Falling...

Σαν να μη πέρασε μια μέρα...

Ένα τηλέφωνο χτύπησε...

Κι όλα...

Κι ο άλλος μου εαυτός από την άκρη του διαδρόμου σαν να μου λεγε...

''Πού πάς;''


Σαν να μη πέρασε μια μέρα...

Δεν άλλαξες σχεδόν καθόλου...

Κι ήταν περίεργα..

Και καλά και άσχημα..


Γιατί μου το κάνεις αυτό;


Οι αναμνήσεις δεν μ'αφήναν ήσυχη...

Και είναι πολύ άτιμο πράγμα οι αναμνήσεις...

Σε γυρίζουν πίσω σε μέρη που δεν ξέρεις αν θές να ξαναδείς..

Σε τοπία που τα χεις σκιαγραφήσει όπως εσύ θέλησες...

Σε ανθρώπους που σε αγάπησαν και σε πλήγωσαν...

Και περνάνε μπροστά απ' τα μάτια σου σαν να συμβαίνουν τώρα...

Κι όλη σου η ζωή προβάλλεται στη γιγαντοοθόνη του μυαλού σου...

Και θυμάσαι...

Δυστυχώς ή ευτυχώς θυμάσαι...

Οι άμυνες σου όμως σε εκπαίδευσαν να θυμάσαι και πολλά άσχημα...

Σου επιστρέφουν συναισθήματα..

Και σε γυρνάνε σε μακρινούς καιρούς...

Κι εσύ θές να ανοίξεις τα μάτια...

Και να πείς ότι όλο αυτό ήταν απλά ένα περίεργο όνειρο...

Κι όμως...

Δεν ήταν....



Σκέφτομαι,σκέφτομαι,σκέφτομαι...

Σαν να μη ξέρω ποια είμαι και τί θέλω...


Κι ήμουν τόσο ήρεμη και ήσυχη πριν...



Πίστευα ότι το κάστρο μου ήταν απόρθητο...

Ότι τα τείχη μου δεν θα παραβιάζονταν τόσο εύκολα...

Τελικά,έκανα λάθος...



Πίστευα ότι οι άμυνες μου ήταν πιο δυνατές...

Και ήταν...

Γι'αυτό είχα κολλήσει στο τζάμι του αυτοκινήτου...

Ασυγκίνητη...

Ανίκανη να νιώσω οτιδήποτε άλλο παρα πίεση...

Πίεση

Πίεση

Πίεση



-''Τί φοβάσαι'';

-''Εμένα''...


Τον εγωισμό μου,την υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου,την απόφαση που έχω πάρει...

Όλα αυτά και το καθένα ξεχωριστά...



-''Μου έλειψες λίγο''...

Και νιώθω το πρώτο δάκρυ...

Και...

Ξέρεις πόσο ανάγκη είχα να το ακούσω αυτό;

Πόσο το ήθελα,κι ας μην έχει πια και τόσο νόημα...




Μόνο στην αγκαλιά σου δεν ένιωθα τη πίεση...

Μόνο εκεί ήμουν πραγματικά ήρεμη...

Πόσο γρήγορα χτύπαγε η καρδιά σου...

Δεν ξέρω αν την έχω ξανανιώσει να χτυπάει έτσι...



Μάλλον ήθελα,κι ας μη το καταλάβαινα...

Αλλίως θα είχα φωνάξει...

Όχι..

Φύγε...

Αλλά δεν το κανα...



Δεν ξέρω τίποτα...

Δεν ξέρω τίποτα...



Πίστευα ότι τα τείχη μου ήταν απόρθητα...

Ότι είχα γίνει περισσότερο αυστηρή...


Μήπως εγώ ήμουν η κακιά της υπόθεσης...;

Κι όμως εγώ ήθελα...

Όσο τίποτα ήθελα...

Αλλά έπρεπε να φύγω...

Να βρώ εμένα...



Και με βρήκα...

Και στ'αλήθεια είμαι καλά έτσι όπως είμαι...

Και όχι,δεν μου λείπει κάτι...

Πίστευα ότι το κάστρο μου ήταν απόρθητο...

Ότι τα τείχη μου δεν θα παραβιάζονταν τόσο εύκολα...

Τελικά,έκανα λάθος...