ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ....

Σε περιμένω στο μετρό....ανεβαίνεις τις σκάλες...

φοράς τη μπλούζα που σου χα πάρει δώρο...

Έρχεσαι προς το μέρος μου και μου χαμογελάς...μου δίνεις ένα πεταχτό φιλί....

Είχαμε αργήσει....προχωράμε πολύ γρήγορα στο δρόμο....

κ εγώ σε κοίταζω

και σε κοίταζω

και σε κοίταζω

η καρδιά μου είχε γίνει ένα μπαλόνι...ένα κατακόκκινο μπαλόνι που ήταν έτοιμο να πετάξει....

αντικειμενικά είχα μόνο 2 μέρες να σε δώ...κ όμως ένιωθα ότι μου χες λείψει...

ήθελα να σταματήσουμε το περπάτημα να σε σφίξω στην αγκαλιά μου και να σου δώσω ένα τεράστιο φιλί. . .

το φανάρι των πεζών γίνεται πράσινο και περνάμε στο απένατι πεζοδρόμιο....

κ σε κάποια στιγμή σταματάς,μ αγκαλιάζεις και μου δίνεις ένα μεγάλο φιλί...

περίεργο αλλά δεν ήθελα να τελιώσει ποτέ αυτή η στιγμή...

σε κοίταζα και ένιωθα γεμάτη....

σε κοίταζα και. . . δεν ξέρω πώς να το περιγράψω...

λίγες φορές μου έχει συμβεί αυτό το πράγμα...απορούσα με τον εαυτό μου...μόνο 2 μέρες είχα να τον δώ....

και σε ξανακοίταζα...βιαζόμασταν...είχαμε αργήσει και σε ξανακοίταζα

και σκεφτόμουν ότι θα θελά να μασταν εκείνη την ώρα μαζί στο δωμάτιο σου αγκαλίτσα...και να σου λέω πόσο πολύ μου έλειψες και πόσο πολύ σε θέλω....και πώς όλη αυτη την ώρα σε κοιτάζω και λιώνω σαν παγωτό μέσα στο κατακαλόκαιρο...

και μπαίνουμε μέσα στην αίθουσα....

ήμουν τελείως ασυγκέντρωτη....

ονειρευόμουν και το όνειρο μου καθόταν ακιβώς δίπλα μου και μου κράταγε το χέρι....

και όλο σχολίαζες και έγω δεν σ ακουγα γιατί είχε πολύ φασαρία...κ ερχόμουν όλο και πιο κοντά....όχι για να ακούσω τί έλεγες,δεν μ ένοιζε....αλλά για να ρθω πιο κοντά σου....

και συνέχιζες να σχολιάζεις κ εγώ ερχόμουν όλο κ πιο κοντά δήθεν για να σ ακούσω...

κ δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο απολάμβανα αυτό το άγγιγμα...ούτε μπορείς να φανταστείς όλα όσα σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή...

ότι ήθελα να σε πάρω να φύγουμε και να στα πώ όλα....

ότι ήθελα να με πάρεις αγκαλιά και να πετάξουμέ πολύ μακρια

ΜΑΖΙ...ΜΑΖΙ ΣΟΥ