιατί τελικά ίσως να μη σε ξέρω τόσα καλά όσο νομίζω...
