ΧΕΙΜΑΡΡΟΣ...

Και φτάνει η στιγμή....κι εσύ από κει που δεν μίλαγες...που δεν έλεγες πολλά...ξαφνικά...γίνεσαι χείμαρρος....και δεν σε νοιάζει το πώς θα ακουστεί αυτό που θα πείς

Και θα πείς ο,τι και να νιώσεις....καλό ή κακό...κι ακόμη κι αν είναι και το πιο εγωιστικό πράγμα στο κόσμο....

γιατί εσύ είσαι εσύ...

κι ας είσαι και γκρινιάρα και ζηλιάρα και εγωίστρια...

γιατί τα λές τώρα;;

ίσως γιατί νιώθεις ότι τώρα μπορούν να ακουστούν τα λόγια σου...

αλλά μάλλον αυτό το ήξερες απ την αρχή...

ίσως τώρα πια δεν μπορείς να τα κρατήσεις...και γιατί να το κάνεις δηλαδή...;

πρέπει να μαζέψεις λίγο τον εαυτό σου...

να μη τυφλώνεσαι από ακραία συναισθήματα...

ξέρω...

είναι στιγμές που σε πιάνει η ανασφάλεια...νιώθεις ότι είσαι ανεπαρκής...

είναι όμως και κατι άλλες στιγμές...που νιώθεις ότι τελικά οι άλλοι δεν σε καλύπτουν....






με τίποτα στο κόσμο δεν θα άλλαζα αυτές τις νύχτες....που χάνομαι μέσα στους δρόμους,μέσα στα φώτα της πόλης....λίγο φοβισμένη,λίγο αφηρημένη....

και τρέχω....και το ράδιο είναι ανοιχτό...και παίζει όμορφες μελωδίες....

κι εγώ τρέχω....χάνομαι...από τους άλλους και από τον εαυτο μου...

ξεχνάω που είμαι,ποιά είμαι....και γίνομαι ενα με τη μουσική και τον άνεμο...



δεν είμαι κακιά....καλώς ή κακώς έχω μάθει να είμαι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος...

ναι ξέρω...πρέπει να στρώσω λιγο πάνω σ'αυτό...

έχω 'ολη τη καλή διάθεση...κι όμως υπάρχουν κάποιες στιγμες(λίγες ευτυχώς),που τα χαλάω στην εκτέλεση..


αυτή είμαι εγώ....


γιατί εγώ είμαι εγώ...


θέλω πάλι να τρέξω...και να μη σκέφτομαι τίποτα και κανέναν...

να μη σκέφτομαι όλα όσα με κανουν να κλαίω...

γιατί εγώ είμαι εγώ....