ΧΤΥΠΟΙ...

Μπήκα στο δωμάτιό μου κι ένα κομμάτι δικό σου δεν ήταν εκεί...

Στη θέση που είναι πάντα...

Ήταν φορές που το αγαπούσα...

Κι άλλες που ένιωθα ότι σε μοιράζομαι μαζί του...

Είχα πεί ότι θα φύγει από δώ όταν φύγω κι εγώ...

Τελικά έφυγε νωρίτερα κάνοντας με να θυμάμαι...

Τυχαίο;

Μπορεί..

Αλλά μπορεί και όχι..



Νιώθω κούραση...

Αντέχω άραγε ακόμα...;


Νιώθω τη καρδιά μου να κοιτάει σε διαφορετικούς προορισμούς...

Που της δίνουν όλα όσα τις έλλειψαν...

Όλα όσα θέλει και δεν έχει...

Όλα όσα ζητάει και δεν παίρνει...



Είναι άραγε ενθουσιασμός;

Ή κάτι πιο βαθύ;

Κάτι που κρύβει πολλές υποσχέσεις...;

Και μπορεί να στηριχτεί κανείς σ'αυτές...;


Η ζωή είναι ένα ταξίδι...


Και σ'αυτό το ταξίδι κουράστικα να βάζω τα ''πρέπει'' πάνω από τα ''θέλω''...

Κι έχω πράγματι βάλλει τόσους φραγμούς σ' εκείνα τα ''θέλω''...


Εμείς δίνουμε το χαρακτήρα σε ό,τι κάνουμε...

Εμείς το κάνουμε να φαίνεται αθώο ή ένοχο...


Μ'αρέσει ο τρόπος που χτυπάει η καρδιά μου...

Ζωηρά,Δυνατά...

Ένιωθα ότι είχε αρχίσει ίσως και να χάνει το χρώμα της...





Και ποιά η λύση σ'όλο αυτό...;


Ο χρόνος...

Προς το παρόν υπάρχει μόνο θυμός...

Κάποτε θα καταλαγιάσει...

Και τότε θα δείς τί θες...

Μη βιαστείς...

Θα δείς...

Άκου...

Και θα δείς...

Σκύψε...

Άκου...