ΙΔΙΑ...

Πώς μπορείς να ξεχάσεις...;

Όταν διασχίζεις ίδιους δρόμους...

Όταν ακούς τις ίδιες μουσικές...

Όταν αντικρύζεις τους ίδιους ανθρώπους...



Κι εσύ λείπεις...

Συχνά έλειπες...

Αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο...


Ίσως και να ήταν στιγμές που θα ήθελα να εμφανιστείς ξαφνικά...

Ήθελα...

Και δεν ήθελα...

Μόνο να ξέρω ότι είσαι καλά...

Μόνο αυτό...


Ίδιοι δρόμοι...

Ίδια μέρη...

Ίδια...


Αναμνήσεις...

Όμορφες...

Αυτό είναι το σημαντικό...

Και πρέπει να χαίρομαι μ'αυτό...


Σε σκέφτομαι...

Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο...

Μέσα μου υπάρχεις...

Υπάρχεις...




Ίδιοι δρόμοι...

Κι τα χιλιόμετρα να τ'ανεβαίνουν...

Κι εγώ να τα μετρώ...

Και η επιστροφή μου να είναι όπως πάντα μοναχική...



Τα ίδια μαγαζιά...

Τα ίδια φανάρια...

Οι ίδιοι άνθρωποι...

Αλλά...

Χωρίς...

''ΣΤΟ ΜΑΚΡΙΝΟ ΣΟΥ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ,ΝΑ ΜΟΥ ΚΡΑΤΑΣ ΣΦΙΧΤΑ ΤΟ ΧΕΡΙ...''

''Έτσι ο μικρός πρίγκιπας ημέρωσε την αλεπού. Κι όταν κόντευε πια η ώρα που θα χωρίζανε:

-Άχ!είπε η αλεπού.Κλάμα που θα κάνω.

-Εσύ φταίς,είπε ο μικρός πρίγκιππας, εγώ δεν ήθελα το κακό σου,μα εσύ θέλησες να σε ημερώσω...

-Ναι,σωστά,είπε η αλεπού.

-Και τότε τί κέρδισες;

-Κέρδισα, είπε η αλεπού,γιατί μου μένει το χρώμα του σιταριού. Αυτά τα στάχυα πριν σε γνωρίσω δεν σήμαιναν τίποτα για μενα. Όμως τώρα κάθε φορά που θα τα κοιτάζω θα μου θυμίζουν εσένα.''



Τα στάχυα...

Κάτι τόσο απλό να θυμίζει τόσα πολλά...

Και πόσα πράγματα που έχω εγώ να θυμάμαι...

Που πρίν σε γνωρίσω μένα δεν σήμαιναν απολύτως τίποτα...

Αλλά τώρα κάθε φορά που θα τα κοιτάζω θα έχουν να μου θυμίζουν τόσα πολλά...

Πονάω...




Δεν θα ρθω...

Δεν θα μου κάνει καλό...

Πρέπει να προστατεύσω τον εαυτό μου...

Πρέπει...

Για μένα...

Γιατί έχω πάρει μια απόφαση...

Και δεν θέλω να γυρίσω πίσω...

Σ'αγαπάω...

Αλλά κάποια πράγματα είναι πάνω από αυτό...

Ελπίζω κάποια στιγμή να καταλάβεις...




''Κι όταν κόντευε πια η ώρα που θα χωρίζανε...''

''Κι όταν...''





''-Πήγαινε να ξαναδείς τα τριαντάφυλλα.Θα καταλάβεις πως το δικό σου είναι το μοναδικό στο κόσμο.''


''-Αντίο,της είπε...

-Αντίο είπε η αλεπού.Να το μυστικό μου.Είναι πολύ απλό:Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια.

-Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια,ξαναείπε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.

-Ο καιρός που έχασες για το τριαντάφυλλο σου είναι που το κάνει να έχει τόση σημασία.

-Ο καιρός που έχασα για το τριαντάφυλλό μου...,έκανε ο μικρός πρίγκιπας,για να το θυμάται.

-Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει τούτη την αλήθεια.Εσύ όμως δεν πρέπει να την ξεχάσεις.Απ'εδώ και μπρός θα είσαι για πάντα υπεύθυνος για εκείνο που έχεις ημερώσει.Είσαι υπεύθυνος για εκείνο που έχεις ημερώσει.Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλο σου...

-Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου...ξαναείπε ο μικρός πρίγκιπας,για να το θυμάται.''





'Όταν θα κοιτάζεις τ'αστέρια,τη νύχτα,κι αφού εγώ θα κατοικώ σ'ένα απ'αυτά,κι αφού εγώ θα γελώ σ'ένα απ'αυτά για σένα λοιπόν θα είναι σαν να γελούν όλα τ'αστέρια...''






Στο Πλανητάριο μέχρι τέλη Μαρτίου ο Μικρός Πρίγκιπας..Εγώ τον λάτρεψα ακόμα πιο πολύ...Από μικρή ήταν το αγαπημένο μου παραμύθι...ΜΗ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ,ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ!

{«Σε ένα προσωπικό ταξίδι στη χαμένη παιδική αθωότητα, αυτή που λέγεται ότι όλοι οι "μεγάλοι" έχουμε καλά κρυμμένη μέσα μας, μας προσκαλεί ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ του Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ.
Αυτή τη φορά το συμβολικό διαπλανητικό του ταξίδι ξετυλίγεται στο Θόλο του Νέου Ψηφιακού Πλανηταρίου. Σας προσκαλούμε λοιπόν όλους -μικρούς και μεγάλους- σε ένα τρυφερό παραμύθι για την αξία της αγάπης....}


Υ.Γ:ευχαριστώ ''από μικρό κι τρελό'' (http://apomikrokiapotrelo.blogspot.com/)που μας ενημέρωσες για την παράσταση!!

ΦΕΥΓΑ...

Και έρχεται η στιγμή που μαθαίνεις να ζεις Χ Ω Ρ Ι Σ...


Χ
Ω
Ρ
Ι
Σ

Σου είπα, δεν ξέρω αν κάνω το σωστό...

Κι ίσως και να το μετανοιώσω...

Αλλά δεν έχω άλλες δυνάμεις...

Δεν είμαι πια εγώ...

Δεν νιώθω όπως ένιωθα...

Κι αυτό είναι ό,τι με πονάει πιο πολύ...

Εγώ πάντα ήθελα να δίνω...

Και να δίνομαι...




Δεν αντέχω να χάσω άλλους ανθρώπους από τη ζωή μου...

Αλλά μάλλον αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να προχωρήσω..

Και να μή γυρίζω πίσω...

''Ή όλα ή τίποτα''...




Μέσα μου τελικά ήμουν ΜΟΝΗ ΜΟΥ εδώ και πολύ καιρό...

Δεν ήθελα να σε χάσω...

Αλλά ούτε κι ήταν δίκαιο να συνεχίζω...

Νιώθω σαν καρδιογράφημα πεθαμένου...

Ούτε να ΝΙΩΣΩ δεν μπορώ...

Ούτε αυτό το στοιχειώδες δεν μπορώ να κάνω...

Είμαι μια ευθεία γραμμη...

Χωρίς ζιγκ ζακ,καμπύλες,μπερδέματα...

Μια μονότονη ευθεία γραμμή...




Έκλαψα όταν έπρεπε...

Μόνο που τότε εσύ δεν ήσουν εκεί...

Εγώ όμως ήμουν...




Γιατί οι άνθρωποι όταν τελικά χάσουν αυτό που έχουν τότε συνειδητοποιούν το πόσο το ήθελαν;;;


Εγώ αυτό που έχω μάθει είναι να είμαι εκεί για κάτι όσο αυτό το κάτι είναι στη ζωή μου...

Μετά ποιό το νόημα;





Ξέρω ότι προσπάθησα πολύ...

Εξάντλησα κάθε περιθώριο....

Γιατί το ήθελα,γιατί ένιωθα πως άξιζε...

Και πραγματικά άξιζε...

Αλλά δεν ήσουν εκεί να το δεις...



Δεν σε κατηγορώ...

Είναι δικαίωμα σου να κάνεις τις επιλογές σου...

Όπως και να έχεις τις δικές σου προτεραιότητες...

Όμως δεν γίνεται πάντα να έχεις κάποιον πίσω σου να σε περιμένει...

Είναι άδικο...



Και το θέμα ήταν ότι ήθελα παρα πολύ όλο αυτό να κρατήσει...



Αλλά τα πράγματα υπάρχουν όσο εμείς είμαστε εκεί γι'αυτά...