Λένε πώς ότι ο αυθορμητισμός είναι ότι καλύτερο, όταν αφήνεσαι και είσαι ο εαυτός σου δεν σε νοιάζει και πολύ το μετά.. Όσοι έχουν καεί όμως θα σου πούν να κρατάς και μια πισινή.. Ζήσε σου λέω εγώ και άσε τα πράγματα όποια κι αν είναι αυτά να σε οδηγήσουν, ακόμα κι αν πληγωθείς κάτι θα πάρεις.. Φιλάκια πολλά!!
@ Dreamy μου,πόσο δίκιο έχεις...αυτό θέλω κι εγώ να αφήνομαι... οι άλλοι όμως φοβούνται μήπως πληγωθούν...εγώ θέλω να δίνω...όμως φοβάμαι με το ''δόσιμο'' μπορεί να πιέσω καταστάσεις...ξέρω ότι έχει δεθεί πολύ μαζί μου...αλλά ταυτόχρονα δεν θέλει κ να δεθεί επειδή στο παρελθόν έχει ''καεί'' όπως είπες...ισως κάποιες φορές να θέλω περισσότερα...τον αγαπάω όμως και δεν θέλω να τον χάσω...ξέρω ότι δίνει αλλά με τον δικό του μοναδικό τρόπο...
Δεν θα σου πω πιο είναι το σωστό γιατί το ξέρουμε όλοι. Θα σου πω μόνο πιο είναι το ασφαλές στην περίεργη εποχή μας. Να δίνεις μέχρι εκεί που δεν θα μείνεις εσύ κενή και όταν βλέπεις πως αυτά που ακουμπάς στα χέρια του (κάθε ανθρώπου) αναγνωρίζονται και δεν θεωρούνται δεδομένα!
ετσι και αλλιως δεν ξερεις τι θα γινει μελλοντικα ....... ξερεις?
εγω ειμαι υπερ του δινω .... και αν μπορει καποιος να τα παρει ας τα παρει...... αν παλι δεν ειναι ικανος να τα παρει.... ή του ειναι πολλα...... δεν ειναι δικο μου το θεμα
@ Anastasia μου αυτό το δεδομένο το φοβάμαι πάρα πολύ!θέλω πολύ να δίνω...αλλά απ την άλλη δεν θέλω να ξεπεράσω τα όρια μου...να μείνω κενή όπως λές....απ τη μια με πληγώνει το γεγονός οτι δεν θέλει να δεθεί,απ την άλλη ξέρω ότι αυτό που έχουμε είναι πολύ βαθύ...κ ξέρω οτι με θέλει στη ζωή του!!
@ Κοrinoskilo, ¨οχι η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω τι θα γίνει μετά κ αυτό που προσαπαθώ να κάνω είναι να ζώ το τώρα,να χαίρομαι τη κάθε στιγμή!
δεν είναι το θέμα ότι δεν θελει να τα πάρει ή οτι του φαίνονται πολλά...κ εγώ δεν μπορώ να πώ ''δεν είναι δικό μου θέμα'',γιατί όταν είσαι με κάποιον άνθρωπο ίσως και να πρεέπι να σεβεσαι και κάποια δικά του κομμάτια,τα όρια του... εγώ δλδ έτσι λειτουργώ...
γνώμη μου είναι πως όλα αυτά που έχουμε να δώσουμε στους άλλους δν είναι κάτι για το οποίο είμαστε υπεύθυνοι να το κρατήσουμε για εμάς. ισα ισα μας δώθηκε με σκοπό να το δώσουμε στους άλλους. μόνο όταν δίνεις κάτι απλώχερα χωρις να ζητάς αντάλλαγμα δν πληγώνεσαι κ χαίρεσαι πραγματικά όταν πάρεις πίσω κάτι από τον άλλο.....
ΥΓ: απλά εντυπωσιάστηκα με τα αγαπημένα σου βιβλία που γράφεις στο προφιλ..... ιδίως το "να ζεις, να αγαπάς κ να μαθαίνεις" παρόλο που δν το έχω διαβάσει, πάντα το άκουσμα του με συγκινεί....
@ Από μικρό κ πό τρελό,συμφωνώ στο να δίνεις...όμως πολλές φορές οι αλλοι δεν είναι διατεθημένοι να το εκτιμήσουν...αυτό όμως δεν σημαίνει για μένα πως δεν αξίζουν την αγάπη μας.... μαλλον πρέπει να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι ο καθένας ΔΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΤΡΟΠΟ...κ μάλλον αυτό δεν πρέπει να είναι κατακριτέο...
Υ.Γ βασικά δεν έχω ιδέα τί ειναι οι followers...αυτό που θέλω να κάνω είναι να αναβαθμίσω κάπως το ιστολόγιο...να βάλλω εικόνες....bloggers που παρακολουθώ..... ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ;;;;;;;;;;;;;;
Θα σου έλεγα να χαρείς όλα όσα η ζωή σου δίνει και η αγάπη είναι το μεγαλύτερο δώρο της.Ακόμα και αν η ζωή καιο έρωτας κάποια στιγμή μας πικράνει είναι καλύτερα να ζεις κάτι παρά να κλείνεις τις πόρτες πίσω σου .Στο τέρμα της ζωής όπως λέει ένα ποίημα του Μπωντλέρ ,θα σηκώσεις τοποτήρι και θα πεις ..εις υγείαν ..σε έζησα!
11 σχόλια:
Λένε πώς ότι ο αυθορμητισμός είναι ότι καλύτερο, όταν αφήνεσαι και είσαι ο εαυτός σου δεν σε νοιάζει και πολύ το μετά.. Όσοι έχουν καεί όμως θα σου πούν να κρατάς και μια πισινή.. Ζήσε σου λέω εγώ και άσε τα πράγματα όποια κι αν είναι αυτά να σε οδηγήσουν, ακόμα κι αν πληγωθείς κάτι θα πάρεις.. Φιλάκια πολλά!!
@ Dreamy μου,πόσο δίκιο έχεις...αυτό θέλω κι εγώ να αφήνομαι...
οι άλλοι όμως φοβούνται μήπως πληγωθούν...εγώ θέλω να δίνω...όμως φοβάμαι με το ''δόσιμο'' μπορεί να πιέσω καταστάσεις...ξέρω ότι έχει δεθεί πολύ μαζί μου...αλλά ταυτόχρονα δεν θέλει κ να δεθεί επειδή στο παρελθόν έχει ''καεί'' όπως είπες...ισως κάποιες φορές να θέλω περισσότερα...τον αγαπάω όμως και δεν θέλω να τον χάσω...ξέρω ότι δίνει αλλά με τον δικό του μοναδικό τρόπο...
φιλάκια πολλά κ γλυκά!!!
Δεν θα σου πω πιο είναι το σωστό γιατί το ξέρουμε όλοι.
Θα σου πω μόνο πιο είναι το ασφαλές στην περίεργη εποχή μας.
Να δίνεις μέχρι εκεί που δεν θα μείνεις εσύ κενή και όταν βλέπεις πως αυτά που ακουμπάς στα χέρια του (κάθε ανθρώπου) αναγνωρίζονται και δεν θεωρούνται δεδομένα!
Καλημέρα
ετσι και αλλιως δεν ξερεις τι θα γινει μελλοντικα ....... ξερεις?
εγω ειμαι υπερ του δινω .... και αν μπορει καποιος να τα παρει ας τα παρει...... αν παλι δεν ειναι ικανος να τα παρει.... ή του ειναι πολλα...... δεν ειναι δικο μου το θεμα
την καλημερα μου
@ Anastasia μου αυτό το δεδομένο το φοβάμαι πάρα πολύ!θέλω πολύ να δίνω...αλλά απ την άλλη δεν θέλω να ξεπεράσω τα όρια μου...να μείνω κενή όπως λές....απ τη μια με πληγώνει το γεγονός οτι δεν θέλει να δεθεί,απ την άλλη ξέρω ότι αυτό που έχουμε είναι πολύ βαθύ...κ ξέρω οτι με θέλει στη ζωή του!!
φιλάκια πολλά Αναστασούλα μου :)
@ Κοrinoskilo, ¨οχι η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω τι θα γίνει μετά κ αυτό που προσαπαθώ να κάνω είναι να ζώ το τώρα,να χαίρομαι τη κάθε στιγμή!
δεν είναι το θέμα ότι δεν θελει να τα πάρει ή οτι του φαίνονται πολλά...κ εγώ δεν μπορώ να πώ ''δεν είναι δικό μου θέμα'',γιατί όταν είσαι με κάποιον άνθρωπο ίσως και να πρεέπι να σεβεσαι και κάποια δικά του κομμάτια,τα όρια του...
εγώ δλδ έτσι λειτουργώ...
φιλιά πολλά κ καλωσήρθεσ στ Blogακι μου!! :)
γνώμη μου είναι πως όλα αυτά που έχουμε να δώσουμε στους άλλους δν είναι κάτι για το οποίο είμαστε υπεύθυνοι να το κρατήσουμε για εμάς.
ισα ισα μας δώθηκε με σκοπό να το δώσουμε στους άλλους.
μόνο όταν δίνεις κάτι απλώχερα χωρις να ζητάς αντάλλαγμα δν πληγώνεσαι κ χαίρεσαι πραγματικά όταν πάρεις πίσω κάτι από τον άλλο.....
ΥΓ: απλά εντυπωσιάστηκα με τα αγαπημένα σου βιβλία που γράφεις στο προφιλ..... ιδίως το "να ζεις, να αγαπάς κ να μαθαίνεις" παρόλο που δν το έχω διαβάσει, πάντα το άκουσμα του με συγκινεί....
σματς!
ΥΓ2: Γτ δν εχεις followers???????
@ Από μικρό κ πό τρελό,συμφωνώ στο να δίνεις...όμως πολλές φορές οι αλλοι δεν είναι διατεθημένοι να το εκτιμήσουν...αυτό όμως δεν σημαίνει για μένα πως δεν αξίζουν την αγάπη μας....
μαλλον πρέπει να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι ο καθένας ΔΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΤΡΟΠΟ...κ μάλλον αυτό δεν πρέπει να είναι κατακριτέο...
Υ.Γ βασικά δεν έχω ιδέα τί ειναι οι followers...αυτό που θέλω να κάνω είναι να αναβαθμίσω κάπως το ιστολόγιο...να βάλλω εικόνες....bloggers που παρακολουθώ.....
ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ;;;;;;;;;;;;;;
Θα σου έλεγα να χαρείς όλα όσα η ζωή σου δίνει και η αγάπη είναι το μεγαλύτερο δώρο της.Ακόμα και αν η ζωή καιο έρωτας κάποια στιγμή μας πικράνει είναι καλύτερα να ζεις κάτι παρά να κλείνεις τις πόρτες πίσω σου .Στο τέρμα της ζωής όπως λέει ένα ποίημα του Μπωντλέρ ,θα σηκώσεις τοποτήρι και θα πεις ..εις υγείαν ..σε έζησα!
Είναι στον τύπο του ανθρώπου. Αν είσαι ανασφαλής όπως εγώ τότε θέλεις να κρατιέσαι και λόγο ανασφάλειας δε δίνεις όσα θα μπορούσες να δώσεις...
Αν και δε μπορεσα ποτέ να το κάνω όταν έπρεπε και πάντα έδινα στις σχέσεις μου με αποτέλεσμα να μη κρατάω τις ισορροπίες μου!
Φιλάκια!
Δημοσίευση σχολίου