AIΣΙΟΔΟΞΙΑ...

Θέλω ν' αρχίσω με μία αισιόδοξη ανάρτηση...Αν και δεν είμαι στα καλύτερα μου...Θέλω να γεμίσω αυτό το blog με θετική ενέργεια...Ξέρω ότι όλα θα πάνε καλά...

Προσπαθώ σ αυτά τα 18 μου χρόνια να καταλάβω το κόσμο,τους ανθρώπους...Θέλω να είμαι ένα ισορροπημένο άτομο..Σπάνια βέβαια το καταφέρνω...Πρίν λίγο καιρό είχα χωρίσει τους τομείς της ζωής μου σε επίπεδα: σχολείο-οικογένεια-φιλία-έρωτας....όμως ποτέ δεν βρίσκονταν όλα αυτά σε αρμονία...πάντα κάτι πήγαινε καλύτερα και κάτι χειρότερα...τελικά αναρωτιέμαι αν υπάρχει ισορροπία...

η καθηγήτρια μου συχνά μου έλεγε ότι είμαι τελειομανής και ότι αυτή μου η τελειομανία δεν θα με βοηθήσει στο μέλλον...Τώρα που το ξανασκέφτομαι..ίσως και να χει δίκιο....θέλω να είμαι καλά με τους δικούς μου...θέλω να προοδεύσω...θέλω να είμαι καλά με τους φίλους μου...θέλω να είμαι ευτυχισμένη στη σχέση μου...ζητάω πολλά ε; προφανώς έτσι είναι...ίσως γιατί θέλω να δώσω και πολλά...μαλλον γι αυτό κάνω και πολλές υποχωρήσεις...γιατί δεν θέλω να χάσω πράγματα...έχω πολύ καιρό να κλάψω...πολλές φορές, μου λένε ότι υπερβάλλω...το ξέρω και το αναγνωρίζω..αλλά μπορώ να είμαι καλή μέχρι ενός σημείου...όταν είσαι ερωτευμένος δεν βλέπεις ή μάλλον κάνεις πως δεν βλέπεις τα μείον του συντρόφου σου...δεν ξέρω αν είμαι ερωτευμένη ή υπερβολική...όμως ξέρω ότι ΄μπορώ άνετα να πατήσω τον εγωισμο μου για τους άλλους...όχι,δεν το κάνω γιατί τρέχω από πίσω τους,μπορώ να σταθώ και μόνη μου ,και το χω αποδείξει...το κάνω για να νιώσω εγώ καλά...να νιώσω ότι είμαι εντάξει...ότι έκανα το καλύτερο που μπορούσα...πολλοί μου λένε ότι είμαι πιο ώριμη απ την ηλικία μου...μπορεί...νιώθω ότι ώς ένα βαθμό με ξέρω...εξακολουθω βέβαια να πιστεύω ότι κανένας δεν μπορεί ποτέ να γνωρίσει απόλυτα τον εαυτό του...κ αυτό γιατί είναι πράγματα που ούτε εμεις οι ίδιοι δεν μπορούμε ή δεν έχουμε τη δύναμη να παραδεχθούμε για τον εαυτό μας...μ αρέσει να μιλάω με τον εαυτό μου...πολλές φορές και φωναχτά...με βοηθάει πολύ αυτό...λίγες φορές έχω την ηρεμία να το κάνω αλλα έτσι καταφέρνω να ψάξω πιο βαθιά μέσα μου...απο χτές μέχρι σήμερα συνειδητοποίησα πολλά...παλιά -ακόμη και τώρα δηλαδή αλλά κυρίως παλιά-πάντα εκλεγα όταν πιεζόμουν από μία κατάσταση...έτσι μου βγαίνουν συναισθήματα και ηρεμώ...όταν είμαι αγχωμένη,δεν μπορω να κάτσω σ ένα σημείο...πηγαίνω πάνω κάτω και σκέφτομαι....αλλα αυτές τισ σκεψεις κ αυτές τισ φοβίες φοβάμαι να τις μοιράστώ,μήπως και βγούν αληθινές...αλλά είπαμε θέλω να έχω αισιόδοξη στάση απέναντι στα πράγματα...πάντα πίστευα και πιστεύω ότι:<<Μετά τη μπόρα,θα βγεί ξανά ο ήλιος,μετά το κλάμα,θα ρθεί ξανά το γέλιο....>>