ΚΙ ΑΥΤΟ ΦΤΑΝΕΙ...

Kι εσυ αρχίζεις να μετράς τις ευκαιρίες....

1
2
3
.......


Απλά για να δεις τί έχεις χάσει...

ίσως και τι χάνεις...

είναι μια γοητεία που σε τραβάει...

σε ελκύει...

κάνει τη καρδιά σου να χτυπά δυνατά...

και το στομάχι σου να φέρνει βόλτες...

κάνει τα μάτια σου να καρφώνται...

και τη ψυχή σου να θέλει ένα και μόνο πράγμα...

μπορεί και να το θες πραγματικά...

μπορεί πάλι και όχι...



ένα πέρασμα γύρω από τον ώμο και ένα άγγιγμα...

και καταλήγεις να πλέκεις τα δάχτυλά σου στα δάχτυλα του άλλου...

και να σφίγγεις το χέρι σου...

και να τα χεις πει όλα...

έτσι απλά...

κι αυτό να σου φτάνει για να έχεις να θυμάσαι...

θέλοντας ν'ακούσεις τη καρδιά του άλλου...

αλλά μη μπορώντας...

κι ας μην εκλεισες μάτι εκείνο το βράδυ...

στριφογυρνώντας σε ένα κρεβάτι που ήξερες απ την αρχή πως δεν σε χωρούσε...'

ακόμη κι να μπορούσε να σε χωρέσει...

και ξέρεις πως σου λείπει πολύ αυτή η αγκαλιά....

ΜΑΓΙΚΗ ΠΟΛΗ...

Όμορφη πόλη...

Σε μαγεύει...

Κι εκείνη...και οι άνθρωποι...

Μ'αρέσει που είναι μικρή...σα χωριό...ε,ίσως και λίγο μεγαλύτερη από χωριό...

Μ'αρέσει που είναι όλο κοντά...

Μ'αρέσουν τα μαγαζιά της...

Οι πλατείες της...

Η μεγάλη βόλτα της...

τα μικρά σοκάκια...

τα κουτουκάκια...

αλλά και τα κλαμπάκια της...

Ο μώλος...

Η θάλασσα της...

Το κάστρο...

Και τα φωτισμένα σκαλάκια το βράδυ...

το βράδυ είναι η ομορφότερη της ώρα...

όλη η πόλη αναδύει το δικό της ξεχωριστό άρωμα...

σε κρατάει εκεί...

να μη φυγεις...

κι ας ξέρεις ότι πρέπει να γυρίσεις στη δική σου πραγματικότητα...

σε μαγεύει...

με τα φώτα της και κυρίως με τους ανθρώπους της...

μ άρεσε αυτή η βραδινή μας βόλτα...

κι αυτή η γλυκιά νυχτερινή ξενάγηση κάτω από τα φώτα της πόλης και το λιγοστό κόσμο που περπατούσε....

μαγική πόλη...

ΟΡΙΑ...

Είναι κάποιες στιγμές που πρέπει να είσαι σκληρός...

όχι με την κακή έννοια του όρου...

Απλά να μάθεις να δίνεις περισσότερο χώρο σε σένα...στις ανάγκες σου...στα ''θέλω'' σου...

να μάθεις να απομακρύνεις ό,τι σου προκαλεί πίεση...

να σέβεσαι εσένα...

Και να βάζεις τα οριά σου στους άλλους....ή σε όσους θέλουν να επέμβουν στη ζωή σου...να ρυθμίσουν το πρόγραμμά σου,ακόμη και να επιβληθούν με ένα λόγο ή και την ίδια τους τη παρουσία...

Δεν είναι έτσι...



Θέλεις να είσαι καλός...

να μην παρεξηγήσαι...

Αλλά τελικα ή πολύ καλοσύνη περισσότερο κακό κάνει παρά καλό...

και πράγματι υπάρχουν άτομα πολύ παρεμβατικά...κι αυτό σε αγχώνει και σε πιέζει και ειδικά όταν εσύ θέλεις να ζήσεις τη δική σου ζωή και με τους όρους που εσύ θέτεις και θέλεις...



είναι μεγάλο επίτευγμα να ξέρεις να λές ΟΧΙ σε ό,τι κάνει τη ψυχούλα σου να μη νιώθει καλά...

στο κάτω κάτω,αν ο άλλος σε ξέρει πραγματικά,δεν θα σε παρεξηγήσει...

ΟΧΙ

ΟΧΙ

ΟΧΙ

Μάθε να τιθασεύεις τον εαυτό σου...

Τώρα πια είσαι πιο σκληρή...

το ξέριες,το βλέπεις,το νιώθεις...

και όταν οι άλλοι δεν σέβονται τα δικά σου όρια,εσύ πρέπει να πριφρουρήσεις τον εαυτό σου...

και να βάλλεις ακόμη πιο έντονα και με ακόμη μεγαλύτερη δύναμη τα δικά σου όρια...

σε πολλούς δεν αρέσει αυτό...

ε,πρόβλημά τους...

το θέμα είναι εσύ να είσαι καλά...

να νιώθεις καλά...

να μη πιέζεσαι για κανέναν και για τίποτα...

δεν τους αξίζει...

καιρός να κάνουν και οι άλλοι κάτι για να δείξουν ότι τους αξίζει να βρίσκονται στη καρδιά σου...

''ΕΣΥ...''

Κι έρχονται κάτι στιγμές,που αναρωτιέσαι τί είναι αυτό που σε κρατάει ακόμα εκεί...

Κι αν τελικά οι όμορφες στιγμές είναι περισσότερες από τις άσχημες ή αν πλέον συμβαίνει το αντίθετο...

Είναι στιγμές που όλα όσα σου δίνει σου φτάνουν....

μια σφιχτή αγκαλιά που σε κρατάει λίγα εκατοστά ψηλά από το πάτωμα...και μετά σε προσγειώνει απαλά..ένα χαμόγελο...όπως μόνο εσύ ξέρεις να μου χαμογελάς...ένα χάδι απαλό και διακριτικο΄πάνω στο πόδι όταν είμαστε με παρέα και εγώ μιλάω με άλλους,για να μου πεις ''ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ''....κι όλα αυτά που ξέρεις ότι αγαπάω...

Κι άλλες που νιώθεις ότι δεν σου φτάνουν ούτε στο ελάχιστο...

ένα τηλέφωνο που δεν χτυπάει...ένα μεγάλο και ηχηρό ΕΓΩ...το ΔΙΚΟ σου ΕΓΩ...ένα ΕΓΩ που νιώθω ότι ώρες ώρες θα καταπλακώσει το ΔΙΚΟ μου μικρό ΕΓΩ...(που παλιά το φώναζα ΕΜΕΙΣ)....

και εκεί είναι που δεν ξέρεις τί να κάνεις...

και η μόνη σωστή συμβουλή είναι να χαλαρώσεις και να δώσεις χρόνο...

και τα καταφέρνεις όχι όσο θα θελες...αλλά τα καταφέρνεις...

κάνεις βήματα σταθερά...προσπαθώντας πλέον να πατήσεις στα δικά σου πόδια κι όχι στα πόδια των άλλων...

κι είναι ώρες που περπατάς ξυπόλυτη,αλλά δεν σε πειράζει...

Ξέρεις πως είσαι ΕΣΥ...ΕΣΥ...ΕΣΥ...ΜΟΝΟ ΕΣΥ....

θες να τα κάνεις όλα σωστά,έτσι δεν είναι...;;

κι όμως δεν γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη...

δεν γινεται να υπάρξει μόνο η δική σου καρδιά...

όταν μέχρι πρότεινως δεν της έδινες τη σημασία που της άξιζε...



αλλά όταν σκέφτεσαι αυτή τη γλυκιά φατσούλα,αυτά τα ματάκια...

Δεν μπορείς...

και σου μιλάει τόσο γλυκά στο τηλέφωνο....και εσύ από μέσα κλαίς...

αλλά δεν τον αφήνεις να καταλάβει τίποτα...τίποτα...

μέσα σου όμως δεν είσαι καλά...

ναι,είσαι μπερδεμένη....

και πιο πολύ απ' όλα φοβάσαι...

δεν μπορείς να μη δίνεις...δεν είσαι έτσι εσύ...εσύ θέλεις να δίνεις...


πλέον θέλεις όλα να γίνονται όπως εσύ τα θές...απλά και μόνο γιατί κουράστικες να γίνονται όλα όπως τα θέλουν οι άλλοι...

και υψώνεις το ανάστημά σου...και πάλι αυτό δεν σου φτάνει...

και θυμώνεις...και μ'εσένα,και με τους άλλους...

και μετά ΔΕΝ ΝΙΩΘΕΙΣ τίποτα...μόνο θυμό...

και κάνεις πράγματα,απλά και μόνο για να τα κάνεις....δεν νιώθεις...

το μόνο που μπορείς να νιώσεις,είναι ένας κόμπος στο στομάχι...που σου λέει ''όχι''

που σε αποτρέπει...

κι όμως εσύ γίνεσαι ρομποτάκι...


Γίνεται τα συναισθήματα να εξατμίζονται και μετά να ξαναεμφανίζονται...;;;



Αναρωτιέσαι πλέον τί ΕΧΕΙΣ ΑΝΑΓΚΗ....

τί είναι αυτό που πραγματικά θέλεις...

κι όμως ξέρεις ότι δεν μπορείς να πλάσεις έναν άνθρωπο όπως τον θέλει εσύ...

Ζητάς μήπως πιο πολλά π'αυτά που μπορούν να σου δώσουν;;;

μάλλον ναι...πλέον όμως έχεις φτάσει στο σημείο να ζητάς πιο πολλά και από έσενα την ίδια...

η καρδιά σου η ψυχή σου...όλος σου ο εαυτός διαμαρτύρεται...

σαν τη μαμά σου που σου λέει μ'όλη της την αγάπη :''προσεξε και λίγο τον εαυτό σου,μην κοιτάζεις μόνο τους άλλους''....

και εσύ βουρκώνει και βάζεις τα κλάμματα,ξεροντας πως κατα βάθος είχε όλα τα δίκια του κόσμου...


και νιώθεις ότι τόσο καιρό ζούσες ένα ψέμα...ότι ζούσες σ'ενα κόσμο ιδανικό...ότι είχες πλάσει μόνη σου ένα πρόσωπο ιδανικό για σένα...

ένα κόσμο,μια σχέση που εσύ θεωρούσες πως ήταν εντελώς ισορροπημένη...

ξεχωριστή...όχι σαν κι αυτά που κάνουν οι άλλοι ...

ισσοροπημένη...χωρίς καβγάδες,φωνές,τσακωμούς...αλλά με αμοιβαία κατανόηση και εμπιστοσύνη...

εμπιστοσύνη....

που στην υπερβολή της σου σπάει τα νεύρα...γιατί όλα τα πράγματα τόσο στην υπερβολή,όσο και στην έλλειψη τους παύουν να έχουν αξία...

Σ'αρέσει αυτός ο κόσμος...το ξέρεις,το νιώθεις...

κι έχεις ΑΚΟΜΑ να δώσεις...

αλλά για να δώσεις,πρέπει να έχεις δυνάμεις...

κι αυτό είναι κάτι,που δεν μπορείς να το κάνεις μόνη σου...

ή έστω αποκλειστικά και μόνο μόνη σου...


σε παραδέχομαι...άργησες,αλλά πλέον κάνεις τα ΔΙΚΑ σου βήματα....αυτά που εσύ ξέρεις,κι αυτά που ΕΣΥ θέλεις να κάνεις...

πρέπει όμως να προσπαθήσεις κι άλλο...

Να μη χάνεις τις ισορροπίες σου και να μάθεις να λές ΟΧΙ

Σ' ό,τι σε πιέζει και σε κάνει να νιώθεις λιγότερο ΕΣΥ...

γιατί δεν σου αξίζει να μην είσα ΕΣΥ...

Γιατί αυτό το ''ΕΣΥ'' είναι πολύ όμορφο...αν καταφέρεις να το αφήσεις λίγο ελεύθερο...

Ας το να πετάξει...

και να σαι σίγουρη ότι αργα ή γρήγορα θα σε πάει στο σωστό δρομό...

ΘΕΛΩ ΠΙΣΩ...

Παραείμαι καλή για όλους...παραείμαι εκεί για όλους...

και μετά θυμώνω...και με τον εαυτό μου,και με τους άλλους...

και προσπαθώ να μη καταπιέζομαι,να μη κάνω πράγματα που ''δεν θέλω'' αλλά τα χαλάω στην εκτέλεση...

γιατί λέω ''αφού τον αγαπάω γιατί να μην το κάνω;;''

και μετά έρχεται η στιγμή που απλά μετανιώνω γι'αυτο που έκανα...


μου τη σπάνε οι άνθρωποι που όλο λένε,λένε,λένε και αλλά δεν ΚΑΝΟΥΝ...

αν δεν είσαι διατεθειμένος να κάνεις κάτι,απλά μην το πείς...

τόσα πολλά ζητάω δηλαδή;;

τα νεύρα μου είναι σπασμένα τελευταία...

γιατί δεν ΒΛΕΠΩ....

ΣΤΗ ΠΡΑΞΗ ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ.....

ΣΤΗ ΠΡΑΞΗ....

ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ....


δεν μπορώ να κρατήσω το στόμα μου κλειστό,κι ακριβως επειδή έχω μαζεμένα πολλά,δεν μπορώ να κρατηθώ,ακόμη και στο πιο παραμικρό...

ναι,έχω γίνει γκρινιάρα...κάτι που με μας,δεν ήθελα ποτέ να είμαι...




και όπως καθόσουν δίπλα μου...έμπλεξες το χέρι σου μέσα στο δικό μου,κι εγώ ανατρίχιασα...
και σε ήθελα τόσο...

και σε φίλαγα...σαν να ήταν το τελευταίο φιλί που θα σου δινα...
και σ'αγκάλιαζα...σαν να μη σε ξανάνβλεπα ποτέ...

ήθελα να σε χορτάσω...να γεμίσει η αγκαλιά μου με σένα...να μη σ 'αφήνω...
να σε σφίγγω πάνω μου και να τρέμω ολόκληρη-μη ρωτήσετε γιατί,δεν ξέρω-...



να κάνω για σένα όσα δεν κάνεις εσύ για μένα...




Θέλω πίσω εκείνα τα ατέλιωτα φιλιά,εκείνες τιςσφιχτές αγκαλιές,κι εκείνα τα τρυφερά χάδια...
Τα θέλω πίσω....

ΤΟΥΝΕΛ

Η αγάπη φαίνεται στη πράξη...

Μόνο που εγώ αυτή τη πράξη δεν τη βλέπω...

Κι αν τη βλέπω,δε μου φτάνει...

Είναι άσχημο να δίνεις και να βλέπεις ότι αυτό που δίνεις δεν αναγνωρίζεται..

Δεν δίνεις απλά για να δώσεις ή απλά για να πάρεις...θες και το κάνεις...

Συχνά όμως νιώθεις ότι όσο και να προσπαθείς,δεν αλλάζεις τίποτα...

Και όταν πια σταματάς να προσπαθείς γιατί κουράστηκες,πάλι δεν αλλάζει τίποτα

γιατί απ την απέναντι πλευρά δεν υπάρχει κανένας που να αναρωτηθεί γιατί άλλαξε η συμπεριφορά σου...

και αυτή την επανάπαυση δεν τη μπορείς...

και θες ο άλλος να κινει γη και ουρανό για να σε δεί...

γιατί στο κάτω κάτω,κι εσύ το ίδιο θα έκανες...

και σε τσαντίζει που είναι σαν να θεωρεί ότι εσύ θα είσαι πάντα εκεί...

Γιατί είναι άδικο εσύ να είσαι εκεί και ο άλλος να μην είναι...

Γιατί είναι άδικο να νιώθεις δεύτερος...

και πλέον δεν ξέρεις άν αξίζει να είσαι εκεί...

άν αξίζει να δίνεις...

άν αξίζει να προσπαθείς...

Θές να αλλάξεις...

αλλά είναι στιγμές που νιώθεις πως άν εσυ σταματήσεις να προσπαθείς,δεν θα προσπαθεί κανένας πια...

και τότε σκέφτεσαι αν αξίζουν όλα όσα κάνεις ή απλά πληγώνεις ακόμα πιο πολύ τον εαυτό σου...

ΜΙΚΡΑ ΚΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ...

Είναι άσχημο να μη σε διεκδικούν αυτοί που αγαπάς...

Τουλάχιστον όσο θα ήθελες να σε διεκδικούν...

και παίρνεις την απόφαση να σταματήσεις κι εσύ να διεκδικείς όσο διεκδικούσες...

και τότε είναι που βαθειά μέσα τους αναρωτιούνται ''ΓΙΑΤΙ;;''

Και σε θέλουν δίπλα τους ακόμη πιο έντονα...



πρέπει δηλαδή να το παίζεις ''δύσκολος'' για να αξιζεις διεκδίκηση;;

και γιατί κάποιος να σε κυνηγάει όταν εσύ ''φεύγεις'' ή για την ακρίβεια δείχνεις ότι ''φευγεις'';



Και από την άλλη πλευρά να σε διεκδικούν άλλοι,άγνωστοι,που θέλουν να μπουν στη ζωή σου,που προσπαθούν να σου δείξουν ότι το θέλουν πολύ...



σου λείπει...και ξέρεις από τί το κατάλαβες...;;

από εκείνη την αγκαλιά...ναι,ξέρεις εσύ...

που δεν ήθελες να τελιώσει...και από εκείνη τη ζεστασιά και την ασφάλεια που ένιωθες μέσα της...

να θυμάσαι....

αυτά τα μικρά και καθημερινά είναι που κάνουν τη διαφορά...
δεν χρειάζεται να αλλάξεις συμπεριφορά για να καταλάβει κάποιος ότι σου λείπουν πράγματα...

αυτά τα μικρά και καθημερινά...





Είδα στον ύπνο μου πως περπατούσα ξυπόλυτη...
Είχα χάσει τα παπούτσια μου...
Προσπάθησα να τα βρώ αλλά δεν τα κατάφερα...
Προσπάθησα να βρώ τα ίδια, αλλά δεν μου άρεσε τίποτ' άλλο εκτός απ'αυτά...
Τίποτα δεν ήταν το ίδιο...
Έτσι προτίμησα να περπατήσω ξυπόλυτη...
Κι όμως ήταν σα να φοράω παπούτσια...
Τα πόδια μου δεν πληγώνονταν...
Και πλέον δεν μ' ένοιαζε κανένας και τίποτα...
Ήμουν καλά...
Ήμουν εγώ...