Παλιά, θυμάμαι, βγαίναμε, πίναμε, δεν νιώθαμε, δεν μας άγγιζε το αλκόολ..Τώρα πίνω μια μπύρα και με πιάνει αυτή η ελαφρά μέθη, αυτή η ζάλη..Σαν να άλλαξα,σαν να ξεσυνήθισα και να μην είμαι όπως πριν.Πόσο γεμάτη συνήθειες είναι η ζωή μας;Πόσο μαθαίνουμε να ζούμε έχοντας τους ανθρώπους μας γύρω μας;Κι αν κάποιος από αυτούς φύγει;Τότε τί; Πόσο έχουμε ανάγκη τους άλλους για να είμαστε εμείς καλά και κατά πόσο μπορούμε-αν μπορούμε-να είμαστε και μόνοι μας καλά, χωρίς την επιβεβαίωση και αποδοχή των άλλων;
Οι στιγμές περνάνε, η ζωή τρέχει κι εσύ τρέχεις από πίσω αγκομαχώντας και λαχανιάζοντας μπας και προλάβεις έστω το τελευταίο τρένο για αυτό το 'κάπου καλύτερα' που όλοι ψάχνουν. Κυλάει ο χρόνος και εσύ ακόμα πίνεις στην υγειά των καλύτερων που θα έρθουν-αλλά δεν μας έχουν κάνει την τιμή ακόμα-, στην υγειά του κάθε μαλάκα που σε έκανε για άλλη μια φορά κομμάτια, στην υγειά του νέου του καινούργιου που νομίζεις ότι 'δεν είναι σαν τους άλλους' ενώ τελικά ακόμα περιμένεις αυτόν τον 'πρίγκιπα' με το άσπρο άλογο που θα έρθει για να σου αλλάξει τη ζωή.
Πάντα κατηγορούσα τον Walt Disney και όλα τα παραμύθια που όσο και να τα αγαπάω δεν μου έμαθαν ποτέ ότι μετά το happily ever after μπορεί ο πρίγκιπας να βαρέθηκε τη Σταχτοπούτα γιατί ήταν υπερβολικά καλή για τα γούστα του, ή ο πρίγκιπας να ξαναέγινε βάτραχος ή ότι εν τέλει η ζωή δεν είναι ούτε παραμύθι ούτε αμερικάνικη ταινία.
Για την ζωή σου εσύ πρέπει να παλέψεις, κι όπως πέφτεις με περισσότερη δύναμη να ξανασηκώνεσαι και φτου κι από την αρχή.Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, 4-5 χρονών και σκουντουφλούσα και έπεφτα και όπως όλα τα παιδάκια της ηλικίας μου πήγαινα να κλάψω, όμως εν τέλει δεν προλάβαινα. Όταν σήκωνα το κεφάλι μου από το έδαφος κοίταζα τη μαμά μου και εκείνη με μια απαλή φωνή και με όλο της το χαμόγελο μου έλεγε' Μην ανησυχείς, είναι κάτι ασήμαντο.' Από τότε κάθε φορά που έπεφτα κάτω, έβαζα τα χεράκια μου, σηκωνόμουν και ξεσκονίζντας τα γονατάκια μου κοιταζα με περηφάνια τη μαμά μου και της έλεγα 'Μην ανησυχείς μαμά, είναι κατί ασήμαντο, και απλά συνέχιζα το παιχνίδι μου.Σαν να μην τρέχει τίποτα και ας πονούσα και λίγο, δεν με ένοιαζε.
Τώρα που ο πόνος δεν είναι στο γόνατο ή στο χέρι αλλά στη καρδιά, και δεν είναι κυριολεκτικός αλλά μεταφορικός πόνος γιατί δεν μπορώ να κάνω το ίδιο;Τη δύναμη να αλλάξεις και να προχωρήσεις τη βρίσκεις μόνος σου. Σίγουρα αυτό που έζησες και σου δημιούργησε αυτό τον πόνο ήταν σημαντικό. Σημαντικό που θα μπορέσει κι αυτό να μπεί στο κουτάκι με την ετικέτα 'ασήμαντα', στο δικό του
χωρο και χρόνο και όταν εσύ θα είσαι όντως έτοιμος να 'ξεσκονίσεις' τις πληγές σου και να ξαναπαίξεις σαν παιδί σ αυτό το παιχνίδι που λέγεται ζωή...
''Όλα θα πάνε καλά στο τέλος, αν δεν πάνε, δεν θα είναι το τέλος...''
