Life is not a fairytale..

Η ζωή δεν είναι παραμύθι...

Θα θέλαμε να είναι...

Όμως δεν είναι...

Συχνά κάνουμε σενάρια,όνειρα...

Όμως πολλά από αυτά καταρρέουν...

Ή δεν γίνονται όπως τα είχαμε φανταστεί...

Ίσως όμως αυτή να είναι και η ομορφιά τους...


Κι όμως..

Πάντα κάτι έρχεται..

Πάντα κάτι γίνεται...

Η ζωή πάντα θα μετριάσει τον πόνο...

Πάντα θα σου φέρει κάτι για το οποίο αξίζει να προσπαθήσεις...

Πάντα με κάποιο τρόπο θα σου δείξει ποιά είναι τα 'σημαντικά' για σένα...

Πάντα θα είναι εκεί με τον τρόπο της..

Σιωπηλά..

Διακριτικά...

Να σου δείξει πώς πάντα πρέπει να συνεχίζεις...



Κι ας υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που σε κάνουν να καταρρέεις...

Που '΄σου κάνουν κακό''..

Που όμως παρόλα αυτά για σένα να είναι 'σημαντικοί...




''Όταν αγαπάς,δεν βάζεις μπροστά εγωισμούς...''

Έτσι δε λένε;

Ίσως μαζί σου να μη μπορέσω ποτέ να μαι ίδια...

Ίσως πάντα να θυμώνω για όλα τα ανικανοποίητα..

Κι ας μην έφταιγες ολοκληρωτικά εσύ...

Ίσως πάντα να θέλω αυτό το κάτι παραπάνω που εσύ δεν μπορείς να μου δώσεις..



Κι όμως μια τέτοια μέρα θα θελα να μαι μαζί σου...

Πόσο έχω κουραστεί να περπατάω στο δρόμο και να μην είσαι πουθενα..

Και εγώ να χω ξανα και ξανά την ίδια αγωνία:μήπως και περάσεις ξαφνικά μπροστά μου..

Απλά να σ'αγκαλιάσω και μετά να χαθείς ξαφνικά,όπως τόσο ξαφνικά ήρθες..


Μα τελικά ποτέ δεν έρχεσαι..

As time goes by...

Πιο πολύ στεναχωρήθηκα,παρα θύμωσα...

Πίστευα πως ήθελες κάτι παραπάνω...

Έτσι ένιωθα...

Και σκεφτόμουν σκεφτόμουν...


Για άλλη μια φορά με απογοητεύεις...

Λες και είσαι άλλος άνθρωπος και όχι αυτός που γνώρισα...

Τι πραγματικά θέλεις απο μένα;


Είναι στιγμές που η στάση σου μου γεννά πολύ όμορφα συναισθήματα...

Που όμως μετά από λίγο ξεθωριάζουν...

Εσύ τα κάνεις και ξεθωριάζουν...

Πώς μπορείς να τα απαξιώνεις όλα;


Και τελικά εγώ τί θέση έχω μέσα σου,αν έχω...

Δεν μπορώ να σε καταλάβω πια...



Και ξέρεις κάτι..;

Είναι ώρες που περπατάω στο δρόμο και σκέφτομα πως σε λίγο θα σε δώ μπροστά μου και θα τρέξω να σ'αγκαλιάσω...

Το μετά δεν το έχω σκεφτεί...

Ώς εκεί θέλει να φτάνει η φαντασία μου..

Κι αυτό έχει ανάγκη...


Και εκείνη τη στιγμή θα είμαι πολύ χαρούμενη...

Σαν κάτι που θέλω πολύ να γίνει πραγματικότητα...



Μ'αγαπάς;

Γιατί εγώ σ'αγαπάω...

Αυτό μπορώ να το πώ με σιγουριά..

Αυτό το πιστεύω και το νιώθω...


Μιλάς τόσο απρόσωπα..

Στη τελική,για το καθένα θα μπορούσα να μιλήσω έτσι..

Αλλά από σένα,περίμενα κάτι παραπάνω..

''Δεν ξέρω και μπλα μπλα μπλα...''

Ποτέ δεν έλεγες όσα ένιωθες,γιατί να το κάνεις και τώρα;

Κρύβεσαι πίσω από τη δήθεν χαλαρώτητα...

Οι άμυνες σου είναι απίστευτες..

Τα τείχη σου πιο ψηλά από τα δικά μου..



Όταν κάτι τελιώνει αυτό κάτι σημαίνει,έτσι δεν είναι;



Τί θέλω και ασχολούμαι ρε γαμώτο;


Θέλω την ΗΣΥΧΙΑ μου...


Και ήμουν τόσο καλά...

Αλλά εγώ φταίω και το ξέρω...

Θα ηρεμήσω..

Με ξέρω...

Δεν θέλω να με ξαναχάσω..

Ποτέ δεν θα σε ξαναβάλλω πάνω απο μένα...

Κι όμως ακόμα έχω θυμό...


Θέλω τόσο πολύ την ησυχία μου...

Έχω άλλες προτεραιότητες τώρα..

Κι αυτές θα τηρήσω...

Πρέπει

ΓΙΑ ΜΕΝΑ!!!

Θέλω

ΓΙΑ ΜΕΝΑ!!!

Dispelling the 'myth'...

Είναι στιγμές που νιώθεις οτι τίποτα δεν λέει να αλλάξει..

Ότι όσο και να προσπαθείς έχεις ακριβώς τα αντίστροφα αποτελέσματα...

Πάντα πίστευα στους ανθρώπους...

Από μικρή νόμιζα ότι όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί και ότι θέλουν το καλό μας...

Ήθελα να δώ το καλό μέσα τους...


Τελικά ίσως να σε είχα πλάσει τόσο διαφορετικά μέσα μου...

Ίσως όπως θα θελα να είσαι...

Ή όπως μου έδειχνες ότι είσαι...

Γιατί να χει τόσο μεγάλη διαφορά το φαίνεσθαι από το είναι;


Μου έχεις αφήσει τόσα πολλά ερωτηματικά που δεν ξέρω τί να πρωτοαπαντήσω...

Αλλά και να μπορούσα,δεν έχω καμία απάντηση...

Μόνο αναρίθμητα ''γιατί''...


Πέρασαν μα δεν ακούμπησαν..

Και τελικά όλο αυτό τον καιρό τίποτα δεν ήρθε για να μείνει...

Γιατί το προσπάθησες;

Γιατί ξεκινάς κάτι και μετά παραιτήσαι..


Δεν σε καταλαβαίνω...

Κι ούτε ξέρω αν θα σε καταλάβω ποτέ...

Μου κάνει κακό να σε βλέπω,να σου μιλάω,να σε κοιτάω...

Να νιώθω όσα νιώθω...

Και είναι τόσα πολλά αυτά που νιώθω...

Κι ούτε μπορώ να τα καταπνίξω...


Άν δεν κανεις όνειρα πώς μπορείς να ζείς;

Όνειρα,Ελπίδες...

Είναι τόσο ψυχοφθόρο όλα αυτά να ματαιώνονται...

Και μετά αναρωτιέσαι αν πρέπει να πιστεύεις ότι όλα θα φτιάξουν...



Πάντοτε αυτό που ήθελα το διεκδικούσα...

Έστω κι αν ήξερα ότι δεν έχει νόημα...



Όταν κάνουμε σχέδια,ο Θεός γελάει...

Για την ακρίβεια,ξεκαρδίζεται...


Δεν είμαι έτσι εγώ...

Ποτέ δεν ήμουν...

Εγώ θέλω πάντα να χαμογελάω..

Να είμαι γεμάτη ενέργει και δύναμη..

Έτσι είμαι εγώ και έτσι θέλω να' μαι...


Δεν θέλω τίποτα...


Ώρες ώρες σκέφτομαι πως θα ταν καλύτερο να μη σε γνώριζα...

Να μην ένιωθα όλα αυτά που νιώθω...

Kαι τελικά συνειδητοποιώ πως πίσω απ 'όλα κρύβεσαι ΕΣΥ...

Έχει περάσει τόσος καιρός όμως δε σε χω ξεπεράσει...

Και τώρα αρχίζω να το καταλαβαίνω πραγματικά..

Είσαι μέσα μου και πάντα θα σαι...

Μου λείπεις και σ'αγαπάω αφάνταστα...

Πιο πολύ απ' όσο φαίνεται και πιο πολύ απ 'όσο δείχνω...

Να το ξέρεις και να το θυμάσαι πάντα...

Κι ας μη στο χω πεί...(χα,τί προτότυπο)

Falling...

Σαν να μη πέρασε μια μέρα...

Ένα τηλέφωνο χτύπησε...

Κι όλα...

Κι ο άλλος μου εαυτός από την άκρη του διαδρόμου σαν να μου λεγε...

''Πού πάς;''


Σαν να μη πέρασε μια μέρα...

Δεν άλλαξες σχεδόν καθόλου...

Κι ήταν περίεργα..

Και καλά και άσχημα..


Γιατί μου το κάνεις αυτό;


Οι αναμνήσεις δεν μ'αφήναν ήσυχη...

Και είναι πολύ άτιμο πράγμα οι αναμνήσεις...

Σε γυρίζουν πίσω σε μέρη που δεν ξέρεις αν θές να ξαναδείς..

Σε τοπία που τα χεις σκιαγραφήσει όπως εσύ θέλησες...

Σε ανθρώπους που σε αγάπησαν και σε πλήγωσαν...

Και περνάνε μπροστά απ' τα μάτια σου σαν να συμβαίνουν τώρα...

Κι όλη σου η ζωή προβάλλεται στη γιγαντοοθόνη του μυαλού σου...

Και θυμάσαι...

Δυστυχώς ή ευτυχώς θυμάσαι...

Οι άμυνες σου όμως σε εκπαίδευσαν να θυμάσαι και πολλά άσχημα...

Σου επιστρέφουν συναισθήματα..

Και σε γυρνάνε σε μακρινούς καιρούς...

Κι εσύ θές να ανοίξεις τα μάτια...

Και να πείς ότι όλο αυτό ήταν απλά ένα περίεργο όνειρο...

Κι όμως...

Δεν ήταν....



Σκέφτομαι,σκέφτομαι,σκέφτομαι...

Σαν να μη ξέρω ποια είμαι και τί θέλω...


Κι ήμουν τόσο ήρεμη και ήσυχη πριν...



Πίστευα ότι το κάστρο μου ήταν απόρθητο...

Ότι τα τείχη μου δεν θα παραβιάζονταν τόσο εύκολα...

Τελικά,έκανα λάθος...



Πίστευα ότι οι άμυνες μου ήταν πιο δυνατές...

Και ήταν...

Γι'αυτό είχα κολλήσει στο τζάμι του αυτοκινήτου...

Ασυγκίνητη...

Ανίκανη να νιώσω οτιδήποτε άλλο παρα πίεση...

Πίεση

Πίεση

Πίεση



-''Τί φοβάσαι'';

-''Εμένα''...


Τον εγωισμό μου,την υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου,την απόφαση που έχω πάρει...

Όλα αυτά και το καθένα ξεχωριστά...



-''Μου έλειψες λίγο''...

Και νιώθω το πρώτο δάκρυ...

Και...

Ξέρεις πόσο ανάγκη είχα να το ακούσω αυτό;

Πόσο το ήθελα,κι ας μην έχει πια και τόσο νόημα...




Μόνο στην αγκαλιά σου δεν ένιωθα τη πίεση...

Μόνο εκεί ήμουν πραγματικά ήρεμη...

Πόσο γρήγορα χτύπαγε η καρδιά σου...

Δεν ξέρω αν την έχω ξανανιώσει να χτυπάει έτσι...



Μάλλον ήθελα,κι ας μη το καταλάβαινα...

Αλλίως θα είχα φωνάξει...

Όχι..

Φύγε...

Αλλά δεν το κανα...



Δεν ξέρω τίποτα...

Δεν ξέρω τίποτα...



Πίστευα ότι τα τείχη μου ήταν απόρθητα...

Ότι είχα γίνει περισσότερο αυστηρή...


Μήπως εγώ ήμουν η κακιά της υπόθεσης...;

Κι όμως εγώ ήθελα...

Όσο τίποτα ήθελα...

Αλλά έπρεπε να φύγω...

Να βρώ εμένα...



Και με βρήκα...

Και στ'αλήθεια είμαι καλά έτσι όπως είμαι...

Και όχι,δεν μου λείπει κάτι...

Πίστευα ότι το κάστρο μου ήταν απόρθητο...

Ότι τα τείχη μου δεν θα παραβιάζονταν τόσο εύκολα...

Τελικά,έκανα λάθος...

Wishful Thinking...

Ξέρω να θάβω καλά τα μέσα μου...

Όμως δεν είμαι καλός ηθοποιός...

Προσδοκίες...

Ναι,περίμενα

Κι ας μην ήθελα,κι ας μην ήμουν σίγουρη...

Δεν θέλω ναι είμαι το αποκούμπι κανενός...

Καμιά φορά έχεις την ανάγκη να έρθουν οι άλλοι σε σένα,κι όχι να πας εσύ σ'αυτούς...

Τουλάχιστον τον έβγαλα το θυμό μου...

Έπρεπε...

Και ήθελα να φύγω...

Να γυρίσω στο σπίτι μου,στην ασφάλεια μου,στους ανθρωπους μου,στη ζωή ΜΟΥ...

Και να μη θυμάμαι...

Να κάνω μια μουτζούρα...

Να θολώσω την μνήμη...

Να μη κλαίω...

Να μη πονάω...


Έρχονται και φέυγουν...

Και τίποτα δεν μένει...

ίσως και να μην είναι για να μείνει...



Πάλι δεν μπορώ να νιώσω...

Ύψωσα τα τείχη μου...

Και κάθε φορά τα χτίζω και ψηλότερα...

Παραβιάζονται όμως τόσο εύκολα...

Γιατί φοβούνται...

Αλλά θέλουν και να ζήσουν...


Τόσος εγωισμός...

Τόση διπλωματία...

Και τόσα ''δε ξέρω'' σ' έναν άνθρωπο...

Δεν είμαι αποκούμπι κανενός...

όμως καμιά φορά ο άνθρωπος δεν θέλει να διακρίνει τα ''σημάδια''

Θέλει να ΠΙΣΤΕΥΕΙ...


ΠΙΣΤΗ

ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ

ΕΛΠΙΔΑ



Σε τί;


Πώς να πιστέψεις σε κάτι όταν όλα σε πληγώνουν;

Έχω τόσο κουραστεί ν'ακούω πώς ''όλα θα φτιάξουν''...


Μακάρι να μπορούσα να μουνα στο ''μέρος της καρδιάς μου''...

Ήρεμη...

Ξένοιαστη...


Δεν σου ζητάω τα ρέστα...

Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν υπήρξες ουσιαστικά...

Μακάρι να θυμόσουν...

Τί έκανες...

Τί έλεγες...

Γιατί δεν φτάνει μόνο να νιώθεις όμορφα...

Να λές ευχαριστώ...

Να λές συγγνώμη...

Λέξεις τόσο εύκολες για όλους...

''Δεν ξέρω αν έχω αλήθεια

Κάτι να μοιραστώ

Δεν ξέρω αν έχω αλήθεια

Και ντρέπομαι γι'αυτό''

Αφιερώσεις χωρίς νόημα...

Χάδια..

Δάχτυλα που πλέκονται...

Κλειστά μάτια...

~*~

Δίνω σε όλους και σ όλα περισσότερη αξία απ'όση τους αξίζει...

Λάθος μου...

Γιατί τελικά εγώ μένω πίσω...

Κακώς που ασχολούμαι...

Αλλά είναι κάτι φορές που δεν μπορώ να κάνω αλλιώς...

Καλύτερα άσε με...

Καλύτερα να μην ασχολούμαι με κανέναν...

Κανέναν...

Ας φύγω...

Ας ήμουνα στο μέρος της καρδιάς μου...

Αδερφούλα μ'ακούς;

Παμε να φύγουμε από δώ...

Collapse...

Τί περιμένεις να σου πώ και τί θέλεις να ακούσεις;

Πάλι επιβεβαίωση του εγωισμού σου αναζητάς;

Πάλι θες από πάνω να βγείς;

Την απάντηση τη ξέρεις και πολύ καλά μάλιστα...

Γιατί το κάνεις αυτό;

Θές για άλλη μια φορά να μου επιβεβαιώσεις το γιατί έφυγα;

Και έχεις την απαίτηση να πάρεις απάντηση στη γελιότητα που κάθεσαι και ρωτάς;

Άν ήθελα να σ'ακούσω μια φορά τώρα δεν θέλω τίποτα...

Και μη τολμήσεις και κάνεις κίνηση...

Πάντα όταν έλεγα κάτι το λεγα μια φορά...

Το ίδιο κάνω και τώρα...

Δεν θα αλλάξεις ποτέ...

Απλά ήλπιζα πως κάποια πράγματα θα τα χες σκεφτεί...

Πώς θα χες βάλλει λίγο το ξερό σου να δουλέψει...

Τι να σου πώ δηλαδή;

Και το αστείο της υπόθεσης είναι ότι πρώτη φορά γίνεσαι τόσο επίμονος...

Γιατί όμως;

Μπάς και πήρες άερα;

Λυπάμαι αλλά θα σ'απογοητεύω...

Τώρα πια δεν θέλω ΤΙΠΟΤΑ...

Είσαι απίστευτος τελικά...

Πόσο ακόμα μπορείς να πέσεις στα μάτια μου;

Πόσο ακόμα μπορείς να μου καταστρέψεις την εικόνα που είχα ζωγραφίσει με τα πιο όμορφα χρώματα;

Πόσο ακόμα δεν θα θες να καταλάβεις;

Πόσο ακόμα θα μου επιβεβαιώνεις το γιατί έφυγα;

Γιατί;

Γιατί έτσι;;

Πίστευα ότι όλα αυτά κάτι θα σου διναν να καταλάβεις...

Κάτι...

Έστω και το πιο μικρό αλλά κάτι;

Γιατί;

Γιατί έτσι;

Τί νόημα έχουν αυτά που κάνεις;

Τί έχουν να σου πουν;

Και έχεις την αξίωση να πάρεις και απάντηση...

Πίστευα...

Όχι πια...

..............................................

Δεν θα αλλάξεις ποτέ τελικά...

Ούτε ακόμα και τώρα...

Τελικά σήμαινα πραγματικά κάτι για σένα;


Άραγε σημαινα;

Κι όλα μοιάζουν τόσο μακρινά ΠΙΑ...

Promise...

Υπόσχεση στον ευατό μου...

Να με προστατεύω...

Πάντα...

Να μην αφήνομαι έτσι...

Και μετά να θυμώνω με μένα...

Να με προστατεύω...

Απ' ότι μπορεί να με κάνει να νιώσω λιγότερο εγώ...

Απ' ότι θέλει να κυριαρχήσει πάνω μου κι εγώ το αφήνω...

Απ' ότι με κάνει να πιέζομαι...

Απ' ότι βρίσκεται έξω από μένα...




Κι ήταν σαν να προσπαθούσα να αποδείξω στον εαυτό μου ότι είμαι εντάξει μ'αυτό...

Ότι δεν έχω πρόβλημα να είμαι μόνη μου...

Ότι δεν με νοιάζει αν δεν μου δίνουν οι άλλοι σημασία...

Και σιγά τους άλλους δηλαδή...

Που ποσώς στο κάτω κάτω με νοιάζει η γνώμη τους...

Δε κατάλαβα...

Μήπως μου κάνεις και χάρη;;

Ώρες ώρες αναρωτιέμαι που τό χω το στόμα μου...

Και γιατί συμβιβάζομαι από τώρα...

Μια ζωή θα συμβιβάζομαι...

Αλλά τώρα...

Τώρα που μπορώ...

Ε ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ


Κανένας δεν θέλω να μου κάνει χάρη...



Σκέφτομαι ώρες ώρες μήπως τελικά εγώ υψώνω τείχη...

Μήπως εγώ εκπέμπω μια άρνηση...

Μήπως εγώ δεν θέλω να ανοιχτώ...

Αλλά στο κάτω κάτω αν δεν μου το βγάζει ο άλλος,γιατί να ανοιχτώ;;;

Γιατί να μπώ στο κόπο να ασχοληθώ με κατι,αν δεν το θέλω;



ΠΟΤΈ ΞΑΝΑ...

Άλλη φορά θα με προστατεύω...

Δεν θα αφήσω τον εαυτό μου έτσι...

Στο κάτω κάτω αν δεν ''προστέψω'' εγώ η ίδια τον εαυτό μου,ποιός θα το κάνει,και γιατί να το κάνει...


Υπόσχεση...

Ποτέ ξανά...

ΠΟΤΕ

~*~