Miracles happen?

Κι εκεί που νιώθεις ότι όλα θα πάνε καλά...

Ότι έκανες τη σωστή κίνηση...

Κάτι γίνεται και αλλάζεις...

Και συνειδητοποιείς ότι τελικά δεν είσαι και ο πιο σωστός άνθρωπος...

Όχι,δεν έκανες κάτι κακό...


Τίποτα όμως δεν συμβαίνει τυχαία...

Η συμπεριφορά μας είναι που πυροδοτεί αλυσιδωτές αντιδράσεις...

Εμείς προκαλούμε αυτό που τελικά θα μας συμβεί...

Αυτό που τελικα κατα βάθος ''θέλεις'' να δείξεις...

Αλλά που στην πραγματικότητα δεν θέλεις να το δείξεις...

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Ούτε που ξέρω...

Είναι κρυμμένο σ'ένα παραθυράκι του μυαλού μου...

Μ επισκέπτεται συχνά...

Κι είναι φορές που μου λέει πράγματα για μένα που δεν μου αρέσουν καθόλου...

Και που είναι δύσκολο να τα αποδεχτώ ίσως ακόμα και να τα κατανοήσω...

Και πολλά από αυτά είναι στοιχεία εγωισμού και ανάγκης για επιβολή στους άλλους...

Στοιχεία που δεν αφήνω να φανούν πολύ συχνά,κι όμως υπάρχουν...


Είναι δύσκολο να γνωρίσεις τα αρνητικά στοιχεία του χαρακτήρα σου και να τα στρέψεις σε κάτι θετικό,άν όχι και δημιουργικό...


Ξέρω ότι δεν θα με παρεξηγήσεις...

Έδειξες πως δεν σε πείραξε...

Κι όμως αυτό που φοβάμαι πιο πολύ είναι μήπως απλά δεν ήθελες να δείξεις ή να εκφράσεις το ότι σε πείραξε....

Συχνά οι άνθρωποι δεν λένε άμεσα αυτό που θέλουν,αυτό που νιώθουν,αλλά έμμεσα...

Σε κάποια άκυρη στιγμη...

Μεταθέτωντας αλλού το θυμό τους και συχνά κάπου που δεν έχει νοήμα η ύπαρξη ή η υποψία θυμού...

Αυτό φοβάμαι σε σένα...

Μη μου το κάνεις,σε παρακαλώ...

Άφησε το απλα να φύγει...


Θέλω να προσπαθήσω...

Κι ας είχα την ανάγκη να πάρω απόσταση...

Έπρεπε να ισσορροπήσω κάπως...

Τα ''θέλω'' μου και το ''εγώ'' μου...

Έπρεπε...

Το είχα ανάγκη...


Καταλαβαίνεις...

Έτσι δεν είναι;;;