ΤΟΙΧΟΣ...

Υποσχέθηκα ότι θα προσπαθήσω...

Όχι τόσο για σένα,αλλά περισσότερο για μένα...

Γιατί είχα ανάγκη να πάρω απόσταση...

Αλλά ήθελα να είμαι εκεί...

Και προσπαθώ...

Αλλά εσύ πού είσαι σε όλο αυτό;

Είναι φορές που νιώθω ότι απέναντι μου έχω ένα τοίχο...

Ένα τοίχο με θέληση,με συναισθήματα...

Που δεν παύει όμως να παραμένει τοίχος...

και κάθε φορά που πάω να τον πλησιάσω,σκοντάφτω...

και πέφτω κάτω...

και δεν με φοβίζει να πέφτω...

έχω πέσει τόσες φορές,κι άλλες τόσες έχω ξανασηκωθεί...

Μα αυτό που με πληγώνει πιο πολύ είναι ότι ξέρεις...

Πλέον ξέρεις...

Ξέρεις τί μ'ενοχλεί και τί όχι...

Ξέρεις...

Αλλά δεν κάνεις τίποτα γι'αυτό...



Και ξέρεις τί με πληγώνει πιο πολύ απ'όλα;;

Ότι πριν λίγες μέρες μ'έκανες να χαμογελάω...

να είμαι χαρούμενη...

να κοιτάζω τον εαυτό μου στο καθρέφτη και να νιώθω όμορφα...

γιατί ξέρω πως μ'αγαπάς....και πώς σ άγαπάω κι εγώ...

αλλά δεν μου φτάνει μόνο αυτό...

και το συχαίνομαι να επαναπαύεσαι...

και πιο πολύ γιατί ξέρεις ότι δεν το αντέχω...



Γιατί ξέρεις...

Τί κάνεις όμως;;;


Ήταν άραγε καλύτερα όταν δεν προσπαθούσα;


Και φεύγω ξανά...
και θέλω να δώ πως θα σαι εσύ μ'αυτό...
κουράστηκα...

κι όμως...

είμαι εδώ. . .