3...2...1 Και σε λίγη ώρα ο μπαμπάς μου θα κατεβάσει τον γενικό διακόπτη,ένα σκοτάδι θα πλημμυρίσει το χώρο κι ένα νέο φως θα το διαδεχθεί,μαζί με την νέα χρονιά..Πυροτεχνήματα κι ευχές προς τον ουρανό, αγκαλιές και χαμόγελα...
2013...Μια χρονιά γεμάτη,γεμάτη ανθρώπους,τοπία, νέες εμπειρίες,νέους ορίζοντες,νέα εγώ..
Μια χρονιά γεμάτη πολλά χαμόγελα και πολλά δάκρυα, πολλά συναισθήματα και πολύ θλίψη, πολλή αγάπη και αρκετό θυμό..Νέα πρόσωπα που ήρθαν κι έφυγαν,άλλα που ήρθαν για να μείνουν, κι άλλα που νόμιζα ότι θα μείνουν μα τελικά έφυγαν και δεν θα ξανάρθουν πίσω όσο κι αν θελω να το ελπίζεις...
Μια χρονιά που πραγματοποίησε ένα επίσης σημαντικό όνειρο για μένα και που δοκίμασε τα όριά μου, τις αντοχές μου, τις εσωτερικές μου δυνάμεις,την ψυχή μου..
Μια χρονιά που χτύπησε ακριβώς στον πυρήνα,στο κέντρο, που έδωσε απανωτά χαστούκια και συνειδητοποιήσεις, που με γύρισε πίσω, πολύ πίσω, σε μνήμες που αλλιώς είχα στο μυαλό μου, κι αλλιώς ήταν, σε ανθρώπους που αλλιώς τους είχα στην καρδιά μου κι αλλιώς τους έχω τώρα..Ασχέτως αν τους αγαπάω..πολύ..Είναι μεγάλη παγίδα η αγάπη και μπορεί να σε κάνει να νιώσεις μεγάλη ενοχή για το τι νιώθεις και γιατί το νιώθεις..
Μια χρονιά που με έκανε να νιώθω πιο πολύ παιδί, παρά ενήλικος, και ταυτόχρονα πιο μεγάλη απ΄'ο,τι είμαι, αλλά τελικά να φτάνω να ταυτίζομαι πιο πολύ με το παιδί..το εσωτερικό παιδί που κρύβει ο καθένας μέσα του..αυτή την τρυφερή ψυχή με τα μεγάλα μάτια που ναι έτοιμα να αγκαλιάσουν και να αγαπήσουν όλο τον κόσμο..
Μια χρονιά που θα λεγα ότι με έκανε εν τέλει να καταλάβω γιατί έχω ακολουθήσει αυτό τον κλάδο σπουδών...και δεν μιλάω για το γεγονός ότι μ αρέσει,με καλύπτει ή ότι το αγαπάω..μιλάω γι'αυτό το εσωτερικό γιατί που κρύβει ο καθένας στην ψυχή του..γι'αυτή την αγνότητα κι αυτή την αλήθεια, που μόνο εκεί μπορείς να βρεις αν είσαι ανοιχτός σε αυτό..
Μια χρονιά που με έκανε να δω πολλά πράγματα απλά με άλλο μάτι..πιο ευαίσθητο και πιο εσωτερικό..
Μια χρονιά που με κάνει να αναρωτιέμαι πόσο έχω αλλάξει και πού βρίσκεται το εγώ μου σε όλο αυτό..Και τελικά ποιο είναι αυτό το εγώ και ποιος το έφτιαξε μέσα σε όλα αυτά τα πήγαινε-έλα και τα πάνω κάτω;Εγώ ή άλλοι;Τα θέλω τα δικά μου για μένα ή των άλλων για μένα;Είναι πολύ δύσκολο να μπορέσει κανείς να διαφοροποιηθεί..να είναι ανεπηρέαστος από τις γνώμες των σημαντικών για εκείνον ανθρώπων και να δει ξεκάθαρα τι ΘΕΛΕΙ..Τι πραγματικά θέλει..
Είναι μεγάλο πράγμα να μπορεί ο άνθρωπος να κάνει αυτό που θέλει..Γιατί τότε είναι που είναι πραγματικά ευτυχισμένος..που τα μάτια του λάμπουν ακτινοβολούν, γιατί έτσι λάμπει κι η ψυχή του...Και το χαμόγελο του να φτάνει ως τ'αυτιά..Για μένα αυτό είναι το μεγαλύτερο συναίσθημα που μπορεί να νιώσει ο άνθρωπος..κι αυτό για μένα,ναι, είναι η ευτυχία..Στιγμές που φτάνεις σε ένα σημείο να σκέφτεσαι ''Και να πεθάνω τώρα,χέστηκα!!!''..Απλά γιατί νιώθεις ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!
Ελευθερία..Κάπου διάβασα ότι ''Τίποτε δεν είναι πιο αναγκαίο και πολύτιμο για τον άνθρωπο, παρά η ελευθερία του''..Και κάθε φορά που το διαβάζω ανατριχιάζω..Αυτές οι στιγμές που ζεσταίνουν το κορμί σου οι ακτίνες του ήλιου και θες να κλείσεις τα μάτια σου, να απλώσεις τα χέρια και να στροβιλίζεσαι γύρω από τον εαυτό σου με ένα χαμόγελο στο πρόσωπό σου, ένα χαμόγελο που βγαίνει μέσα από την ψυχή σου...
Λοιπόν, ξέρετε κάτι...κι ας μην το παραδέχομαι..είμαι περήφανη απλά και μόνο επειδή όλα αυτά τα συναισθήματα τα έχω νιώσει..καλά,άσχημα, λύπες, χαρές..ακραία θετικά,κι ακραία αρνητικά..να πέφτεις και να ξανασηκώνεσαι, να σε ψάχνεις και να σε ξανά βρίσκεις..Τουλάχιστον, ζεις, στο όποιο έπακρο έχεις ανάγκη, στο όποιο έπακρο νιώθεις..
Για την νέα χρονιά δεν θέλω πολλά..μόνο να μαι χαρούμενη..αυτό το ζητάω πάντα..κάθε χρόνο,και κάθε φορά που σβήνω την τούρτα των γενεθλίων μου, να γελάω, όχι μόνο με τον στόμα αλλά και με την ψυχή μου..Να ενισχύσω το εσωτερικό παιδί που έχω μέσα μου,να το αγαπήσω, να αγαπήσω τον ενήλικα που προήλθε από αυτό το παιδί..Ίσως και αυτή να ναι η πιο δύσκολη αποστολή του ανθρώπου..να αγαπήσει τον εαυτό του, αυτό που είναι ακριβώς επειδή είναι αυτό που είναι..Να αγκαλιάζει τον εαυτό του όποτε το χει ανάγκη, να τον παρηγορεί, να του λέει ότι όλα θα πάνε καλά, να τον στηρίζει και να τον προστατεύει, έχει δεν έχει κάποιον άλλον να κάνει για εκείνον την ίδια δουλειά..Δεν ξέρω αν με αγαπώ τόσο..ίσως να με αγαπάω κάπως πιο επιφανειακά για να λέω ότι με αγαπάω..Θα ήθελα όμως πολύ να φτάσω πιο βαθειά..Αν δεν αγαπήσεις εσύ πρώτα τον εαυτό σου δεν θα το κάνει κανείς για σένα..Να με αγαπήσω..πιο πολύ και πιο ειλικρινά,αυτό θέλω..
Να έχω υγεία και να νιώθω ότι κάνω σημαντικά πράγματα..να προχωράω..Μια φίλη μου λέει ''Το παρελθόν με καλά του και τα άσχημά του, πάει πέρασε..Από δω και πέρα είναι το θέμα τι κάνουμε..
Όσο και να καθορίζει τον καθένα μας το παρελθόν του..Πρέπει να φτάσει σε ένα σημείο να το συνειδητοποιήσει, να το αποδεχθεί, να το κοιτάξει κατάματα και να του πει ένα 'ευχαριστώ' γιατί εκείνο τον έκανε αυτό που είναι τώρα κι έπειτα να γυρίσει την πλάτη και να προχωρήσει, παράλληλα με αυτό, έχοντας το σύμμαχο και βοηθό στα δύσκολα..Κάπως έτσι γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος, ίσως πιο ισορροπημένος, πιο εσύ..
Να συγχωρέσω κάποιους ανθρώπους και να τους αποδεχθώ γι'αυτό ακριβώς που είναι και για όσα μου χουν δώσει ώς τώρα..κι ας με έχουν απογοητεύσει πολλές φορές..κι ας μην ήταν απόλυτα εκεί όταν τους είχα πραγματικά ανάγκη..γιατί ό,τι κι αν έκανα το έκαναν ''άθελα τους..και πάντα από αγάπη..''κι ας μην μπορω να το πιστέψω ακόμα ή κι ας μην θέλω προς το παρόν..Να τους δώσω λίγο χώρο μέσα μου να με αγκαλιάσουν..γιατί κατά βάθος κι εγώ το θέλω, απλά δεν το αφήνω..να γεμίσουν αυτό το κενό που δυστυχώς ή ευτυχώς μόνο εκείνοι μπορούν να γεμίσουν..
Να ταξιδέψω κι άλλο, πιο πολύ και ίσως και λίγο πιο έξω από την Ευρώπη, να δουν τα μάτια μου κάτι διαφορετικό, να γεμίσουν, εικόνες, παραστάσεις, ανθρώπους κι εμπειρίες..Κάπως έτσι μαθαίνεις..ζώντας..και κανένα βιβλίο δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη γνώση αυτή..Γυρίζοντας σε δρόμους άγνωστους με μια backpack στην πλάτη, με ένα χάρτη και μια φωτογραφική μηχανή στα χέρια..Τώρα που μπορείς...ακριβώς επειδή μπορείς...
Ο Ρεμπώ είχε γράψει μια απίστευτη φράση που έχει μείνει στο μυαλό μου από τότε που τη διάβασα ''Να ζεις τη ζωή που πραγματικά θέλεις εσύ κι όχι αυτή που οι άλλοι θέλουν για σένα..''
Τέλος θέλω να παραθέσω ένα μικρό παραμύθι που διάβασα σε ένα άρθρο της εφημερίδας Lifo και με εκφράζει απόλυτα..μαζί με την μικρή αλλά περιεκτική ευχή που δίνει
'Μια φορά και έναν καιρό ζούσε ένας Φεγγαράνθρωπος ο οποίος ήταν ένας από τους πιο αγαπημένους βοηθούς του Αη Βασίλη. Ήταν συνέχεια καλοσυνάτος και πίστευε στην αγάπη των μικρών παιδιών. «Εύχομαι το 2014 να διατηρήσετε το ζωντανό το μέσα παιδί, να το τρέφεται και να είστε περήφανο για αυτό, μα το κυριώτερο κάντε το παιδί να είναι περήφανο για εσάς τους ίδιους».
Αναρωτιέμαι μετά από αυτό αν αυτό το παιδί που ήμουν κάποτε είναι περήφανο για μένα..και μετά κάνω στον αυτό μου την ίδια ερώτηση λίγο πιο αλλαγμένη ''Και γιατί να μην είναι;''..
Νομίζω πως αν κάποια στιγμή άνοιγε την πόρτα του δωματίου μου κι έμπαινε μέσα απλά θα με κοίταζε, θα μου χαμογελούσε κάνοντας μου γλυκά ματάκια και απλά θα έφευγε χοροπηδώντας μέσα στην ζωντάνια και στο χαμόγελο, έτσι ακριβώς όπως ήρθε..ή ίσως απλά να με αγκάλιαζε με τα μικρά του χεράκια, όπως μόνο τα παιδιά ξέρουν να αγκαλιάζουν..και κάπως έτσι θα ταν σαν να αγκαλιάζω εγώ η ίδια τον εαυτό μου αλλά με την παιδική μου ψυχή, την πιο εσωτερική κι αληθινή..κι ίσως τότε να χε και μεγαλύτερη αξία..
Να με χαρούμενη..να μαι εγώ..και να με περήφανη γι'αυτό το εγώ ακόμα κι όταν το χάνω και το βρίσκω..
Τελικά, είναι ωραίο να έχεις φτερά,αρκεί να δίνεις στον εαυτό σου την ευκαιρία να πετάξει
Χαρούμενο 2014..Με υγεία,αγάπη, χαρά, δάκρυα, αγκαλιές,συναισθήματα, ελευθερία και ζωντάνια :)
Κι ένα τραγουδάκι που αγαπώ πολύ, γιατί ότι και να συμβαίνει στην ζωή
''Δεν σταματώ..ξημερώνει και φεύγω...'' <3 font="">
