ΔΥΝΗ...

Και τώρα τί;

Πώς γίνεται να ελκύεσαι από μια ι δ έ α;

Μια εικόνα...

Και κάμποσα μηνύματα...

Ούτε ποιος είσαι δεν ξέρω...

Κι όμως...


Λατρεύω να ακουμπάς το μάγουλό σου στο δικό μου...

Να κολλάς το πρόσωπό σου δίπλα στο δικό μου και να μου σιγοψυθιρίζεις...

Να ακουμπάς στον ώμο μου και να θές να σου μιλάω για ό,τι τύχει...

Να θέλω να έρθω κι άλλο κοντά σου...

Αλλά να μη μπορώ...

Είναι δύσκολο να αφήσεις τη ''σιγουριά'' σου και να επιλέξεις το άγνωστο...

Το αβέβαιο...

Που όμως είναι γεμάτο ενθουσιασμό και έντονα συναισθήματα...

Αλλά δεν το ξέρεις...

Δεν ξέρεις ούτε τί είναι ούτε πού μπορεί να σε βγάλλει...

Ούτε καν τί ακριβώς θέλει από σενα...

Αλλά να γοητεύεσαι από τα όμορφα λόγια,από τη διεκδίκηση...



Γιατί αυτό που σου λείπει...

Αυτό τελικά αναζητάς...



Μπορείς όμως να το χεις, όπως τουλάχιστον το έχεις φανταστεί εσύ;

Ή μήπως όλα είναι μέσα στο μυαλό σου;

Μήπως σε τραβάει απλά και μόνο μια ι δ έ α και τίποτα παραπάνω;


Και τί να κάνεις;

Να μείνεις ή να φύγεις;


Κι όλο αυτό να ναι για σένα μια δύνη που σε παρασύρει...

Σε ελκύει...

Σε μαγεύει να τη γνωρίσεις,να την αναζητήσεις,να την θελήσεις...

Θέλω να πέσω...

Αλλά δεν ξέρω ''πώς''..

Δεν ξέρω ''άν''...

Δεν ξέρω ''γιατί''...

......


Ήθελα να δώ αν μπορώ να αντέξω...

Αλλά πιά ούτε αυτό δεν ξέρω...

Μου λείπεις;

Έχω ακόμα δυνάμεις;

Μπορώ κι άλλο λίγο;

Γιατί εγώ αυτό που βλέπω είναι πως έχω κουραστεί να μιλάω και να μη μ'ακούν...

Να κινούμαι συναισθηματικά και οι άλλοι λογικά...

Να σκέφτομαι τους άλλους και οι άλλοι τον εαυτό τους...


Μιλάω,εκφράζομαι,προσπαθώ(πλέον)...

Κι όμως το παραμικρό ''λάθος'' το χρεώνω...

Γιατί απλά δεν μπορώ να σηκώσω άλλα ''λάθη''...

Γιατί ό,τι ήταν να πώ το έχω ήδη πει...

Δεν φταίω εγώ αν δεν ήσουν εκεί για να τ'ακούσεις...

Κι ήμασταν τόσο καλά...

Κι ένιωθα κι εγώ πιο καλά...

Περισσότερο εκεί...

Όμως δεν μπορώ να συγχωρήσω άλλα ''λάθη''...

Και τώρα τί;

Φεύγα;;;.....

ΛΑΘΗ ΑΛΛΩΝ...

Είναι φορές που νιώθω την ανάγκη να εκφράσω αυτό που νιώθω...

Να υποστηρίξω αυτό που πιστεύω...

Αυτό που είμαι...

Και ξαφνικά όλα γκρεμίζονται...


Είναι πολύ άσχημα να ξέρεις ότι έχεις δίκιο και οι άλλοι να σου λένε ότι έχεις άδικο...

Απλά και μόνο επειδή τους συμφέρει να έχεις άδικο...

Γιατί θέλουν να σου βγαίνουν από πάνω..

Αλλά φταίς κι εσύ...

Γιατί όταν εσύ έχεις κάτι προσπαθείς να το λές με τον πιο καλό τρόπο...

ήρεμα και χωρίς να χάσεις το δίκιο σου...

Οι άλλοι όμως δεν το κάνουν αυτό...

Ξεχνούν όλα όσα έκανες και κάνεις γι'αυτούς...

Και γίνονται ψυχροί....

Το παίζουν μάλιστα και θιγμένοι....


Κι εσύ τι κάνεις;;

Μπαίνεις στη θέση του θύματος....

Όχι επειδή θες...

Επειδή σε βάζουν οι άλλοι...

Και απολογήσαι...

Γιατί;

Για το υποτιθέμενο άδικο που έχεις(κατά τους άλλους πάντα)

Γιατί όταν εσύ έχεις τό πρόγραμμά σου και δεν είσαι εκεί για κείνους,όσο θα θελαν να είσαι κι όσο σε είχαν συνηθίσει να είσαι δεν τους αρέσει...

Αλλά και αυτοί οι ''άλλοι'' δεν σηκώνουν το κουλό να πάρουν ένα τηλέφωνο...

Γιατί εώ εδώ που είμαι έχω μια ζωή,ένα πρόγραμμα...

Και δεν μπορώ να το διακόψω επειδή απλά έμαθα ότι γύρισες...

Κι όχι από σένα αλλά από άλλους...

Εγώ ξέρω ότι αυτός που έρχεται ενημερώνει και λέει ''είμαι εδώ''

Δεν το ξερα μέσα σ'όλα όσα έχω να πρέπει και να σε πάρω για να μη θιχτείς...

Μ'αρέσει που καθομουν και σου ζήταγα συγγνώμη επειδή ένιωθα τύψεις...

Είμαι απαράδεκτη κι εγώ...

Κι όταν το καλοσκέφτηκα είδα ότι έχω όλα τα δίκια του κόσμου...

Κι ότι το άδικο το χεις εσύ...

Γιατί έχεις έναν εγωισμό που χτυπάει κόκκινο...

Κι έχεις μάθει όλοι να ναι εκεί για σένα...

με έχεις θυμώσει όσο δε πάει...

κι έχεις γίνει απίστευτα αυστηρή που ώρες ώρες φοβάμαι και να σου μιλήσω...

και να σου πώ και κάτι;;

δεν θα σου ξαναπώ ποτέ όλα όσα σου έλεγα...

και μάλλον κακώς σου τα έλεγα...

ίσως γιατί πίστευα σε σένα παραπάνω απ'όσο θα πρεπε...




μακάρι να καταφέρω κάποτε να σταματήσω να νιώθω ότι φταίω εγώ,ακόμα και για τα λάθη των άλλων...

Δεν αξίζει...

Ούτε εμένα μου αξίζει...

ΜΕΝΟΝΤΑΣ ΠΙΣΩ...

Ένα από τα πράγματα που δεν αντέχω είναι το να σε παίρνω τηλέφωνο και να μην το σηκώνεις...

''Η κλήση σας προωθείται''....

1

2

3 φορές...

και το κινητό μου δεν ξαναχτυπάει με τη γνωστή μελωδία που λατρεύω...

περιμενω...

το κοιτάζω

το ξανακοιτάζω

τίποτα...

και λες και δεν ξέρεις ότι δεν το μπορώ να σε παίρνω και να μη το σηκώνεις...

να θυμώνεις,να θες να πάρεις απόσταση κι εγώ να μη ξέρω το ''γιατί''

που στο κάτω κάτω το δικαιούμαι...

και εγώ έχω θυμώσει πολλές φορές,αλλά όπως και να χει είμαι εκεί...

γιατί ό,τι δεν μ'αρέσει να μου κάνουν δεν το κάνω...

και τελικά όταν περιμένεις ένα κινητό να χτυπήσει σε παίρνουν όλοι οι άλλοι εκτός απ'αυτό που περιμένεις...

δεν θα σε ξαναπάρω...

αλλά θα πέσω για ύπνο σκεφτόμενη αυτό το ''γιατι''...

καληνύχτα,όπου και να σαι...

πάρε,σε παρακαλώ...

Wishes and Dreams...

Κάθε χρόνο,από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου την παραμονή της Πρωτοχρονιάς φτιάχνω μια λίστα με τους ''στόχους'' και τα όνειρά μου για τη καινούργια χρονιά...

Κάθε παραμονή Πρωτοχρονιάς μ'έπιανε μια μελαγχολία...Τον λόγο ακόμα δεν τον έχω καταλάβει...

Φέτος όμως για ένα περιεργο λόγο νιώθω χαρούμενη...

Αναλογιζόμενη όλα όσα συνέβησαν την χρονιά που σε λίγο θα φύγει νιώθω πιο δυνατή...

Νιώθω πιο περήφανη για μένα και πιο πολύ Ε Γ Ω!

Κι αυτό για μένα είναι το πιο σημαντικό πράγμα που υπάρχει...

Κάθε φορά κάνω βήματα αργά και σταθερά...

Να ελέγξω τον εαυτό μου...

Να μάθω τα όρια μου και πώς να τα κάνω σαφή...

Να αγαπάω τους άλλους...

Αλλά κι εμένα :)

Και χρειάστηκε πολύς καιρός για να καταλάβω ότι όσοι πραγματικά θέλουν να είναι στη ζωή σου,θα σε αποδεχτούν όπως είσαι,και θα σ΄αγαπήσουν γι'αυτό που είσαι..

Πώς κανένας δεν θα σ αγαπήσει πιο πολύ απ' ότι εσύ τον εαυτό σου...

Πώς κάποιες φορές είναι καλό να αφήνεις και λίγο τον εαυτό σου ελεύθερο και να μην πιέζεσαι ή καταπιέζεσαι...

Πώς είναι πολύ όμορφο να λές στους άλλους όσα νιώθεις για κείνους...

Πώς τα λόγια είναι πάντα θεμιτά αρκεί να μην παραμένουν μόνο λόγια,γιατί στη πράξη φαίνονται όλα...

Πώς άν κάποιος σε θέλει στη ζωή του θα κάνει τα πάντα για να παραμείνεις εκεί...

Πώς το να μην είσαι καλά κάποιες φορές ή να κλαίς,δεν είναι και τόσο αρνητικό...είσαι εσύ...κι έτσι εκφράζεις τον εαυτό σου

Πώς είναι σημαντικό να περνάς χρόνο με τους δικούς σου ανθρώπους όσο μπορείς και να ξέρεις μέσα σου ότι εσύ ήσουν κάποτε εκεί ακόμη κι αν εκείνοι έφυγαν...

Πώς το παρελθόν δεν σβήνεται..Υπάρχει και ενυπάρχει με σένα...

Πώς δίπλα μας υπάρχουν μικροί θησαυροί που αν συνειδητοποιήσουμε πως υπάρχουν θα είμαστε πάντα ευγνώμονες...

Πώς είναι σημαντικό να έχεις δίπλα σου ανθρώπους να σε στηρίζουν,να σε συμβουλεύουν και να σε μαθαίνουν να είσαι περισσότερο Ε Σ Υ...


Κι αυτή τη νέα χρόνια που θα έρθει σε λίγο

Αυτό που θέλω πιο πολύ είναι να μάθω να είμαι πιο πολύ ΕΓΩ και να νιώθω ΠΕΡΗΦΑΝΗ γι'αυτό το Ε Γ Ω...

να χαμογελάω...

και να μαι γερή και δυνατή(όπως λέει και μια ψυχή στη πίσω πόρτα της καρδιάς μου που άλλοτε είναι κλειστή κι άλλοτε μισάνοιχτη),εγώ και οι δικοί μου άνθρωποι που μ αγαπάνε κι είναι δίπλα μου-όπως κι εγω άλλωστε-


και για όλους έσας ό,τι ποθεί η καρδούλα σας...

και μόνο που γεμίζεται με τη σκέψη σας αυτό εδώ το Blog για μένα είναι χαρά και τίμη!

Φιλιά γλυκιά και γιορτινά...

όμορφη Πρωτοχρονιά γεμάτη με τις πιο αστεράτες μου ευχές!!!

:) :) :)

Who am I?

Ώρες ώρες μαζί σου νιώθω σαν να μη ξέρω ποιά είμαι...

Τί έχω υπάρξει...Τί είμαι και τί θα γίνω...

Δεν σκέφτομαι...

Κάνω πράγματα μηχανικά...

Δεν ξέρω τί θέλω...

Κι αν όντως θέλω κάτι...

Μόνο νιώθω...

Αγγίζω...

Κι απλά όταν μου μιλάς ακουμπάω το μάγουλο μου δίπλα στο δικό σου...

Για να σ'ακούω τάχα καλύτερα...

Ή απλά για να σ'αισθάνομαι...

Κι ας μην ακούω όσα μου λες...

Γιατί ήρθες;

Θές να μείνεις;

Και τελικά τί πραγματικά θές;

Είσαι αυτός που νομίζω ή κάποιος άλλος;


Ήρθες για να με σηκώσεις ή για να με φέρεις σε διλήμματα;

Είσαι απλά μια αφορμή ή κάτι παραπάνω;


Κι εγώ;

Εγώ τί;

Πώς;

Και γιατί;

Εγώ...

Ποιά είμαι εγώ;

Ή μια ή η άλλη;

Κι εγώ τί θέλω από σένα;

Και μήπως θέλω απλά εσένα;

Κι ας μην ξέρω πού,τί και γιατί;

Ναι,αλλά αυτός μάλλον δεν είναι ο σωστός δρόμος...

Ούτε κι ο δίκαιος...

Και άπαξ και τον πατήσω,δεν ξέρω αν μετά θα μπορέσω να γυρίσω πίσω...

Είναι όμως τόσο ελκυστικός...

Κρύβει γοητείες και μυστικά που θέλω να γνωρίσω...

Θέλω...

Ναι,τώρα θέλω...

Μετά;

Θα τα θέλω μετά;

.....

-Θα τα θές μετα;Και αξίζει να τα θές;

-Δ Ε Ν Ξ Ε Ρ Ω . . .

Κι αυτό είναι το πρόβλημα...


Είσαι η αφορμή μου για να ''δώ'' ;

Τί είσαι;

Και τί θέλω εγώ;

ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ...;;;

Τελευταία βγαίνω έξω...Περνάω καλά...

Αλλά εσύ που είσαι σ'όλο αυτό;

Γιατί είναι σαν να μην υπάρχεις...

Σαν να λείπεις...

Σαν να είμαι μόνη μου σε μια σχέση φάντασμα..

Έχω κουραστεί...

Μου λείπεις...

Λείπεις από τη ζωή μου...

Τί κάνουμε μαζί;;

Ποιός είναι ο προσωπικός μας χρόνος...;

Βρίσκεις χρόνο για το ένα,το άλλο,το παράλλο...

ΕΓΩ,πού είμαι σ όλο αυτό;;

Υπάρχω στη ζωή σου;

Σου λείπω άραγε καθόλου;;

Ή μήπως έχεις επαναπαυτεί στην ιδέα πώς θα μαι εκεί για πάντα..

Να σ'ακούω,να σε ξεκουράζω...

Στο δικό σου χρόνο κι όποτε και άμα μπορείς εσύ...



Αν είναι κάτι που σιχαίνομαι να βλέπω σε γυναίκες είναι η γκρίνια...

Ποτέ μου δεν ήθελα να είμαι γκρινιάρα...

Τελευταία όμως έχω αρχίσει και γίνομαι...

Και δεν μ'αρέσει ο εαυτός μου...

Αλλά ούτε μπορώ να κρύβομαι σαν τη στρουθοκάμηλο μπροστά στα προβλήματα...

Ούτε και να επαναπαύομαι...


Την απάντηση την ξέρω:''ε,τί να κάνω;αφού έτσι έχουν τα πράγματα''

Ε λοιπόν τώρα δεν θα σ'ακούσω...

''ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ...

ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΧΡΟΝΟ''...

Όπως βρίσκεις και για τη δουλειά και για τη ξεκούραση και για το διάβασμα και για τους φίλους σου...

στο κάτω κάτω,επιλογή σου είναι να κάνεις όσα κάνεις...

Κ Ο Υ Ρ Α Σ Τ Η Κ Α...


Κι αν δεν έχεις σκοπό να αλλάξεις κάτι πες το μου...να κανονίσω κι εγώ τη ζωή μου...

στο κάτω κάτω...

Τί ζω πλέον μαζί σου;

ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ...

Είναι στιγμές που η καρδιά σου δεν καταλαβαίνει πλέον από πόνο...

Σπάει σε χίλια δυο κομμάτια,κι όμως δεν νιώθει τίποτα...

Σαν να χει συνηθίσει να πονάει...

Σαν να ναι και η απώλεια κομμάτι δικό της...

Κι όλα τα βιώνει σαν να τα χει ξαναζήσει και πλέον δεν τις προκαλούν κανένα συναισθημα...

Ίσως λίγα δάκρυα...

Κι αυτά όμως μετρημένα...



Κι ολόγυρά της βλέπει μόνο πόρτες...

Άλλες κλειστές...άλλες ορθάνοιχτες...κι άλλες μισάνοιχτες...

Προχωράει προς μια πόρτα μισάνοιχτη...

Γεμάτη φόβο αλλά κι ενθουσιασμό...

Προσπαθεί να την ανοίξει...

Βάζει δύναμη...

Και λίγο ενθουσιασμό...

Μπορεί και ένα κομμάτι αγάπης που της έχει απομείνει...

Κι όμως η πόρτα αντιστέκεται...

Και κλείνει ξαφνικα μπροστά της...

Για πόσο ακόμα όμως;;;

Μήπως δεν ήταν αυτή η σωστή πόρτα;;

Κι αν δεν ήταν αυτή,τότε ποιά;;


Και ποιό είναι το σωστό μονοπάτι για να ακουλουθήσει;;