Καμιά φορά,ανοίγει η πόρτα συγα σιγά και μπαίνεις
Φοράς κάτασπρο κουστούμι και λινά παπούτσια
Σκύβεις,βάζεις στοργικά στη φούχτα μου 72 φράγκα και φεύγεις
Έχω μείνει στη θέση που με άφησες για να με ξαναβρείς
Όμως πρέπει να χει περάσει πολύς καιρός γιατί τα νύχια μου μακρύνανε
και οι φίλοι μου με φοβούνται
Κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες,έχω χάσει τη φαντασία μου
Και κάθε φορά που ακούω ''Κατερίνα'', τρομάζω
Νομίζω ότι πρέπει να καταδώσω κάποιον.
Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα,με κάποιον που λέγανε πως είσαι εσύ
Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες γιατί γράψανε ότι σου ρίξανε στα πόδια
Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια
Στο μυαλό είναι ο στόχος.
Το νού σου,ε;;;
