Πολλές φορές παρατηρώ τί συμβαίνει γύρω μου και νιώθω ότι είμαι ο πιο φυσιολογικός άνθρωπος στο κόσμο....

άλλες πάλι φορές ενώ νιώθω καλά,ξαφνικά κάτι γίνεται και νιώθω ένοχη για τα πάντα...και νιώθω ότι πρέπει να απολογηθώ ακόμη και για πράγματα που αντικειμενικά δεν περνάνε από το χέρι μου....δε λέω κι εγώ κάνω τα λάθη μου...

πιστεύω ότι υπάρχει τον ένστικτο στους ανθρώπους...κατά βάθος ξέρουμε αν κάτι που θα κάνουμε είναι ''σωστό'' ή ''λάθος'',τόσο για μας όσο και για τους γύρω μας...

κι εγώ ένιωθα ένα κόμπο στο στομάχι μου...

ήθελα κάτι...δεν ξέρω αν το θελα πολύ ή λίγο...το ήθελα πάντως...

αλλά άκουσα τους άλλους...

και δεν το διεκδίκησα όπως θα πρεπε....κι αυτό ηταν το σφάλμα μου...άκουσα τους άλλους,ενώ κατα βάθος μέσα μου,ήξερα τί ''έπρεπε'' να κάνω....

και στο κάτω κάτω...ακόμη και φίλος σου να είναι ο άλλος πώς μπορείς να ξέρεις σίγουρα ότι αυτό που θα σε συμβουλεύσει θα είναι για το καλό σου;;;


κι όταν έχεις την ανάγκη να μιλήσεις πρέπει να μιλάς;;;

και πως θα είσαι σίγουρος ότι μιλάς με τα σωστά άτομα;;;

γενικά είμαι τις άποψης ότι κάποια πράγματα...πολύ δικά μας...πρέπει να τα κρατάμε για τον εαυτό μας...

όμως είναι πραγματικά αυτό εφικτό;;;

ένα πράγμα έμαθα για τα καλά αυτές τις μέρες....πρέπει να με ακούω πιο πολύ...
να κάνω αυτό που νιώθω και αυτό που πιστεύω ότι είναι το καλύτερο για μένα...όχι για τους άλλους....

ζορίστηκα πολύ...θύμωσα πολύ...με μένα θύμωσα....γιατί εξαρτήθηκα τόσο από τους άλλους;;;


και κάτι ακόμη....πότε επιτέλους θα πάψω να τα θέλω όλα δικά μου;;;