Κυριακή 9 Ιανουαρίου 2011

''Sometimes,love is not enough..''


Λείπεις..

Τόσο πολύ και τόσο έντονα..

Τώρα που ξέρω ότι δεν είσαι πια εδώ..

Τώρα, είναι ακόμα πιο δύσκολο..


Περπατάω στο δρόμο και το βλέμμα μου ζητάει το δικό σου..

Κοιτάζω γύρω μου περιμένοντας πως απο κάπου,έτσι ξαφνικά,μαγικά,θα εμφανιστείς..

Απλά και μόνο για να τρέξω,να σε κάνω μια αγκαλιά,να σε ρωτήσω αν είσαι καλά..

Και μετά να φύγω..



Να φύγω,να φύγω,να φύγω..


Θέλω τόσο να φύγω..

όμως ξέρω πως όπου κι αν πάω,θα πάρω κι εμένα μαζί μου..


ώρες ώρες νιώθω να ασφυκτυώ..

Δεν θέλω να ακούω κανέναν...

Δεν θέλω να μιλάω σε κανένα..

Θέλω μόνο το δωμάτιό μου..

Το κρεβατάκι μου και το πάπλωμα μου..

Θέλω να είμαι απλά εγώ..

Χωρίς καμιά παρεμβολή..

Χωρίς τίποτα..

Χωρίς κανέναν..

Είναι στιγμές που νιώθω πως το κεφάλι μου δεν χωράει καμιά πληροφορία..

Έχω τόσο ανάγκη να είμαι ήρεμη..



Και τελικά είναι τόσο δύσκολο όταν ποτέ δεν σε βλέπω..

Τυχαία,ναι τυχαία..

Και λυπάμαι που βλέπω τον κάθε άσχετο κι όχι εσένα..

Ας σε έβλεπα μια φορά..

Μόνο μια φορά..

Έτσι τυχαία και έτσι απλά..

Είναι τόσα πολλά όλα αυτά;



''Η αγάπη από μόνη της δεν είναι αρκετή

Δεν φτάνει να αγαπάς έναν άνθρωπο για να είσαι μαζί του..

Πρέπει να υπάρχουν και άλλα πράγματα..''

..Και κάθε μέρα επαναλαμβάνω στον εαυτό μου το ίδιο πράγμα..



Δεν μπορώ να διανοηθώ να μην υπάρχεις στην ζωή μου με κάποιο τρόπο..

Είσαι κομμάτι της..

Υπάρχεις μέσα μου..

Και δεν μπορώ να σε βγάλλω..

Θέλω να υπάρχεις..

Δεν ξέρω πώς..

Αλλά θέλω να υπάρχεις..



Θέλω όμως και να προχωρήσω..

Αλήθεια το θέλω..

Σ'αγαπάω πιο πολύ απ' όσο δείχνω και πιο πολύ απ'όσο φαίνεται..

Όμως..



Θέλω τόσο να ζήσω..

Να ζώ την κάθε στιγμή..

Αλλά δεν τα καταφέρνω πάντα..

Θέλω να ζήσω δυνατά και έντονα..

Θέλω...


Λείπεις..

Και θα λείπεις..

όμως αν δεν φύγω δεν θα φύγεις..

Μακάρι να ταν εύκολο να καταλάβεις..

Μακάρι να ξερες πως ένιωθα όταν θωράκιζα τον εαυτό μου..

Όταν έπρεπε να πώ 'όχι'..

Ας μπορούσες να καταλάβεις..


Θέλω να υπάρχεις..

Θέλω να υπάρχεις..

Θέλω να υπάρχεις..



όμως δεν ξέρω αν μπορείς..

ούτε κι αν θα σου κάνει καλό..

ούτε κι αν θα κάνει σε μένα καλό..





Ας σε βγάλει για μια στιγμή ο δρόμος σου στον δικό μου δρόμο..

Μόνο για μια στιγμή..
~..Αγκαλιά..~

3 σχόλια:

Άνεμος είπε...

Γιατί δεν το βρίσκεις για ένα καφέ, έτσι για μια μικρή επαφή. Το έχεις ανάγκη... Δεν ξέρω αν σου κάνει καλό να μένεις σε αυτήν την κατάσταση...

Λυπάμαι Αυρούλα. Δε θέλω να σε βλέπω έτσι... Και σα σε θυμάμαι γελαστή και ερωτευμένη...

Φιλάκια και κουράγιο...! Ελπίζω σε σένα!

avraoneirou είπε...

Άνεμε,είναι φορές που απλά πρέπει να προχωράς,χωρίς να κοιτάζεις πίσω..Να προχωράς και να γίνεσαι καλύτερος..
Κρατάμε τα καλά όσο γίνεται και κοιτάμε να είμαστε εμείς καλά μέσα μας..
Απο κει και πέρα ό,τι είναι να ρθει θα ρθει..

Κι εγώ ελπίζω σε μένα..

Δεν υπάρχει λόγος να λυπασαι..ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα και να είναι και να μην είναι καλά..η κάθε κατάσταση είναι για να τη βιώνουμε όπως νιώθουμε..Ο έρωτας έρχεται και φεύγει..είναι όμως κι άλλα πράγματα πολύ πιο σημαντικά απ αυτο..

Η ζωή ξέρει καλύτερα απο μαςτί θα μας φέρει,τί έχουμε και τί δεν έχουμε ανάγκη..

Take care..

Άνεμος είπε...

Η ζωή ξέρει... Μην αφήνεσαι σε αυτό... Δε νομίζω ότι κάνει ότι ξέρει, απλά ξέρει τι θα έρθει μετά... Δεν είναι σίγουρα καλό...

Προχώρα εσυ, όπως λες και η ίδια, μπροστά και όλα θα έρθουν. Αυτό το πιστεύω και 'γω.

Φυσικά και έχεις κάθε δικαίωμα σε κάθε συναίσθημα...

Να προσέχεις...