''Treading a thin line..''

Ποτέ μη λες ποτέ...

Γιατί απλά ποτέ δεν ξέρεις πώς έρχονται τα πράγματα..


Δεν ξέρω αν μπορώ να είμαι μαζί σου..

Ούτε ξέρω αν θέλω..

Δεν θέλω να είμαι όπως ήμουν..

Δεν θέλω να γυρίζω πίσω..



Το μυαλό μου γύριζε..

Σκεφτόταν μια το παρελθόν μια το παρόν και μια το μέλλον..

Δεν έβρισκε ησυχία..

Ούτε για μια μικρή στιγμή..



Δεν έχω τη δύναμη να σου πώ να μείνεις..

Αλλά ούτε τη δύναμη να σου πώ να φύγεις..

Δεν μπορώ να σου πώ να φύγεις...


Το κακό με μένα είναι ότι σ'αγάπησα πιο πολύ κι από τον εαυτό μου..

Ίσως και να σουνα εσύ ο εαυτός μου..

Αλλά όταν αγαπάς, πώς να μη σκεφτείς έτσι..

Ώρες ώρες νιώθω ότι φταίω εγώ..

Άς μη δενόμουν έτσι με τους ανθρώπους...

Άς μην αγαπούσα τόσο πολύ...

Γιατί η πολύ αγάπη ίσως τελικά να κάνει κακό στο τέλος..

Άς μην ήμουνα τόσο συναισθηματική..

Αλλά τί να κάνω;

Μεγάλωσα μαθαίνοντας να δίνω αγάπη..

Μαθαίνοντας να αγαπάω..

Και αυτό να το δείχνω..

Με λόγια και με έργα..




Και ίσως τελικά να μην αλλάξω και ποτέ..

Ίσως απλά να σκληρύνω..

Κι αυτό γιατί είναι στιγμές που δεν γίνεται αλλιώς..




-Είσαι σημαντική για μένα και θέλω να υπάρχεις στη ζωή μου...




Δεν μπορώ να φανταστώ να μην υπάρχεις στη ζωή μου..

Σ'αγαπάω πολύ..

Το ξέρεις...


Αλλά πού θα βγάλλει αυτό;

Κι αν γίνω αυτό που ποτέ δεν ήθελα;


Είναι λάθος..




-Πάνω απ' όλα θέλω να είσαι καλά...




Δεν έχω τη δύναμη να σου πω ''ναι''..

Αλλά ούτε τη δύναμη να σου πώ ''όχι''..



Αυτό που πλέον έχω καταλάβει είναι ότι πολλές φορές δεν φτάνει μόνο η αγάπη...

Πρέπει να υπάρχουν και άλλα πράγματα..


Μπορεί συχνά να φαίνομαι λίγο ασυγκίνητη..

Όμως ειλικρινά αυτό ασε με εμένα να το ξέρω..

Ο φόβος μου είναι..

Μήπως ξαναπληγωθώ..

Κι αυτό θα υπάρχει πάντα..

Χωρίς όμως να σημαίνει ότι σταματάω να προχωράω..


Έχω εκλογικεύσει πολλές καταστάσεις..

Γιατί ''ΘΕΛΩ'' και ''ΠΡΕΠΕΙ'' να είμαι δυνατή...

Γιατί ξέρω ότι έχω περάσει και πιο δύσκολα..

Γιατί ξέρω ότι θα είμαι καλά..

Γιατί έχω εμπιστοσύνη..

Και ό,τι είναι να γίνει θα γίνει..

Η ζωή ξέρει καλύτερα..




''Όταν ήμουν μικρή και είχα μόλις ξεκινήσει να περπατάω συχνά έπεφτα και μετά έβαζα τα κλάμματα..Τότε η μαμά μου,για να μη φοβάμαι,πάντα μου χαμογελούσε και μου έλεγε:''Μην ανησυχείς,είναι κάτι ασήμαντο''...Κι από τότε κάθε φορά που έπεφτα,έβαζα τα χέρια μου κάτω,ξανασηκωνόμουν,ξεσκώνιζα τα γόνατα μου και της έλεγα θριαμβεφτικα:''Μην ανησυχείς μαμά,είναι κάτι ασήμαντο...''