ΜΙΚΡΑ ΚΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ...

Είναι άσχημο να μη σε διεκδικούν αυτοί που αγαπάς...

Τουλάχιστον όσο θα ήθελες να σε διεκδικούν...

και παίρνεις την απόφαση να σταματήσεις κι εσύ να διεκδικείς όσο διεκδικούσες...

και τότε είναι που βαθειά μέσα τους αναρωτιούνται ''ΓΙΑΤΙ;;''

Και σε θέλουν δίπλα τους ακόμη πιο έντονα...



πρέπει δηλαδή να το παίζεις ''δύσκολος'' για να αξιζεις διεκδίκηση;;

και γιατί κάποιος να σε κυνηγάει όταν εσύ ''φεύγεις'' ή για την ακρίβεια δείχνεις ότι ''φευγεις'';



Και από την άλλη πλευρά να σε διεκδικούν άλλοι,άγνωστοι,που θέλουν να μπουν στη ζωή σου,που προσπαθούν να σου δείξουν ότι το θέλουν πολύ...



σου λείπει...και ξέρεις από τί το κατάλαβες...;;

από εκείνη την αγκαλιά...ναι,ξέρεις εσύ...

που δεν ήθελες να τελιώσει...και από εκείνη τη ζεστασιά και την ασφάλεια που ένιωθες μέσα της...

να θυμάσαι....

αυτά τα μικρά και καθημερινά είναι που κάνουν τη διαφορά...
δεν χρειάζεται να αλλάξεις συμπεριφορά για να καταλάβει κάποιος ότι σου λείπουν πράγματα...

αυτά τα μικρά και καθημερινά...





Είδα στον ύπνο μου πως περπατούσα ξυπόλυτη...
Είχα χάσει τα παπούτσια μου...
Προσπάθησα να τα βρώ αλλά δεν τα κατάφερα...
Προσπάθησα να βρώ τα ίδια, αλλά δεν μου άρεσε τίποτ' άλλο εκτός απ'αυτά...
Τίποτα δεν ήταν το ίδιο...
Έτσι προτίμησα να περπατήσω ξυπόλυτη...
Κι όμως ήταν σα να φοράω παπούτσια...
Τα πόδια μου δεν πληγώνονταν...
Και πλέον δεν μ' ένοιαζε κανένας και τίποτα...
Ήμουν καλά...
Ήμουν εγώ...