''Και τα χαμμένα κομμάτια του παζλ ξαφνικά ενώθηκαν...''

Κάποιες φορές, οι άνθρωποι που σε αγαπάνε πιο πολύ, σε πληγώνουνε και πιο πολύ..
Ίσως και ασυναίσθητα, χωρίς να το θέλουν, απλά γιατί εσύ είσαι το πιο εύκολο θύμα..
Ένα παιδί μικρό,χωρίς βούληση, που θέλει να τα χει καλά με όλους...γιατί τους αγαπάει όλους...
Πώς μπορεί ένα παιδί να θυμώσει σε κάποιον που αγαπάει;Στην οικογένεια του;
Πώς μπορεί να κρίνει και να διαχωρίσει το σωστό από το λάθος και να πράξει σύμφωνα με αυτό που το ίδιο θέλει;

Μια ζωή στη μέση πολλών άλλων ζωών,δικών του ζωών και ανθρώπων δικών του..
Μια ζωή στη μέση...χωρίς προσωπική βούληση...γεμάτη θέλω των άλλων...

Και κάποτε θα ρθει η συνειδητοποίηση και το μεγάλο μπαμ...
Και όλα τα κομμάτια ενός άγνωστου ως τότε παζλ γεμάτο με ερωτηματικά ενώνονται...
Φτιάχνουν μια εικόνα που ενώ σε γυρίζει πίσω εξηγεί το τώρα...

Ένα παιδί να κλαίει σε μια γωνία σκεπτόμενο τί κάνει λάθος..πως δεν ανήκει εδώ..αλλά και πώς όλοι θα είναι ευχαριστημένοι...

Ένα παιδί που κανένας δεν το προστάτεψε όταν έπρεπε αλλά που με τις δικές του άμυνες έμαθε μεγαλώνοντας να προστατεύει μόνο του τον εαυτό του και να μην έχει ανάγκη κανέναν..

Συνεχείς τάσεις φυγής σε ότι το έκαναν να είναι λιγότερο ο εαυτός του ήταν όλοι του οι ζωή..
Τάσεις φυγής από εισβολικούς ανθρώπους...Τάσεις φυγής από καταστάσεις...

Ένα δωμάτιο που μέσα στα χρόνια έχει μείνει ακόμα ατέλειωτο...κι ένα συνεχές γιατί για τις εξελίξεις τη ζωή του...

Κουβαλάς και αναπαράγεις όλα αυτά για τα οποία δεν φταις κι ούτε έφταξες ποτέ...
Τότε δεν μπορούσες να θυμώσεις σε κανέναν...
Και βασικά ούτε τώρα καλομπορείς..
Δεν φταίς εσύ...
Τώρα όμως που ξέρεις...Μπορείς να προχωρήσεις μόνο σου..
Να σεβαστείς τα όρια σου και να κάνεις τα θέλω σου πραγματικότητα

''ένα γκρίζο σύμπαν ενηλικίωσης, στο φόντο ενός χρωματιστού παιδικού ονείρου'' ή ίσως το ανάποδο...

Γιατί όσο γκρίζα παιδικά όνειρα και να χες κι ας μην το καταλάβαινες...Ό,τι χρώμα μπήκε σε αυτά από κει και μετά ήταν δικό σου χρώμα..Η κάθε βουρτσιά, η κάθε πινελιά,το κάθε σχήμα και η κάθε εικόνα...


Θα πετάξεις καποια στιγμή,το ξέρεις;
Στα πιο χρωματιστά και στα πιο φωτεινά όνειρα...
Σε ένα τραπέζι με 4 άτομα,που για σένα όμως θα ναι το πιο χαρούμενο τραπέζι του κόσμου...

Τα λέμε κάπου εκεί ψηλά..Στο εκείνο το δεύτερο αστέρι δεξιά...

Happily (n)ever afters...

Παλιά, θυμάμαι, βγαίναμε, πίναμε, δεν νιώθαμε, δεν μας άγγιζε το αλκόολ..Τώρα πίνω μια μπύρα και με πιάνει αυτή η ελαφρά μέθη, αυτή η ζάλη..Σαν να άλλαξα,σαν να ξεσυνήθισα και να μην είμαι όπως πριν.Πόσο γεμάτη συνήθειες είναι η ζωή μας;Πόσο μαθαίνουμε να ζούμε έχοντας τους ανθρώπους μας γύρω μας;Κι αν κάποιος από αυτούς φύγει;Τότε τί; Πόσο έχουμε ανάγκη τους άλλους για να είμαστε εμείς καλά και κατά πόσο μπορούμε-αν μπορούμε-να είμαστε και μόνοι μας καλά, χωρίς την επιβεβαίωση και αποδοχή των άλλων;

Οι στιγμές περνάνε, η ζωή τρέχει κι εσύ τρέχεις από πίσω αγκομαχώντας και λαχανιάζοντας μπας και προλάβεις έστω το τελευταίο τρένο για αυτό το 'κάπου καλύτερα' που όλοι ψάχνουν. Κυλάει ο χρόνος και εσύ ακόμα πίνεις στην υγειά των καλύτερων που θα έρθουν-αλλά δεν μας έχουν κάνει την τιμή ακόμα-, στην υγειά του κάθε μαλάκα που σε έκανε για άλλη μια φορά κομμάτια, στην υγειά του νέου του καινούργιου που νομίζεις ότι 'δεν είναι σαν τους άλλους' ενώ τελικά ακόμα περιμένεις αυτόν τον 'πρίγκιπα' με το άσπρο άλογο που θα έρθει για να σου αλλάξει τη ζωή.

Πάντα κατηγορούσα τον Walt Disney και όλα τα παραμύθια που όσο και να τα αγαπάω δεν μου έμαθαν ποτέ ότι μετά το happily ever after μπορεί ο πρίγκιπας να βαρέθηκε τη Σταχτοπούτα γιατί ήταν υπερβολικά καλή για τα γούστα του, ή ο πρίγκιπας να ξαναέγινε βάτραχος ή ότι εν τέλει η ζωή δεν είναι ούτε παραμύθι ούτε αμερικάνικη ταινία.

Για την ζωή σου εσύ πρέπει να παλέψεις, κι όπως πέφτεις με περισσότερη δύναμη να ξανασηκώνεσαι και φτου κι από την αρχή.Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, 4-5 χρονών και σκουντουφλούσα και έπεφτα και όπως όλα τα παιδάκια της ηλικίας μου πήγαινα να κλάψω, όμως εν τέλει δεν προλάβαινα. Όταν σήκωνα το κεφάλι μου από το έδαφος κοίταζα τη μαμά μου και εκείνη με μια απαλή φωνή και με όλο της το χαμόγελο μου έλεγε' Μην ανησυχείς, είναι κάτι ασήμαντο.' Από τότε κάθε φορά που έπεφτα κάτω, έβαζα τα χεράκια μου, σηκωνόμουν και ξεσκονίζντας τα γονατάκια μου κοιταζα με περηφάνια τη μαμά μου και της έλεγα 'Μην ανησυχείς μαμά, είναι κατί ασήμαντο, και απλά συνέχιζα το παιχνίδι μου.Σαν να μην τρέχει τίποτα και ας πονούσα και λίγο, δεν με ένοιαζε. 

Τώρα που ο πόνος δεν είναι στο γόνατο ή στο χέρι αλλά στη καρδιά, και δεν είναι κυριολεκτικός αλλά μεταφορικός πόνος γιατί δεν μπορώ να κάνω το ίδιο;Τη δύναμη να αλλάξεις και να προχωρήσεις τη βρίσκεις μόνος σου. Σίγουρα αυτό που έζησες και σου δημιούργησε αυτό τον πόνο ήταν σημαντικό. Σημαντικό που θα μπορέσει κι αυτό να μπεί στο κουτάκι με την ετικέτα 'ασήμαντα', στο δικό του

χωρο και χρόνο και όταν εσύ θα είσαι όντως έτοιμος να 'ξεσκονίσεις' τις πληγές σου και να ξαναπαίξεις σαν παιδί σ αυτό το παιχνίδι που λέγεται ζωή...

''Όλα θα πάνε καλά στο τέλος, αν δεν πάνε, δεν θα είναι το τέλος...''

And they all lived..

Κάποιες ιστορίες πρέπει απλά να τελειώνουν. Απλά γιατί οι δύο ήρωες δεν βρέθηκαν στη σωστή ιστορία τη σωστή χρονική στιγμή. Γιατί όσο κι αν η καρδιά του ενός μπορεί να χτυπάει για τον άλλο, στο τέλος το μυαλό θα θριαμβεύσει και η ιστορία θα τελειώσει, τόσο ξαφνικά, τόσο απότομα, και τόσο δυνατά, όσο άρχισε..

Είναι στιγμές που το μόνο που έχω ανάγκη είναι να είσαι δίπλα μου και να με κρατάς στην αγκαλιά σου.Μόνο αυτό και τίποτα άλλο.Χωρίς να μου μιλάς και να σου μιλώ..Χωρίς καν να σε κοιτάζω και να με κοιτάζεις..Απλά να με κρατάς

Δεν μου πες ποτέ.Πήρες μόνος σου την απόφαση και για τους δυο..Λες και εγώ δεν ήμουν καν εκεί..Λές και δεν υπήρξα..Ίσως δεν με ήθελες αρκετά, κι ίσως ούτε κι εγώ..

Κι όμως μου λείπεις..Κι όμως όσο και φαινομενικά να μαι καλά, το μέσα μου σ

αναζητά..

Θέλω να φύγω..

Θέλω να σε δώ..

Θέλω να φύγω..

Το ξέρω πως μ αγαπάς..κι ας δεν μου το πες ποτέ

Ίσως να ναι καλύτερα έτσι...

Κι όμως..εγώ ήθελα..ήθελα..ως το τέλος

Where am I?

Δεν είμαι έτσι εγώ..
Ποτέ δεν ήμουν..
Έχω χάσει το κίνητρο μου, τη ζωντάνια μου τη δύναμη μου..

Πάντα ήθελα να μαι χαμογελαστή,δυνατή και τώρα;;
Τί;;
Πού είμαι εγώ;;

Έχω χαθεί μέσα στους φόβους μου...τί και πώς και πότε και αν.......

To μυαλό μου παίρνει άπειρες στοφες..σκεφτεται σκεφτεται..δεν καθεται  λεπτό..γυρίζει γύρω γύρω σε ανάποδη τροχιά κι άκρη δεν βγάζει...γιατί τόση κουραση;για ποιόν και γιατί;

Δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου..Δεν ξέρω που πατάω και πού βρίσκομαι και αλλάζω από το ένα δευτερόλεπτο στο άλλο...

Μια εδω μια εκεί και στο τέλος πουθενά..
Μήπως τελικά έχω κουραστεί;;

Μήπως δεν είμαι καλά εκεί;Μήπως δεν θέλω τελικά να μείνω;

Μου κάνεις κακό...Μου λες πράγματα για μένα που δεν είμαι ετοιμη να ακούσω και εν τέλει γίνομαι ό,τι μισώ περισσότερο...

Έχω κουραστεί..απο μένα..με κουράζει ο εαυτός μου..η ψυχή μου δεν αντέχει άλλα πάνω κάτω κι έρχονται στιγμές που απλά θέλω ένα μέρος να κουρνιάσω κι ένα χέρι να μου χαιδέυει απαλά τα μαλλιά..μια καλή κουβέντα ΄ότι όλα θα πάνε καλά..ενα μην ανησυχείς εγώ είμαι εδώ...με θέλω πίσω..δεν είμαι ετσι εγώ../

Δεν έχω μάθει να έξαρτώμαι από κανέναν..θες να σε έχω ανάγκη..όμως εγώ έχω μάθει να μην έχω κανέναν ανάγκη..κανέναν..με κάνεις να σε έχω ανάγκη, αλλά δεν σε έχω..δεν ήμουν έτσι εγώ..


Θέλω τη ζωντάνια μου πίσω, τη δύναμη μου..το χαμογελό μου..τη θετική μου διάφθεση,τα θέλω όλα πίσω..θέλω εμενα πίσω.

Δεν έχω δύναμη...

Με θέλω πίσω..ελα και φέρε με πίσω..σε παρακαλώ..

Δεν σας κάνω τη χάρη..Σε κανέναν σας..

 

Γιατί πρέπει να συμβιβαστώ από τόσο μικρή;
Γιατί να πρέπει να ντρέπομαι που μπορώ και κάνω αυτά που θέλω;
Γιατί να πρέπει να κάνω αυτό που πρέπει;
Ή ό,τι θέλουν οι άλλοι για μένα;
Και μετά να νιώθω τύψεις ή ενοχές για όλα όσα θέλω;
Αυτό είναι κάτι παραπάνω από άδικια..

Γιατί κάπου μέσα εκεί χάνεσαι κι εσύ..
Χάνεσαι μέσα στα θέλω τα δικά σου για σένα και στα θέλω των αλλων για σένα..


Το λένε όλοι στους γονείς σου όταν γεννιέσαι: ''Να το καμαρώσετε όπως επιθυμείτε!!!''
Τί θα πεί 'όπως επιθυμείΤΕ''..Όπως ΤΟ ΙΔΙΟ το παιδί θέλει και επιθυμεί..

Γιατί η κοινωνία η ίδια ποτέ δεν θα αλλάξει τις πεπαλαιωμένες απόψεις που έχει..Κι αν τυχόν βρεθει ένας κακομοίρης που να πεί ή να θελήσει κάτι διαφορετικό γιατί απλά μπορεί, πέφτουν όλοι πάνω του σαν τα κοράκια..

Επειδή ΕΣΕΙΣ κάνατε και κάνετε ό,τι πρέπει, θα το κάνω κι εγώ..;;
Επεισή ΕΣΕΙΣ δεν μπορέσατε κι εγώ μπορώ;
Επειδή ΕΣΕΙΣ δεν θελήσατε κι εγώ θέλω;;
Επειδή ΕΣΕΙΣ είστε γεμάτη απωθημένα, πρέπει να είμαι κι εγώ;
ΓΙΑΤΙ;;;;;;;;;
Για να κάνω τα ίδια λάθη με σας;
Για να μετανιώσω για ό,τι δεν έκανα;
Για να γεμίσω τη ζωή μου με ανεκλήρωτα όνειρα;
Για πράγματα που ήθελα αλλά δεν έκανα ποτέ;



Όταν θέλεις κάτι πολύ..Κι αυτό το γίνεται κάποια στιγμή πραγματικότητα..
Θα υπάρξουν πολύ που θα σε κάνουν να αναρωτηθείς αν αυτή η επιλογή σου ήταν όντως σωστή..
Θα υπάρξουν πολλοί που θα σου πουν για εκατοστή φορά τη γνωστή πλέον ατάκα 'Παλι φευγεις;;'
Θα υπάρξουν πολλοί που θα  σου θυμίσουν όλα όσα αφήνεις πίσω σου..
Θα υπάρξουν πολλοί που θα σε κάνουν έμμεσα να νιώσεις ενοχές που φεύγεις..
Θα υπάρξουν πολλοί που θα σου επισημάνουν ότι οι ρίζες σου είναι εδώ και όχι εκεί που θές να πάς..
Και ένα δύο που πραγματικά θα χαρούν και θα πιστέψουν σε σένα κι όσα μπορείς να πετύχεις..


Και τελικά μέσα σ'αυτό τον κυκεώνα απόψεων, χάνεσαι κι εσύ..
Χάνεις τους στόχους σου και τα όνειρά σου..
Χανεις τα θέλω σου και τα θέλω σου πιά γίνονται τα θέλω των άλλων..
Και μετά..
Γίνεσαι αδρανης..
Καθηλώνεσαι σ' ένα κρεβάτι..
Χάνεις το κέφι σου,την ενεργητικότητα σου και κυρίως το κίνητρο που είχες πάντα για τα πράγματα.


Δεν θέλω να ντρέπομαι που έχω όνειρα..
Δεν θέλω να ντρέπομαι που μπορώ να τα πραγματοποιήσω
Δεν θέλω να ντρέπομαι που δεν θέλω για μένα όσα θέλετε εσείς για μένα
Δεν θέλω να ντρέπομαι που η ζωή μου και οι πράξεις μου είναι επιλογή μου
Δεν θέλω να ντρέπομαι που απλά κάνω αυτό που θέλω κι όχι αυτό που πρέπει
Δεν θέλω να ντρέπομαι που είμαι εγώ κι όχι εσείς


Γιατί ακόμα κι αν κάνω λάθος,τουλάχιστον θα ξέρω ότι δοκίμασα..
τουλάχιστον θα ξέρω οτι προσπάθησα..
Τουλάχιστον θα είμαι ευτυχισμένη και χορτασμένη απ τη ζωή μου..

Δεν θέλω να πρέπει..Θέλω να θέλω..

Άλλη μια χρονιά φτάνει στο τέλος της..2012, μια χρονιά απίστευτα γεμάτη..γεμάτη ανθρώπους,μέρη,παραστάσεις, αλλά πάνω απ όλα γεμάτη συναισθήματα..Δεν ξέρω τί να πρωτοπώ κα τί να πρωτοσκεφτώ για τη χρονιά που σε λίγες ώρες θα μας αφήσει για τα καλά φορτώνοντας μας με νέες ελπίδες και νέα όνερα..Στο μυαλό μου έρχονται χιλιάδες εικόνες, χιλιάδες συναισθήματα αλλά κάποια πολύ συγκεκριμένα πρόσωπα που ακόμα κι αν είναι μακριά σημαίνουν απίστευτα πολλά για μένα..Όσο και να λέω ότι αυτός ο χρόνος ήταν δύσκολος άλλο τόσο νιώθω ευγνώμων για όλα όσα έζησα μέσα σε αυτόν, για όλα όσα είδα και άκουσα, μα κυριως για τους ανθρώπους που γνώρισα..΄Πόνεσα πολύ, έκλαψα πολύ, αλλά γέλασα όσο δεν έχω γελάσει ποτέ μου, άνοιξα την ψυχή μου και τη καρδιά μου όσο ποτέ άλλοτε..Ίσως και να ταν η μόνη χρονιά που ένιωθα πιο πολύ εγώ, ίσως και να ταν η πρώτη φορά που ανακάλυπτα αυτό το εγώ, και πόσο όμορφο τελικά μπορεί να είναι αν το αφήσω..Έκανα πράγματα που ήθελα, συνέχισα ένα μεγάλο μου όνειρο και δημιούργησα κι άλλα μικρότερα αλλά και μεγαλύτερα..Κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι να κάνεις πράγματα που αγαπάς, και πόση δύναμη τελικά μπορείς να πάρεις από αυτό..Μεγαλοποίησα καταστάσεις, ανθρώπους και συναισθήματα κι ας μην άξιζε τελικά..Εμείς οι άνθρωποι είμαστε αχάριστα όντα, θέλουμε ό,τι δεν μπορούμε να έχουμε και τελικά ποτέ δεν μας ευχαριστεί αυτό που έχουμε και πάντα θέλουμε κι άλλα..Ταξίδεψα πολύ..όσο μπορούσα κι ίσως κι όσο δεν μπορούσα..τρένα, λεωφορεία, πλοία,αεροπλάνα..με τελευταίο μου σταθμό ένα ταξίδι που θέλω να πιστέψω ότι δεν έζησα, πως ήταν απλά ένα όνειρο και τώρα έχω ξυπνήσει...Όπως λέει και μια φίλη μου που είναι μακριά, το σημαντικό δεν είνα να ξεχνάμε, αλλά να μάθουμε να ζούμε με αυτά..
Κάρτες,φωτογραφίες, γράμματα, γράμματα, γράμματα, συνομιλίες στο skype πίσω από μια οθόνη υπολογιστή, κλάμματα, ελπίδες, όνειρα, όνειρα, όνειρα, προσμονή, φως, σκοτάδι, φώς..ένας κύκλος χωρίς τέλος..Πόσο δύσκολο είναι να ζείς χωρίς τους ανθρώπους που θέλεις να έχεις δίπλα σου;Μετά από 10 μήνες τώρα έχω αρχίσει και συνέρχομαι..Που νιώθω καλά που είμαι εδώ..Είναι όμως κάποιες στιγμές που έρχονται στο μυαλό ου μνήμες, ανάκατες εικόνες χωρίς σειρά και ειρμό, όμορφες, άσχημες, συγκινητικές..Τότε με πιάνει μια μελαγολία και μου λείπουν όλα, οι φίλοι μου, το σπίτι μου, οι ποδηλατάδες μου, τα μεθύσια μας, τα ταξίδια μας, όλα,ακόμα κι όσα μου τη σπάγανε..Ξέρω όμως πλέον πως όσοι άνθρωποι είναι να μείνουν στη ζωή σου, θα μείνουν όπως και να χει..Και τότε είναι που νιώθω μια ζεστασιά στην καρδιά μου, ένα συναίσθημα πληρότητας που δεν θα άλλαζα με όλους τους θησασυρούς του κόσμου...Τότε είναι που νιώθω ευγνώμων για όλα όσα η ζωή μου έχει προσφέρει ως τώρα, για όσα μέ έχει αξιώσει να ζήσω και να νιώσω..Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι μπορούσα να αγαπήσω τόσο πολύ και τόσο δυνατά...
Κλείνω σιγά σιγά την πόρτα του 2012 με ευγνωμοσύνη και σεβασμό για όλα όσα μου έδωσε και ανοίγω σιγά σιγά το παραθυράκι στο 2013..Λένε ότι όταν κλεινει μια πόρτα, ανοίγει ένα παράθυρο..Κι αυτό το παράθυρο έχω πολύ ανάγκη να το ανοίξω...Κι αυτή τη νέα χρονιά που έρχεται θέλω να την υποδεχτούμε και να τη ζήσουμε με πολλή αγάπη και πολλά χαμόγελα..να διώξουμε όλο τον αρνητισμό και τη μελαγχολία και να γίνουμε πιο θετικοί στη ζωή,όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα..Λένε, πως όταν έχουμε θετική διάθεση, τότε έλκουμε και κάθετι το θετικό..Μακάρι,στο κάτω κάτω με τα μούτρα δεν κέρδισε ποτέ κανείς τίποτα..Να συνεχίσουμε να κάνουμε όνειρα και να έχουμε πίστη, οτι το καλύτερο είναι κάπου εκεί έξω, ότι όλα έχουν το λόγο τους που γίνονται κι είναι πάντα για το καλό μας..Οτί κάπου υπάρχει ο άνθρωπος σου, ένας νέος άνθρωπος που θα σ αγαπήσει γι'αυτο που είσαι, μια καλή δουλειά ή κάτι που θα σου δώσει νέα ώθηση και κίνητρα..Δεν ξέρεις ποτέ τί μπορεί να σε περιμένει στην επόμενη γωνία..Αρκεί να το αφήσεις να συμβεί,αρκεί να χαμογελάς και να αφήνεις την καρδιά σου να χτυπά με τον δικό της ρυθμό, κι όχι με τον ρυθμό που της χτυπούν οι άλλοι..Να χαιρόμαστε και να ευγνωμονούμε το Θεό που είμαστε υγιείς και που έχουμε τους ανθρώπους μας δίπλα μας..Ό,τι είναι να ρθει και είναι για το καλό μας θα έρθει..
Ως τότε...keep dreaming..Γιατί κανένας ποτέ δεν θα μπορέσει να μου απαγορέψει να ονειρεύομαι..

Καλή, Ευτυχισμένη & Δημιουργική Νέα Χρονία με πολλά χαμόγελα και καινούργια όνειρα...

''Όσα είναι να έρθουν θα μας έρθουν

Κι ό,τι είναι να μείνει εδώ θα μείνει

Αρκεί να είμαστε μαζί..''  

http://www.youtube.com/watch?v=cKHwv-VAC6I 

'Νο'

Διανύεις τόση απόσταση για κάποιον...

δεν νιώθω...η ΑΠΑΝΤΗΣΗ
'ΔΕΝ ΝΙΩΘΩ'
Μες τα μούτρα..
Να είναι ο ενας στη μια γωνια,ο αλλος στην αλλη..
ποσο παίζει να ποναει αυτη η εικονα;
ποσο σε ακυρωνει,σαν ανθρωπο;
και ποσο μηδενιζει ο,τι εχεις κανει ως τωρα;
πονάω
σιωπηλα έως και βουβά
Με τί κουραγιο πια;
Με τη ψυχική δύναμη;
Και πού να τη βρω;

Η καρδιά μου...
Έχει ανοίξει μια μικρή σχισμή, και χάνει συνεχώς αίμα..
Αργά,σταθερά,βασανιστηκά
Προσπαθώ να το σταματήσω..
Κάτι γίνεται,αλλά περιστασιακά..
Με την πρώτη ευκαιρία ξανανοίγει η πληγή
Αλήθεια, θέλω τόσο πολύ να την κλείσω, να την γιατρέψω,να μην ξανοίξει ποτέ
Αλλά ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ
Όχι ακόμα τουλάχιστον..όχι ακόμα..

Με το καιρό..Θα τα καταφέρω..Με τον καιρό
Ο χρόνος που τα γιατρέυει όλα..Πάντα..

Το μόνο που θέλω είναι να μου μείνει μια μικρή γρατζουνιά..

Για να θυμάμαι..

Για να με προσέχω..

Μου το χα υποσχεθεί,θυμάσαι;