''Sometimes I need to write my fears on the sand and just let the wave erase them...''

Γιατί πάντα να πρέπει να τα μεγαλοποιώ όλα;

Γιατί πάντα να πρέπει να αγχώνομαι για όλα;

Γιατί πάντα πρέπει να με νοιάζει η γνώμη των άλλων;

Γιατί πρέπει πάντα να αφήνω τους άλλους να με αποθαρρύνουν;

Γιατί δεν ακούω απλά εμένα;

Όλοι έχουν τα δικά τους...Ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του...Και είναι κάτι στιγμές που τα βαριέμαι τόσο όλα αυτά...Που κουράζομαι να λέω τα ίδια και τα ίδια...Που ξέρω ότι πρέπει να είμαι εκεί για τους δικούς μου ανθρώπους αλλά ταυτόχρονα δεν έχω τις αντοχές για να το κάνω...Γιατί οκ, έχω κι εγώ τα δικά μου άγχη...Απλά τα καλύπτω...Γιατί; Για να ακούσω τα άγχη,τις λύπες,τις φοβίες των άλλων...Εμένα όμως μ'ακούω;;

Κάθε μέρα ο ίδιος κόμπος στο λαιμό...

Κάθε μέρα το ίδιο άγχος...

Γιατί να φοβάμαι τόσο;

Δεν είναι και κάτι το τόσο τρομερό...

Ίσως εγώ να το φέρω μέσα μου κάπως ενοχικά...

ίσως γιατί νομίζω πως θα σε στεναχωρήσω...

Ή πως δεν θα θέλεις να συνεχίσει...

Όμως αλήθεια, το θέλω τόσο πολύ...

Είναι μεγάλη ανάγκη και μεγάλο όνειρο....

Και θέλω να είσαι κομμάτι της δικής μου χαράς...

Ακόμα κι αν ξέρω πως μέσα σου θα στεναχωρηθείς...

Όμως,δεν θα ναι και για πάντα...

Και θα ρθεις,δε θα ρθεις;

Πόσο φοβάμαι να σου μιλήσω...

Κάθε μέρα η ίδια αγωνία, ο ίδιος φόβος...

Κι όλοι να μου λενε ''Και πότε θα το πεις...'' και μπορου μπουρου μπουρου

Ωχού ολους τους βαρέθηκα...

Σκέφτηκε κανείς αν είναι εύκολο για μένα;;

Από την άλλη όμως γιατί να βάλλω απο την αρχή τα εμπόδια μπροστά;

Δεν θα ναι σαν να το καταδικάζω;

Και ακομα είναι τοσο νωρις...

Είμαι τόσο χαζή ώρες ώρες...

Κανονικά θα πρεπε να πεταω από τη χαρά μου...

Να νιώθω ευγνώμων...

Και να ζω την κάθε μου στιγμή....

Αχ,πότε θα μπορέσω να το κάνω αυτό;

Ας με άκουγα λίγο περισσοτερο....

Ας με άκουγα...

Και θα γράψω στην άμμο όλους μου τους φόβους,όπως εκανα μικρή με το όνομα μου...Και θα περιμένω να έρθει το κύμα...Και να τους σβήσει...Και να μην υπαρχει τίποτα πια...Τίποτα να με φοβήζει,να με αποθαρρύνει,να με στεναχωρει...Να υπάρχει μονο η θάλλασα...Να με ηρεμεί και να μου δινει δύναμη να προχωράω...Να ζω και να ειμαι πάντα εκει για μένα, όπως πρέπει να είμαι....