ΔΥΝΗ...

Και τώρα τί;

Πώς γίνεται να ελκύεσαι από μια ι δ έ α;

Μια εικόνα...

Και κάμποσα μηνύματα...

Ούτε ποιος είσαι δεν ξέρω...

Κι όμως...


Λατρεύω να ακουμπάς το μάγουλό σου στο δικό μου...

Να κολλάς το πρόσωπό σου δίπλα στο δικό μου και να μου σιγοψυθιρίζεις...

Να ακουμπάς στον ώμο μου και να θές να σου μιλάω για ό,τι τύχει...

Να θέλω να έρθω κι άλλο κοντά σου...

Αλλά να μη μπορώ...

Είναι δύσκολο να αφήσεις τη ''σιγουριά'' σου και να επιλέξεις το άγνωστο...

Το αβέβαιο...

Που όμως είναι γεμάτο ενθουσιασμό και έντονα συναισθήματα...

Αλλά δεν το ξέρεις...

Δεν ξέρεις ούτε τί είναι ούτε πού μπορεί να σε βγάλλει...

Ούτε καν τί ακριβώς θέλει από σενα...

Αλλά να γοητεύεσαι από τα όμορφα λόγια,από τη διεκδίκηση...



Γιατί αυτό που σου λείπει...

Αυτό τελικά αναζητάς...



Μπορείς όμως να το χεις, όπως τουλάχιστον το έχεις φανταστεί εσύ;

Ή μήπως όλα είναι μέσα στο μυαλό σου;

Μήπως σε τραβάει απλά και μόνο μια ι δ έ α και τίποτα παραπάνω;


Και τί να κάνεις;

Να μείνεις ή να φύγεις;


Κι όλο αυτό να ναι για σένα μια δύνη που σε παρασύρει...

Σε ελκύει...

Σε μαγεύει να τη γνωρίσεις,να την αναζητήσεις,να την θελήσεις...

Θέλω να πέσω...

Αλλά δεν ξέρω ''πώς''..

Δεν ξέρω ''άν''...

Δεν ξέρω ''γιατί''...

......


Ήθελα να δώ αν μπορώ να αντέξω...

Αλλά πιά ούτε αυτό δεν ξέρω...

Μου λείπεις;

Έχω ακόμα δυνάμεις;

Μπορώ κι άλλο λίγο;

Γιατί εγώ αυτό που βλέπω είναι πως έχω κουραστεί να μιλάω και να μη μ'ακούν...

Να κινούμαι συναισθηματικά και οι άλλοι λογικά...

Να σκέφτομαι τους άλλους και οι άλλοι τον εαυτό τους...


Μιλάω,εκφράζομαι,προσπαθώ(πλέον)...

Κι όμως το παραμικρό ''λάθος'' το χρεώνω...

Γιατί απλά δεν μπορώ να σηκώσω άλλα ''λάθη''...

Γιατί ό,τι ήταν να πώ το έχω ήδη πει...

Δεν φταίω εγώ αν δεν ήσουν εκεί για να τ'ακούσεις...

Κι ήμασταν τόσο καλά...

Κι ένιωθα κι εγώ πιο καλά...

Περισσότερο εκεί...

Όμως δεν μπορώ να συγχωρήσω άλλα ''λάθη''...

Και τώρα τί;

Φεύγα;;;.....