ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ....

Ξέρω πως μ'αγαπάς...Κι ας μη μου το χεις πει...

Αυτό νιώθω...Αυτό μου δείχνουν τα μάτια σου όταν με κοιτάζεις. . .

Κοιτάζω τις φωτογραφίες που βγάλαμε το Σάββατο...δυο χαρούμενα αλλά αγουροξυπνημένα μουτράκια που είναι αγκαλίτσα. . .

κι έχουμε κι οι δυό μας ροδαλά μαγουλάκια... :)

και χαμογελάμε....

κοιτάζω τα μάτια σου....μου φαίνεται πως λάμπουν. . .

ξέρω πως μ'αγαπας...

αλλά κι εγώ σ αγαπώ...................

μέχρι τον ουρανό σ αγαπώ........

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΦΕΥΓΟΥΝ. . . .

Άνοιξα τον φάκελο τον αναμνήσεων...

Ένας φούξια φάκελος καταχωνιασμένος στο πάνω πάνω ράφι της ντουλάπας μου...κρυμμένος....εδώ και έναν χρόνο δεν τον έχω αγγίξει. . .δεν ήθελα...δεν ήθελα να θυμάμαι....κάποτε αυτός ο φάκελος είχε μέσα πράγματα που τότε θεωρούσα ότι ήταν όλη μου η ζωή...ότι μου διναν δύναμη. . .και πράγματι μου έδιναν...

όμως τότε δεν είχα μάθει να στηρίζομαι στα πόδια μου...να δίνω αξία σε όσα είχα...

δεν είχα μάθει πόση δύναμη έχω ΕΓΩ. . .

κι όταν άρχισα να το συνειδητοποιώ...να δίνω αξία σε ΜΕΝΑ,ο ''κόσμος'' μου άρχισε να ξεθωριάζει...
άρχισε να χάνει τα χρώματα του. . . τί να πω ίσως αρέσει στους ανθρώπους να είναι ο φίλος τους ''αδύναμος''...τότε μάλλον φαίνονται ανώτεροι...

τότε ήταν που έπρεπε να χτίσω το κόσμο μου απ'την αρχή...ΜΟΝΗ ΜΟΥ...και με ανθρώπους δικούς μου...ανθρώπους που ήξερα ότι ήταν πάντα ΕΔΩ αλλά που δεν τους έδινα αξία...

ναι,έκλαψα,τρόμαξα,φοβήθηκα....

αλλά ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΗΚΑ και κάποιες στιγμές ενιωθα κιόλας πως ......

....... ΠΕΤΟΥΣΑ.........

Γιατί πρέπει να χάνουμε ανθρώπους απ τη ζωή μας;;;

ΞΕΡΩ: ''ΟΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΛΟΓΟ,ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΚΑΛΟ,ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΤΗ ΔΕΔΟΜΕΝΗ ΣΤΙΓΜΗ,ΜΕΤΑ ΟΜΩΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΤΣΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ''. . . .

Κάποιοι άνθρωποι που θεωρούσα σημαντικούς για μένα έφυγαν...κάποιοι έφυγαν,ξαναήρθαν και μετά ξαναέφυγαν...άλλοι όμως έμειναν. . .

πολλές φορές προσπάθησα να μην αφήσω κάποιους απ αυτούς να φύγουν. . .
αλλα μια οποιαδήποτε σχέση για να ''ανθισει'' θέλει δύο ανθρώπους...κι όχι έναν...

δεν μ αρέσει να χάνω την οποιαδήποτε επαφή...

πιστευω ότι ένα ''τί κάνεις;'',ένα ''χρόνια πολλά'' είναι ανθρώπινα. . .


Κλείνω το φάκελο....ΟΧΙ δεν είμαι λυπημένη. . .

ξέρω ότι μέσα απ' όλο αυτό έμαθα ΕΜΕΝΑ. . .κι έμαθα να στηρίζομαι σε μένα....

πάντα με κατηγορούσαν που ήμουν ρεαλίστρια...φυσικά και εχω συναισθήματα και συχνά με παρασύρουν...αλλά αν δεν πατάς στη γή κάποια στιγμή θα πέσεις απ το συννεφάκι σου...

Απ το φάκελο το μόνο που κράτησα είναι μια φωτογραφία που απεικονίζει δύο φατσούλες πιασμένες αγκαζέ. . .η μια είμαι εγώ. . .κ η άλλη η ''αδερφή'' μου. . .

τότε δηλαδή ήταν η ''αδερφή'' μου...
τώρα έφυγε. . .κι έχω καιρό να της μιλήσω...κι ας έχω προσπαθήσει...

ήρθε,έφυγε. . .ίσως ξανάρθει. . .ίσως πάλι και όχι. . .

ΣΗΜΑΔΙΑ ΖΩΗΣ. . .

Δεν ξέρω αν κάνω το σωστό,αλλά έτσι νιώθω κι έτσι μου βγαίνει...
πολλές φορές δεν με νοιάζει για τον εαυτό μου...κι ας είμαι κουρασμένη ή ακόμη κ λίγο αρρωστούλα,θα είμαι εκεί...

όταν δεν είμαι καλά μου βγαίνουν διάφορα συναισθήματα...ίσως και να νιώθω οτι δίνω πιο πολλά...όμως κάθε στιγμή προσπαθώ να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι

''ο καθένας αγαπά με τον δικό του τρόπο'' κι ακόμη ότι

''δεν σκέφτονται όλοι όπως σκέφτομαστε εμείς''...


δεν με νοιάζει για μένα.... δεν με νοιάζει...για μενα...

κι όταν δεν είμαι καλα΄... μου βγαίνουν ανικανοποιήτα κομμάτια μου...κλαίω,απογοητεύομαι...νευριάζω...

αλλά όλα αυτά είναι δικά μου κομμάτια...
γιατί απλά όταν δίνω δεν σκέφτομαι ''γιατί δίνω'' ή το ''άν θα πάρω,πόσο θα πάρω και τί θα πάρω''

δεν με νοιάζει για μένα...

απλά δίνω...άλλες νιώθω ότι αυτό μου επιστρέφεται κ άλλες όχι...ή για να είμαι ακριβής, όχι όσο θα θελα...

ξέρω,πολλές φορές ειμαι μέσα στην υπερβολή...είμαι κ με τις ώρες μου πολλές φορές...ακόμη και μια αρνητική σκέψη μπορεί να με επηρεάσει...


αλλά πέρα απ όλα αυτά,ξέρω τί θέλω...κ πώς νιώθω γι αυτό που θέλω...

δεν με νοιάζει για μένα...

κι αυτή την ανάγκη νιώθω...

τώρα που είμαι εδώ. . .

θέλω να μαι όσο πιο πολύ μπορώ κι όσο πιο έντονα μπορώ.......


θέλω όσο χρόνο μπορώ να τον περνάω μαζί του...

μ' αρέσει να μαι στη ζωή του

να αφήνω τα σημαδια μου πάνω της...

κι αυτά τα σημάδια να μείνουν ανεξίτηλα στο χρόνο

και να μη σβήσουν

ποτέ

....ΠΟΤΕ....

ΓΛΥΚΑ ΜΟΥ. . .

''Αυτά τα βραδια βλέπω συνέχεια αστέρια να πέφτουν.....

Κάπως έτσι έπεσες κι εσύ......Σαν αστέρι στην αγκαλιά μου....''


Μ'αρέσει να μαι το αστεράκι σου...Να δίνω φώς στη ζωή σου,όπως κι εσύ στη δική μου....

''Εμείς οι δυο σαν ένα...Δυο σώματα ενωμένα....'' σιγοψυθιριζες σήμερα. . . . .

Σήμερα θα κοιμηθώ...και θα ονειρευτώ ότι σ'έχω δίπλα μου...

.....κ ότι κοιμόμαστε αγκαλιά.....

ΤΟ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ...

Αυτές τις μέρες σκέφτομαι αρκετά....

δεν λέω όσα νιώθω γιατί φοβάμαι αντιδράσεις...

αλλά από την άλλη φοβάμαι πιο πολύ,μήπως περάσει ο καιρός,κ εγώ δεν έχω πεί όλα όσα θέλω...όλα όσα νιώθω....

και τότε ξέρω ότι θα το μετανιώσω.....και τί θα πώ; :

''Σ'αγαπώ....δεν στο πα ποτέ...αλλά θέλω να το ξέρεις;;;''

αυτό ειναι χαζομάρα....

Δεν θέλω να περάσει ο καιρός και να μη σου χω πεί ότι ''σ΄αγαπάω''....Ίσως και να πρέπει να το ξέρεις...

να ξέρεις ότι πολλές φορές με νευριάζεις....οτι πολλές φορές νιώθω ότι δεν είμαι προτεραιότητα στη ζωή σου....να ξέρεις ότι κάθε φορά που με αγκαλιάζεις,νιώθω ο πιο τυχερός άνθρωπος στο κόσμο...ότι θέλω να περνάμε πιο πολύ χρόνο μαζί...ότι άλλες φορές λέω ''δεν μπορώ'' κι άλλες νιώθω ότι η καρδιά μου θέλει να πετάξει και να ρθει κοντά σου...ότι κλαίω για βλακείες...ότι άλλες φορές το παίζω χαλαρή κι άλλες μπορώ να γίνω πολύ πιεστική....

αλλά το πιο σημαντικό απ όλα είναι ότι σε θέλω στη ζωή μου...

γιατί Σ'αγαπάω

και δεν θέλω να στο κρύβω ή να παίζω με τις λέξεις....

μια πολύ καλή μου φίλη...ίσως και ο μόνος άνθρωπος που με ξέρει και με καταλαβαίνει τόσο μου λεει:

''είναι γελίο να χετε πεί ''σε λατρεύω'' και να κολλάτε στο ''σ' αγαπώ'' ''

είναι ώρες που πραγματικά νιώθω χαλαρή,εχω αυτο που έχω εκείνη τη στιγμή κι αυτό που μπορείς να μου δώσεις...όμως αλλες φορές νιώθω την ανάγκη να στο πώ...να το βγάλλω από μέσα μου....

και τελευταία...σκέφτομαι ότι δεν αξίζει να στο πώ χρονοκαθυστερημένα....

το να ζεις αυτό που έχεις τώρα υποθέτω ότι συνεπάγεται και το να λές όσα νιώθεις

αλλά σ αυτό μπορεί να φταίει κ ο τρόπος που σκεφτόμαστε σήμερα

εγώ π.χ το ''σάγαπώ'' το θεωρώ μεγάλη λέξη....ίσως γιατί έχει επικρατήσει να το ταυτίζουμε με το ''για πάντα''....κ αυτό είναι κάτι που μας φοβίζει....φοβίζει εμένα πρώτα απ'ολα,κ μετά ξέρω ότι φοβίζει κι εκείνον....

πολλές φορές προσπάθησα ΚΑΠΩΣ να το πώ...αλλά δεν τα κατάφερα

αλλά δεν θέλω κάποτε να μετανιώσω που δεν στο είπα...

σε φιλώ και σ' αγαπώ(πόσες φορές το χω πεί σ αυτή την ανάρτηση,ούτε κι εγώ δεν ξέρω)