Άνοιξα τον φάκελο τον αναμνήσεων...
Ένας φούξια φάκελος καταχωνιασμένος στο πάνω πάνω ράφι της ντουλάπας μου...κρυμμένος....εδώ και έναν χρόνο δεν τον έχω αγγίξει. . .δεν ήθελα...δεν ήθελα να θυμάμαι....κάποτε αυτός ο φάκελος είχε μέσα πράγματα που τότε θεωρούσα ότι ήταν όλη μου η ζωή...ότι μου διναν δύναμη. . .και πράγματι μου έδιναν...
όμως τότε δεν είχα μάθει να στηρίζομαι στα πόδια μου...να δίνω αξία σε όσα είχα...
δεν είχα μάθει πόση δύναμη έχω ΕΓΩ. . .
κι όταν άρχισα να το συνειδητοποιώ...να δίνω αξία σε ΜΕΝΑ,ο ''κόσμος'' μου άρχισε να ξεθωριάζει...
άρχισε να χάνει τα χρώματα του. . . τί να πω ίσως αρέσει στους ανθρώπους να είναι ο φίλος τους ''αδύναμος''...τότε μάλλον φαίνονται ανώτεροι...
τότε ήταν που έπρεπε να χτίσω το κόσμο μου απ'την αρχή...ΜΟΝΗ ΜΟΥ...και με ανθρώπους δικούς μου...ανθρώπους που ήξερα ότι ήταν πάντα ΕΔΩ αλλά που δεν τους έδινα αξία...
ναι,έκλαψα,τρόμαξα,φοβήθηκα....
αλλά ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΗΚΑ και κάποιες στιγμές ενιωθα κιόλας πως ......
....... ΠΕΤΟΥΣΑ.........
Γιατί πρέπει να χάνουμε ανθρώπους απ τη ζωή μας;;;
ΞΕΡΩ: ''ΟΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΛΟΓΟ,ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΚΑΛΟ,ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΤΗ ΔΕΔΟΜΕΝΗ ΣΤΙΓΜΗ,ΜΕΤΑ ΟΜΩΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΤΣΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ''. . . .
Κάποιοι άνθρωποι που θεωρούσα σημαντικούς για μένα έφυγαν...κάποιοι έφυγαν,ξαναήρθαν και μετά ξαναέφυγαν...άλλοι όμως έμειναν. . .
πολλές φορές προσπάθησα να μην αφήσω κάποιους απ αυτούς να φύγουν. . .
αλλα μια οποιαδήποτε σχέση για να ''ανθισει'' θέλει δύο ανθρώπους...κι όχι έναν...
δεν μ αρέσει να χάνω την οποιαδήποτε επαφή...
πιστευω ότι ένα ''τί κάνεις;'',ένα ''χρόνια πολλά'' είναι ανθρώπινα. . .
Κλείνω το φάκελο....ΟΧΙ δεν είμαι λυπημένη. . .
ξέρω ότι μέσα απ' όλο αυτό έμαθα ΕΜΕΝΑ. . .κι έμαθα να στηρίζομαι σε μένα....
πάντα με κατηγορούσαν που ήμουν ρεαλίστρια...φυσικά και εχω συναισθήματα και συχνά με παρασύρουν...αλλά αν δεν πατάς στη γή κάποια στιγμή θα πέσεις απ το συννεφάκι σου...
Απ το φάκελο το μόνο που κράτησα είναι μια φωτογραφία που απεικονίζει δύο φατσούλες πιασμένες αγκαζέ. . .η μια είμαι εγώ. . .κ η άλλη η ''αδερφή'' μου. . .
τότε δηλαδή ήταν η ''αδερφή'' μου...
τώρα έφυγε. . .κι έχω καιρό να της μιλήσω...κι ας έχω προσπαθήσει...
ήρθε,έφυγε. . .ίσως ξανάρθει. . .ίσως πάλι και όχι. . .
5 σχόλια:
Ξέρεις ποιο είναι το δύσκολο;
Να μείνουν δίπλα σου εκείνοι που αποκαλούνται φίλοι όταν χαμογελάς, όταν είσαι καλά και ευτυχισμένη. Στην λύπη είναι πιο εύκολο γιατί νιώθουν εκείνοι καλύτεροι και ανώτεροι, την ευτυχία όμως δεν αντέχουν πολλοί, δεν την αντέχουν εκείνοι που δεν σ΄αγάπησαν πραγματικά.
Είναι πιο εύκολο να νιώσουν και να που – κρίμα την καημένη- παρά να πουν – μπράβο χαίρομαι για σένα-.
Γιαυτό να μην λυπάσαι για ανθρώπους που δεν άντεξαν την ευτυχία σου που δεν άντεξαν να σταθούν δίπλα σου όταν τα πράγματα δεν ήταν εύκολα!
Καλημέρα
Η Αναστασία τα λέει μια χαρά. Όλοι μας τα έχουμε περάσει. Να θεωρείς κάποιον δικό σου άνθρωπο, να πιστεύεις πως έχετε ένα ξεχωριστό δέσιμο και μετά όλα αυτά να αλλάζουν απο το τίποτα.. Να προσπαθήσεις να τον/την ξαναφέρεις στη ζωή σου δεν γίνεται ούτε καν αξίζει τον κόπο μετά απο τέτοια αδιαφορία. Αποτελεί πια μια καλή ανάμνηση όσων περάσατε. Μετά αρχίζεις και βλέπεις καλύτερα όσους σου στάθηκαν και πόσα αξίζουν πραγματικά.. Φιλάκια πολλά!
Θα μεγαλώσεις κι άλλο και θα δεις ότι δε γίνεται να έχεις όσους θες κοντά σου. Απομακρύνεσαι. Όσο σκληρό και να είναι σταματάς να είσαι σημαντικός/ή για κάποια άτομα. Τότε είναι που απομακρύνεσαι.
Κοίτα γύρω σου και βρε τα άτομα που μπορείς να βασιστείς πάνω τους. Να ξέρεις ότι είναι εκεί για σένα και το κυριότερο, όταν θα τους μιλήσεις για οτιδήποτε δε θα γυρίσουν ποτέ να σε κρίνουν. Εκεί φαίνεται ο πραγματικός φίλος. Άνθρωπος που σε κρίνει δεν είναι φίλος. Φίλος είναι εκείνος που σε συμβουλεύει και σου λέει τη γνώμη του. Ψάξε για τέτοια άτομα λοιπόν!
Πονάει όταν σκέφτεσαι πως ήσουν με κάποια άτομα και πως κατάντησες να είσαι. Ξέρω. Πιστεύω όμως πως εκεί έξω είναι δεκάδες άλλοι που θα ήθελαν μια ευκαιρία να είναι κοντά σου και συ άθελά σου δεν τους την έδωσες. Άνοιξε τα ματάκια σου και κοίτα γύρω σου! Θα ευτυχίσεις όταν το διαπιστώσεις!!!
Φιλάκια πολλά! Μου αρέσουν τα θέματα που θίγεις. Για άλλη μια φορά θα σου πω ότι μοιάζουμε, χιχι!
πολυ σε νιωθω...
μακαρι οσοι αγαπουσαμε να μην εφευγαν ποτε απο τη ζωη μας...
μακαρι οσοι μας ελεγα πως μας αγαπανε να μενανε και να το εννοουσαν...
αλλα το ειπες κι εσυ...θελει δυο μια σχεση για να ανθισει...
ποτε δεν φτανει να θελει μονο ο ενας...
το ασχημο ειναι οτι στηριζομαστε σε καποιους απο αυτους...τους κανουμε κομματι μας...μελος μιας ιερης οικογενειας,οχι εκεινης που μεγαλωσαμε αλλα εκεινης που διαλεξαμε και αυτο ειναι ακομα πιο σημαντικο...
οταν εκεινοι φευγουν λοιπον η οικογενεια μενει μειον ενα μελος...
και αυτο εχει ανικτυπο σε πολλα...
καποτε ειχα κι εγω μια "αδερφη"...
εφυγε...σιγουρα δεν θελω να ξαναρθει...
ξερεις τελικα τι αποκομισα απο κατι τετοιες φυγες...;
εκεινοι που θα μεινουν θα αξιζουν αληθινα...
και δεν θελω ψευτικους ανθρωπους γυρω μου...
αυτο να σκεφτεσαι κι εσυ...οταν καταλαγιαζει ο πονος της απωλειας και του πουληματος...
νεραιδενια φιλακια γλυκια μου!!!
ΤΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΚΡΑΤΑΣ ΤΑ ΟΜΟΡΦΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΛΑ... ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΣΟΥ ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΣΕ ΕΙΧΕ ΠΟΝΕΣΕΙ..
Δημοσίευση σχολίου