Δεν ξέρω τί...
Όμως κάτι έχει αλλάξει...
Μέσα μου...
Σαν να έπεσα για ύπνο...
Και να ξαναξύπνησα πίσω στην πραγματικότητα..
Δηλαδή ήταν ένα όνειρο όλα αυτά..;
Πότε πέρασαν αυτές οι μέρες..;
Ούτε που το κατάλαβα...
Κι είσαι αλήθεια υπαρκτό πρόσωπο;
Ακόμα αναρωτιέμαι και απορώ..
Σαν να χορεύεις και να πέφτει επάνω σου χρυσόσκονη..
Σαν να υπάρχεις μόνο εσύ όσο δυνατά και να ναι η μουσική και ό,τι και να κάνουν οι γύρω σου...
Σαν να μην είσαι και τόσο σίγουρος αν όλα αυτά όντως συνέβησαν..
Σαν να μη θες να τα πιστέψεις...
Ή απλά σαν να φοβάσαι να τα πιστέψεις...
Ναι ... ΦΟΒΑΜΑΙ...
Να ζήσω,να νιώσω..
Αμύνομαι..
Απέναντι σε μένα...χωρίς αυτό να έχει να κάνει με σένα απλά αμύνομαι..
Θέλω να αφεθώ κι είναι στιγμές που δεν μπορώ..
Να σε πιστέψω...;
Ή πάλι θα φάω τα μούτρα μου...;
Γίνεται να υπάρχεις;
Κι αν ναί, τα αξίζω όλα αυτά...;
Θα μπορέσω ποτέ να αρχίσω κάτι νέο;
Θα είσαι εκεί για μένα;
Εγώ θα είμαι εκεί για μένα;
Ή θα δηλιάσω;
Και θα αφήσω κάτι που αξίζει να φύγει..
ΦΟΒΟΙ,ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΕΣ,ΑΜΥΝΕΣ...
Γίνεται να είσαι τόσο καλός;
Γίνεται να είσαι αληθινός...;
Ναι, γίνεται...
Εγώ απλά φοβάμαι,γιατί ίσως θέλω να πιτέψω ότι είσαι όπως οι άλλοι..
Ίσως θέλω να πιστέψω ότι κάτι τέτοιο είναι εντελώς αδύνατο να συμβεί σε μένα..
Κι όμως συνέβει...
Είμαι εδώ..και δεν είμαι εδώ...
Ίσως τελικά να είμαι εκεί...
Εκεί που άρχισαν όλα...
Κι έξω να κάνει τόσο κρύο...
Να βρέχει..
Και να κρυώνουμε τόσο πολύ...
Κι όμως εσύ να με κρατάς και να μη θέλεις να μ'αφήσεις να φύγω..
Κι εγώ να βουρκώνω γιατί δεν ήθελα να φύγω..
Και να με σφίγγεις στην αγκαλιά σου και να σε σφίγγω κι εγώ..
Και να βουρκώνεις..
Κι εγώ ακόμα να απορώ αν όντως υπάρχεις ή αν σε έπλασε απλά η φαντασία μου..
Ας μπορούσα έστω για μια στιγμή να αφεθώ...
Απλά να αφεθώ και να πάψω να έχω δεύτερες σκέψεις...
Ναι αυτές που σε προσγειώνουν ή και σε γειώνουν...
Φοβάμαι να αφεθώ..
Φοβάμαι να γκρεμίσω τα τείχη μου και να χτίσω άλλα...Καλά δεν ήμου ΠΡΙΝ;
Φοβάμαι μήπως αυτά τα νέα τείχη πέσουν πάλι..
Και μετά...
Ποιός ξαναχτίζει καινούργια;
