ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ...;;;

Τελευταία βγαίνω έξω...Περνάω καλά...

Αλλά εσύ που είσαι σ'όλο αυτό;

Γιατί είναι σαν να μην υπάρχεις...

Σαν να λείπεις...

Σαν να είμαι μόνη μου σε μια σχέση φάντασμα..

Έχω κουραστεί...

Μου λείπεις...

Λείπεις από τη ζωή μου...

Τί κάνουμε μαζί;;

Ποιός είναι ο προσωπικός μας χρόνος...;

Βρίσκεις χρόνο για το ένα,το άλλο,το παράλλο...

ΕΓΩ,πού είμαι σ όλο αυτό;;

Υπάρχω στη ζωή σου;

Σου λείπω άραγε καθόλου;;

Ή μήπως έχεις επαναπαυτεί στην ιδέα πώς θα μαι εκεί για πάντα..

Να σ'ακούω,να σε ξεκουράζω...

Στο δικό σου χρόνο κι όποτε και άμα μπορείς εσύ...



Αν είναι κάτι που σιχαίνομαι να βλέπω σε γυναίκες είναι η γκρίνια...

Ποτέ μου δεν ήθελα να είμαι γκρινιάρα...

Τελευταία όμως έχω αρχίσει και γίνομαι...

Και δεν μ'αρέσει ο εαυτός μου...

Αλλά ούτε μπορώ να κρύβομαι σαν τη στρουθοκάμηλο μπροστά στα προβλήματα...

Ούτε και να επαναπαύομαι...


Την απάντηση την ξέρω:''ε,τί να κάνω;αφού έτσι έχουν τα πράγματα''

Ε λοιπόν τώρα δεν θα σ'ακούσω...

''ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ...

ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΧΡΟΝΟ''...

Όπως βρίσκεις και για τη δουλειά και για τη ξεκούραση και για το διάβασμα και για τους φίλους σου...

στο κάτω κάτω,επιλογή σου είναι να κάνεις όσα κάνεις...

Κ Ο Υ Ρ Α Σ Τ Η Κ Α...


Κι αν δεν έχεις σκοπό να αλλάξεις κάτι πες το μου...να κανονίσω κι εγώ τη ζωή μου...

στο κάτω κάτω...

Τί ζω πλέον μαζί σου;

ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ...

Είναι στιγμές που η καρδιά σου δεν καταλαβαίνει πλέον από πόνο...

Σπάει σε χίλια δυο κομμάτια,κι όμως δεν νιώθει τίποτα...

Σαν να χει συνηθίσει να πονάει...

Σαν να ναι και η απώλεια κομμάτι δικό της...

Κι όλα τα βιώνει σαν να τα χει ξαναζήσει και πλέον δεν τις προκαλούν κανένα συναισθημα...

Ίσως λίγα δάκρυα...

Κι αυτά όμως μετρημένα...



Κι ολόγυρά της βλέπει μόνο πόρτες...

Άλλες κλειστές...άλλες ορθάνοιχτες...κι άλλες μισάνοιχτες...

Προχωράει προς μια πόρτα μισάνοιχτη...

Γεμάτη φόβο αλλά κι ενθουσιασμό...

Προσπαθεί να την ανοίξει...

Βάζει δύναμη...

Και λίγο ενθουσιασμό...

Μπορεί και ένα κομμάτι αγάπης που της έχει απομείνει...

Κι όμως η πόρτα αντιστέκεται...

Και κλείνει ξαφνικα μπροστά της...

Για πόσο ακόμα όμως;;;

Μήπως δεν ήταν αυτή η σωστή πόρτα;;

Κι αν δεν ήταν αυτή,τότε ποιά;;


Και ποιό είναι το σωστό μονοπάτι για να ακουλουθήσει;;

ΧΤΥΠΟΙ...

Μπήκα στο δωμάτιό μου κι ένα κομμάτι δικό σου δεν ήταν εκεί...

Στη θέση που είναι πάντα...

Ήταν φορές που το αγαπούσα...

Κι άλλες που ένιωθα ότι σε μοιράζομαι μαζί του...

Είχα πεί ότι θα φύγει από δώ όταν φύγω κι εγώ...

Τελικά έφυγε νωρίτερα κάνοντας με να θυμάμαι...

Τυχαίο;

Μπορεί..

Αλλά μπορεί και όχι..



Νιώθω κούραση...

Αντέχω άραγε ακόμα...;


Νιώθω τη καρδιά μου να κοιτάει σε διαφορετικούς προορισμούς...

Που της δίνουν όλα όσα τις έλλειψαν...

Όλα όσα θέλει και δεν έχει...

Όλα όσα ζητάει και δεν παίρνει...



Είναι άραγε ενθουσιασμός;

Ή κάτι πιο βαθύ;

Κάτι που κρύβει πολλές υποσχέσεις...;

Και μπορεί να στηριχτεί κανείς σ'αυτές...;


Η ζωή είναι ένα ταξίδι...


Και σ'αυτό το ταξίδι κουράστικα να βάζω τα ''πρέπει'' πάνω από τα ''θέλω''...

Κι έχω πράγματι βάλλει τόσους φραγμούς σ' εκείνα τα ''θέλω''...


Εμείς δίνουμε το χαρακτήρα σε ό,τι κάνουμε...

Εμείς το κάνουμε να φαίνεται αθώο ή ένοχο...


Μ'αρέσει ο τρόπος που χτυπάει η καρδιά μου...

Ζωηρά,Δυνατά...

Ένιωθα ότι είχε αρχίσει ίσως και να χάνει το χρώμα της...





Και ποιά η λύση σ'όλο αυτό...;


Ο χρόνος...

Προς το παρόν υπάρχει μόνο θυμός...

Κάποτε θα καταλαγιάσει...

Και τότε θα δείς τί θες...

Μη βιαστείς...

Θα δείς...

Άκου...

Και θα δείς...

Σκύψε...

Άκου...

ΤΟΙΧΟΣ...

Υποσχέθηκα ότι θα προσπαθήσω...

Όχι τόσο για σένα,αλλά περισσότερο για μένα...

Γιατί είχα ανάγκη να πάρω απόσταση...

Αλλά ήθελα να είμαι εκεί...

Και προσπαθώ...

Αλλά εσύ πού είσαι σε όλο αυτό;

Είναι φορές που νιώθω ότι απέναντι μου έχω ένα τοίχο...

Ένα τοίχο με θέληση,με συναισθήματα...

Που δεν παύει όμως να παραμένει τοίχος...

και κάθε φορά που πάω να τον πλησιάσω,σκοντάφτω...

και πέφτω κάτω...

και δεν με φοβίζει να πέφτω...

έχω πέσει τόσες φορές,κι άλλες τόσες έχω ξανασηκωθεί...

Μα αυτό που με πληγώνει πιο πολύ είναι ότι ξέρεις...

Πλέον ξέρεις...

Ξέρεις τί μ'ενοχλεί και τί όχι...

Ξέρεις...

Αλλά δεν κάνεις τίποτα γι'αυτό...



Και ξέρεις τί με πληγώνει πιο πολύ απ'όλα;;

Ότι πριν λίγες μέρες μ'έκανες να χαμογελάω...

να είμαι χαρούμενη...

να κοιτάζω τον εαυτό μου στο καθρέφτη και να νιώθω όμορφα...

γιατί ξέρω πως μ'αγαπάς....και πώς σ άγαπάω κι εγώ...

αλλά δεν μου φτάνει μόνο αυτό...

και το συχαίνομαι να επαναπαύεσαι...

και πιο πολύ γιατί ξέρεις ότι δεν το αντέχω...



Γιατί ξέρεις...

Τί κάνεις όμως;;;


Ήταν άραγε καλύτερα όταν δεν προσπαθούσα;


Και φεύγω ξανά...
και θέλω να δώ πως θα σαι εσύ μ'αυτό...
κουράστηκα...

κι όμως...

είμαι εδώ. . .

1&1/2

Miracles happen?

Κι εκεί που νιώθεις ότι όλα θα πάνε καλά...

Ότι έκανες τη σωστή κίνηση...

Κάτι γίνεται και αλλάζεις...

Και συνειδητοποιείς ότι τελικά δεν είσαι και ο πιο σωστός άνθρωπος...

Όχι,δεν έκανες κάτι κακό...


Τίποτα όμως δεν συμβαίνει τυχαία...

Η συμπεριφορά μας είναι που πυροδοτεί αλυσιδωτές αντιδράσεις...

Εμείς προκαλούμε αυτό που τελικά θα μας συμβεί...

Αυτό που τελικα κατα βάθος ''θέλεις'' να δείξεις...

Αλλά που στην πραγματικότητα δεν θέλεις να το δείξεις...

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Ούτε που ξέρω...

Είναι κρυμμένο σ'ένα παραθυράκι του μυαλού μου...

Μ επισκέπτεται συχνά...

Κι είναι φορές που μου λέει πράγματα για μένα που δεν μου αρέσουν καθόλου...

Και που είναι δύσκολο να τα αποδεχτώ ίσως ακόμα και να τα κατανοήσω...

Και πολλά από αυτά είναι στοιχεία εγωισμού και ανάγκης για επιβολή στους άλλους...

Στοιχεία που δεν αφήνω να φανούν πολύ συχνά,κι όμως υπάρχουν...


Είναι δύσκολο να γνωρίσεις τα αρνητικά στοιχεία του χαρακτήρα σου και να τα στρέψεις σε κάτι θετικό,άν όχι και δημιουργικό...


Ξέρω ότι δεν θα με παρεξηγήσεις...

Έδειξες πως δεν σε πείραξε...

Κι όμως αυτό που φοβάμαι πιο πολύ είναι μήπως απλά δεν ήθελες να δείξεις ή να εκφράσεις το ότι σε πείραξε....

Συχνά οι άνθρωποι δεν λένε άμεσα αυτό που θέλουν,αυτό που νιώθουν,αλλά έμμεσα...

Σε κάποια άκυρη στιγμη...

Μεταθέτωντας αλλού το θυμό τους και συχνά κάπου που δεν έχει νοήμα η ύπαρξη ή η υποψία θυμού...

Αυτό φοβάμαι σε σένα...

Μη μου το κάνεις,σε παρακαλώ...

Άφησε το απλα να φύγει...


Θέλω να προσπαθήσω...

Κι ας είχα την ανάγκη να πάρω απόσταση...

Έπρεπε να ισσορροπήσω κάπως...

Τα ''θέλω'' μου και το ''εγώ'' μου...

Έπρεπε...

Το είχα ανάγκη...


Καταλαβαίνεις...

Έτσι δεν είναι;;;

ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ....

Πάντα είχα τη τάση να δικαιολογώ τους άλλους...

Να έρχομαι στη θέση τους και να σέβομαι τις δουλειές,τις υποχρεώσεις τους...

Να ακούω τα παράπονα τους...


Τελικά όμως κανένας δεν αξίζει να τον δικαιολογείς...

αυτό το κάνεις ΕΣΥ...

επειδή ΕΣΥ το έχεις ανάγκη...

κι επειδή ΕΣΥ δεν θέλεις να πληγωθείς...


Κανένας δεν είναι άξιος δικαιολογίας...

κι ούτε ο ''μετριασμός των αποστάσεων'' είναι δικαιολογία...

ούτε οι φωνές σε κάποιον που προσπαθεί είναι δικαιολογία...


Γιατί όποιος ΘΕΛΕΙ κάτι πολύ το κυνηγάει...

κι ακόμα κι αν το αποκτήσει,πάλι πρέπει να το κυνηγήσει...


Γιατί όποιος θέλει κάτι ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ γι'αυτό...


Έχω βαρεθεί να είμαι η ''νταντά'' όλων...

και η μεγαλύτεργ μαλακία είναι ότι πολλές φορές τον παίρνω μόνη μου αυτο το ρόλο και χωρίς μάλιστα να το καταλαβαίνω...


ώρες ώρες νιώθω ότι οι άλλοι κι ας μη το κάνουν εσκεμμένα με θέλουν εκεί ΟΧΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ...ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΚΕΙΝΟΥΣ...

Για να νιώθουν εκείνοι καλά και για να έχουν τη βολή τους...

δεν θα ξανασχοληθώ με το θέμα...


δεν υπάρχει δικαιολογία για κανέναν...

γιατί απλά κανένας σας δεν αξίζει άλλες δικαιολογίες...