Κυριακή 16 Δεκεμβρίου 2012

'Νο'

Διανύεις τόση απόσταση για κάποιον...

δεν νιώθω...η ΑΠΑΝΤΗΣΗ
'ΔΕΝ ΝΙΩΘΩ'
Μες τα μούτρα..
Να είναι ο ενας στη μια γωνια,ο αλλος στην αλλη..
ποσο παίζει να ποναει αυτη η εικονα;
ποσο σε ακυρωνει,σαν ανθρωπο;
και ποσο μηδενιζει ο,τι εχεις κανει ως τωρα;
πονάω
σιωπηλα έως και βουβά
Με τί κουραγιο πια;
Με τη ψυχική δύναμη;
Και πού να τη βρω;

Η καρδιά μου...
Έχει ανοίξει μια μικρή σχισμή, και χάνει συνεχώς αίμα..
Αργά,σταθερά,βασανιστηκά
Προσπαθώ να το σταματήσω..
Κάτι γίνεται,αλλά περιστασιακά..
Με την πρώτη ευκαιρία ξανανοίγει η πληγή
Αλήθεια, θέλω τόσο πολύ να την κλείσω, να την γιατρέψω,να μην ξανοίξει ποτέ
Αλλά ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ
Όχι ακόμα τουλάχιστον..όχι ακόμα..

Με το καιρό..Θα τα καταφέρω..Με τον καιρό
Ο χρόνος που τα γιατρέυει όλα..Πάντα..

Το μόνο που θέλω είναι να μου μείνει μια μικρή γρατζουνιά..
Για να θυμάμαι..


Για να με προσέχω..
Μου το χα υποσχεθεί,θυμάσαι;

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ξέρω πως είναι δύσκολο και πως πονάει πολύ, αλλά χρειάζεται χρόνος. Είναι ο μόνος που μπορεί να σε γιατρέψει και να σε κάνει να μην πονάς πια. Αλλά δεν πρέπει να μετανιώνεις αυτά που έκανες και έζησες. Θα ήταν καλύτερα να μην τα ζούσες? Να ήσουν κλεισμένη σε ένα προστατευτικό καβούκι? Σκέψου πόσα πράγματα θα έχανες. Οι σχέσεις πονάνε και πάντα όταν αφήνεις την καρδιά σου και τα αισθήματά σου παίρνεις το ρίσκο μην πληγωθείς. Τι άλλο όμως θα μπορούσες να κάνεις?

Λιακάδα ☼ είπε...

Στο ίδιο μήκος κύματος κι εγώ αυτό τον καιρό... ακριβως τα ίδια...

Υ.Γ κάτι μου λεει ότι ο Ανώνυμος είναι άντρας που έχει καταπιει τη γνωστή καραμέλα που λενε όσοι είναι έξω από το χορό πάνω στα κάρβουνα...