:) HAPPY 2014 :)

3...2...1 Και σε λίγη ώρα ο μπαμπάς μου θα κατεβάσει τον γενικό διακόπτη,ένα σκοτάδι θα πλημμυρίσει το χώρο κι ένα νέο φως θα το διαδεχθεί,μαζί με την νέα χρονιά..Πυροτεχνήματα κι ευχές προς τον ουρανό, αγκαλιές και χαμόγελα...

2013...Μια χρονιά γεμάτη,γεμάτη ανθρώπους,τοπία, νέες εμπειρίες,νέους ορίζοντες,νέα εγώ..

Μια χρονιά γεμάτη πολλά χαμόγελα και πολλά δάκρυα, πολλά συναισθήματα και πολύ θλίψη, πολλή αγάπη και αρκετό θυμό..Νέα πρόσωπα που ήρθαν κι έφυγαν,άλλα που ήρθαν για να μείνουν, κι άλλα που νόμιζα ότι θα μείνουν μα τελικά έφυγαν και δεν θα ξανάρθουν πίσω όσο κι αν θελω να το ελπίζεις...

Μια χρονιά που πραγματοποίησε ένα επίσης σημαντικό όνειρο για μένα και που δοκίμασε τα όριά μου, τις αντοχές μου, τις εσωτερικές μου δυνάμεις,την ψυχή μου..

Μια χρονιά που χτύπησε ακριβώς στον πυρήνα,στο κέντρο, που έδωσε απανωτά χαστούκια και συνειδητοποιήσεις, που με γύρισε πίσω, πολύ πίσω, σε μνήμες που αλλιώς είχα στο μυαλό μου, κι αλλιώς ήταν, σε ανθρώπους που αλλιώς τους είχα στην καρδιά μου κι αλλιώς τους έχω τώρα..Ασχέτως αν τους αγαπάω..πολύ..Είναι μεγάλη παγίδα η αγάπη και μπορεί να σε κάνει να νιώσεις μεγάλη ενοχή για το τι νιώθεις και γιατί το νιώθεις..

Μια χρονιά που με έκανε να νιώθω πιο πολύ παιδί, παρά ενήλικος, και ταυτόχρονα πιο μεγάλη απ΄'ο,τι είμαι, αλλά τελικά να φτάνω να ταυτίζομαι πιο πολύ με το παιδί..το εσωτερικό παιδί που κρύβει ο καθένας μέσα του..αυτή την τρυφερή ψυχή με τα μεγάλα μάτια που ναι έτοιμα να αγκαλιάσουν και να αγαπήσουν όλο τον κόσμο..

Μια χρονιά που θα λεγα ότι με έκανε εν τέλει να καταλάβω γιατί έχω ακολουθήσει αυτό τον κλάδο σπουδών...και δεν μιλάω για το γεγονός ότι μ αρέσει,με καλύπτει ή ότι το αγαπάω..μιλάω γι'αυτό το εσωτερικό γιατί που κρύβει ο καθένας στην ψυχή του..γι'αυτή την αγνότητα κι αυτή την αλήθεια, που μόνο εκεί μπορείς να βρεις αν είσαι ανοιχτός σε αυτό..

Μια χρονιά που με έκανε να δω πολλά πράγματα απλά με άλλο μάτι..πιο ευαίσθητο και πιο εσωτερικό..

Μια χρονιά που με κάνει να αναρωτιέμαι πόσο έχω αλλάξει και πού βρίσκεται το εγώ μου σε όλο αυτό..Και τελικά ποιο είναι αυτό το εγώ και ποιος το έφτιαξε μέσα σε όλα αυτά τα πήγαινε-έλα και τα πάνω κάτω;Εγώ ή άλλοι;Τα θέλω τα δικά μου για μένα ή των άλλων για μένα;Είναι πολύ δύσκολο να μπορέσει κανείς να διαφοροποιηθεί..να είναι ανεπηρέαστος από τις γνώμες των σημαντικών για εκείνον ανθρώπων και να δει ξεκάθαρα τι ΘΕΛΕΙ..Τι πραγματικά θέλει..

Είναι μεγάλο πράγμα να μπορεί ο άνθρωπος να κάνει αυτό που θέλει..Γιατί τότε είναι που είναι πραγματικά ευτυχισμένος..που τα μάτια του λάμπουν ακτινοβολούν, γιατί έτσι λάμπει κι η ψυχή του...Και το χαμόγελο του να φτάνει ως τ'αυτιά..Για μένα αυτό είναι το μεγαλύτερο συναίσθημα που μπορεί να νιώσει ο άνθρωπος..κι αυτό για μένα,ναι, είναι η ευτυχία..Στιγμές που φτάνεις σε ένα σημείο να σκέφτεσαι ''Και να πεθάνω τώρα,χέστηκα!!!''..Απλά γιατί νιώθεις ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!

Ελευθερία..Κάπου διάβασα ότι ''Τίποτε δεν είναι  πιο αναγκαίο και πολύτιμο για τον άνθρωπο, παρά  η ελευθερία του''..Και κάθε φορά που το διαβάζω ανατριχιάζω..Αυτές οι στιγμές που ζεσταίνουν το κορμί σου οι ακτίνες του ήλιου και θες να κλείσεις τα μάτια σου, να απλώσεις τα χέρια και να στροβιλίζεσαι γύρω από τον εαυτό σου με ένα χαμόγελο στο πρόσωπό σου, ένα χαμόγελο που βγαίνει μέσα από την ψυχή σου...

Λοιπόν, ξέρετε κάτι...κι ας μην το παραδέχομαι..είμαι περήφανη απλά και μόνο επειδή όλα αυτά τα συναισθήματα τα έχω νιώσει..καλά,άσχημα, λύπες, χαρές..ακραία θετικά,κι ακραία αρνητικά..να πέφτεις και να ξανασηκώνεσαι, να σε ψάχνεις και να σε ξανά βρίσκεις..Τουλάχιστον, ζεις, στο όποιο έπακρο έχεις ανάγκη, στο όποιο έπακρο νιώθεις..

Για την νέα χρονιά δεν θέλω πολλά..μόνο να μαι χαρούμενη..αυτό το ζητάω πάντα..κάθε χρόνο,και κάθε φορά που σβήνω την τούρτα των γενεθλίων μου, να γελάω, όχι μόνο με τον στόμα αλλά και με την ψυχή μου..Να ενισχύσω το εσωτερικό παιδί που έχω μέσα μου,να το αγαπήσω, να αγαπήσω τον ενήλικα που προήλθε από αυτό το παιδί..Ίσως και αυτή να ναι η πιο δύσκολη αποστολή του ανθρώπου..να αγαπήσει τον εαυτό του, αυτό που είναι ακριβώς επειδή είναι αυτό που είναι..Να αγκαλιάζει τον εαυτό του όποτε το χει ανάγκη, να τον παρηγορεί, να του λέει ότι όλα θα πάνε καλά, να τον στηρίζει και να τον προστατεύει, έχει δεν έχει κάποιον άλλον να κάνει για εκείνον την ίδια δουλειά..Δεν ξέρω αν με αγαπώ τόσο..ίσως να με αγαπάω κάπως πιο επιφανειακά για να λέω ότι με αγαπάω..Θα ήθελα όμως πολύ να φτάσω πιο βαθειά..Αν δεν αγαπήσεις εσύ πρώτα τον εαυτό σου δεν θα το κάνει κανείς για σένα..Να με αγαπήσω..πιο πολύ και πιο ειλικρινά,αυτό θέλω..

Να έχω υγεία και να νιώθω ότι κάνω σημαντικά πράγματα..να προχωράω..Μια φίλη μου λέει ''Το παρελθόν με  καλά του και τα άσχημά του, πάει πέρασε..Από δω και πέρα είναι το θέμα τι κάνουμε..

Όσο και να καθορίζει τον καθένα μας το παρελθόν του..Πρέπει να φτάσει σε ένα σημείο να το συνειδητοποιήσει, να το αποδεχθεί, να το κοιτάξει κατάματα και να του πει ένα 'ευχαριστώ' γιατί εκείνο τον έκανε αυτό που είναι τώρα κι έπειτα να γυρίσει την πλάτη και να προχωρήσει, παράλληλα με αυτό, έχοντας το σύμμαχο και βοηθό στα δύσκολα..Κάπως έτσι γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος, ίσως πιο ισορροπημένος, πιο εσύ..

Να συγχωρέσω κάποιους ανθρώπους και να τους αποδεχθώ γι'αυτό ακριβώς που είναι και για όσα μου χουν δώσει ώς τώρα..κι ας με έχουν απογοητεύσει πολλές φορές..κι ας μην ήταν απόλυτα εκεί όταν τους είχα πραγματικά ανάγκη..γιατί ό,τι κι αν έκανα το έκαναν ''άθελα τους..και πάντα από αγάπη..''κι ας μην μπορω να το πιστέψω ακόμα ή κι ας μην θέλω προς το παρόν..Να τους δώσω λίγο χώρο μέσα μου να με αγκαλιάσουν..γιατί κατά βάθος κι εγώ το θέλω, απλά δεν το αφήνω..να γεμίσουν αυτό το κενό που δυστυχώς ή ευτυχώς μόνο εκείνοι μπορούν να γεμίσουν..

Να ταξιδέψω κι άλλο, πιο πολύ και ίσως και λίγο πιο έξω από την Ευρώπη, να δουν τα μάτια μου κάτι διαφορετικό, να γεμίσουν, εικόνες, παραστάσεις, ανθρώπους κι εμπειρίες..Κάπως έτσι μαθαίνεις..ζώντας..και κανένα βιβλίο δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη γνώση αυτή..Γυρίζοντας σε δρόμους άγνωστους με μια backpack στην πλάτη, με ένα χάρτη και μια φωτογραφική μηχανή στα χέρια..Τώρα που μπορείς...ακριβώς επειδή μπορείς...

Ο Ρεμπώ είχε γράψει μια απίστευτη φράση που έχει μείνει στο μυαλό μου από τότε που τη διάβασα ''Να ζεις τη ζωή που πραγματικά θέλεις εσύ κι όχι αυτή που οι άλλοι θέλουν για σένα..''

Τέλος θέλω να παραθέσω ένα μικρό παραμύθι που διάβασα σε ένα άρθρο της εφημερίδας Lifo και με εκφράζει απόλυτα..μαζί με την μικρή αλλά περιεκτική ευχή που δίνει

'Μια φορά και έναν καιρό ζούσε ένας Φεγγαράνθρωπος ο οποίος ήταν ένας από τους πιο αγαπημένους βοηθούς του Αη Βασίλη. Ήταν συνέχεια καλοσυνάτος και πίστευε στην αγάπη των μικρών παιδιών. «Εύχομαι το 2014 να διατηρήσετε το ζωντανό το μέσα παιδί, να το τρέφεται και να είστε περήφανο για αυτό, μα το κυριώτερο κάντε το παιδί να είναι περήφανο για εσάς τους ίδιους». 

Αναρωτιέμαι μετά από αυτό αν αυτό το παιδί που ήμουν κάποτε είναι περήφανο για μένα..και μετά κάνω στον αυτό μου την ίδια ερώτηση λίγο πιο αλλαγμένη ''Και γιατί να μην είναι;''..

Νομίζω πως αν κάποια στιγμή άνοιγε την πόρτα του δωματίου μου κι έμπαινε μέσα απλά θα με κοίταζε, θα μου χαμογελούσε κάνοντας μου γλυκά ματάκια και απλά θα έφευγε χοροπηδώντας μέσα στην ζωντάνια και στο χαμόγελο, έτσι ακριβώς όπως ήρθε..ή ίσως απλά να με αγκάλιαζε με τα μικρά του χεράκια, όπως μόνο τα παιδιά ξέρουν να αγκαλιάζουν..και κάπως έτσι θα ταν σαν να αγκαλιάζω εγώ η ίδια τον εαυτό μου αλλά με την παιδική μου ψυχή, την πιο εσωτερική κι αληθινή..κι ίσως τότε να χε και μεγαλύτερη αξία..

Να με χαρούμενη..να μαι εγώ..και να με περήφανη γι'αυτό το εγώ ακόμα κι όταν το χάνω και το βρίσκω..

Τελικά, είναι ωραίο να έχεις φτερά,αρκεί να δίνεις στον εαυτό σου την ευκαιρία να πετάξει

Χαρούμενο 2014..Με υγεία,αγάπη, χαρά, δάκρυα, αγκαλιές,συναισθήματα, ελευθερία και ζωντάνια :)

Κι ένα τραγουδάκι που αγαπώ πολύ, γιατί ότι και να συμβαίνει στην ζωή

''Δεν σταματώ..ξημερώνει και φεύγω...'' <3 font="">

''Και τα χαμμένα κομμάτια του παζλ ξαφνικά ενώθηκαν...''

Κάποιες φορές, οι άνθρωποι που σε αγαπάνε πιο πολύ, σε πληγώνουνε και πιο πολύ..
Ίσως και ασυναίσθητα, χωρίς να το θέλουν, απλά γιατί εσύ είσαι το πιο εύκολο θύμα..
Ένα παιδί μικρό,χωρίς βούληση, που θέλει να τα χει καλά με όλους...γιατί τους αγαπάει όλους...
Πώς μπορεί ένα παιδί να θυμώσει σε κάποιον που αγαπάει;Στην οικογένεια του;
Πώς μπορεί να κρίνει και να διαχωρίσει το σωστό από το λάθος και να πράξει σύμφωνα με αυτό που το ίδιο θέλει;

Μια ζωή στη μέση πολλών άλλων ζωών,δικών του ζωών και ανθρώπων δικών του..
Μια ζωή στη μέση...χωρίς προσωπική βούληση...γεμάτη θέλω των άλλων...

Και κάποτε θα ρθει η συνειδητοποίηση και το μεγάλο μπαμ...
Και όλα τα κομμάτια ενός άγνωστου ως τότε παζλ γεμάτο με ερωτηματικά ενώνονται...
Φτιάχνουν μια εικόνα που ενώ σε γυρίζει πίσω εξηγεί το τώρα...

Ένα παιδί να κλαίει σε μια γωνία σκεπτόμενο τί κάνει λάθος..πως δεν ανήκει εδώ..αλλά και πώς όλοι θα είναι ευχαριστημένοι...

Ένα παιδί που κανένας δεν το προστάτεψε όταν έπρεπε αλλά που με τις δικές του άμυνες έμαθε μεγαλώνοντας να προστατεύει μόνο του τον εαυτό του και να μην έχει ανάγκη κανέναν..

Συνεχείς τάσεις φυγής σε ότι το έκαναν να είναι λιγότερο ο εαυτός του ήταν όλοι του οι ζωή..
Τάσεις φυγής από εισβολικούς ανθρώπους...Τάσεις φυγής από καταστάσεις...

Ένα δωμάτιο που μέσα στα χρόνια έχει μείνει ακόμα ατέλειωτο...κι ένα συνεχές γιατί για τις εξελίξεις τη ζωή του...

Κουβαλάς και αναπαράγεις όλα αυτά για τα οποία δεν φταις κι ούτε έφταξες ποτέ...
Τότε δεν μπορούσες να θυμώσεις σε κανέναν...
Και βασικά ούτε τώρα καλομπορείς..
Δεν φταίς εσύ...
Τώρα όμως που ξέρεις...Μπορείς να προχωρήσεις μόνο σου..
Να σεβαστείς τα όρια σου και να κάνεις τα θέλω σου πραγματικότητα

''ένα γκρίζο σύμπαν ενηλικίωσης, στο φόντο ενός χρωματιστού παιδικού ονείρου'' ή ίσως το ανάποδο...

Γιατί όσο γκρίζα παιδικά όνειρα και να χες κι ας μην το καταλάβαινες...Ό,τι χρώμα μπήκε σε αυτά από κει και μετά ήταν δικό σου χρώμα..Η κάθε βουρτσιά, η κάθε πινελιά,το κάθε σχήμα και η κάθε εικόνα...


Θα πετάξεις καποια στιγμή,το ξέρεις;
Στα πιο χρωματιστά και στα πιο φωτεινά όνειρα...
Σε ένα τραπέζι με 4 άτομα,που για σένα όμως θα ναι το πιο χαρούμενο τραπέζι του κόσμου...

Τα λέμε κάπου εκεί ψηλά..Στο εκείνο το δεύτερο αστέρι δεξιά...

Happily (n)ever afters...

Παλιά, θυμάμαι, βγαίναμε, πίναμε, δεν νιώθαμε, δεν μας άγγιζε το αλκόολ..Τώρα πίνω μια μπύρα και με πιάνει αυτή η ελαφρά μέθη, αυτή η ζάλη..Σαν να άλλαξα,σαν να ξεσυνήθισα και να μην είμαι όπως πριν.Πόσο γεμάτη συνήθειες είναι η ζωή μας;Πόσο μαθαίνουμε να ζούμε έχοντας τους ανθρώπους μας γύρω μας;Κι αν κάποιος από αυτούς φύγει;Τότε τί; Πόσο έχουμε ανάγκη τους άλλους για να είμαστε εμείς καλά και κατά πόσο μπορούμε-αν μπορούμε-να είμαστε και μόνοι μας καλά, χωρίς την επιβεβαίωση και αποδοχή των άλλων;

Οι στιγμές περνάνε, η ζωή τρέχει κι εσύ τρέχεις από πίσω αγκομαχώντας και λαχανιάζοντας μπας και προλάβεις έστω το τελευταίο τρένο για αυτό το 'κάπου καλύτερα' που όλοι ψάχνουν. Κυλάει ο χρόνος και εσύ ακόμα πίνεις στην υγειά των καλύτερων που θα έρθουν-αλλά δεν μας έχουν κάνει την τιμή ακόμα-, στην υγειά του κάθε μαλάκα που σε έκανε για άλλη μια φορά κομμάτια, στην υγειά του νέου του καινούργιου που νομίζεις ότι 'δεν είναι σαν τους άλλους' ενώ τελικά ακόμα περιμένεις αυτόν τον 'πρίγκιπα' με το άσπρο άλογο που θα έρθει για να σου αλλάξει τη ζωή.

Πάντα κατηγορούσα τον Walt Disney και όλα τα παραμύθια που όσο και να τα αγαπάω δεν μου έμαθαν ποτέ ότι μετά το happily ever after μπορεί ο πρίγκιπας να βαρέθηκε τη Σταχτοπούτα γιατί ήταν υπερβολικά καλή για τα γούστα του, ή ο πρίγκιπας να ξαναέγινε βάτραχος ή ότι εν τέλει η ζωή δεν είναι ούτε παραμύθι ούτε αμερικάνικη ταινία.

Για την ζωή σου εσύ πρέπει να παλέψεις, κι όπως πέφτεις με περισσότερη δύναμη να ξανασηκώνεσαι και φτου κι από την αρχή.Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, 4-5 χρονών και σκουντουφλούσα και έπεφτα και όπως όλα τα παιδάκια της ηλικίας μου πήγαινα να κλάψω, όμως εν τέλει δεν προλάβαινα. Όταν σήκωνα το κεφάλι μου από το έδαφος κοίταζα τη μαμά μου και εκείνη με μια απαλή φωνή και με όλο της το χαμόγελο μου έλεγε' Μην ανησυχείς, είναι κάτι ασήμαντο.' Από τότε κάθε φορά που έπεφτα κάτω, έβαζα τα χεράκια μου, σηκωνόμουν και ξεσκονίζντας τα γονατάκια μου κοιταζα με περηφάνια τη μαμά μου και της έλεγα 'Μην ανησυχείς μαμά, είναι κατί ασήμαντο, και απλά συνέχιζα το παιχνίδι μου.Σαν να μην τρέχει τίποτα και ας πονούσα και λίγο, δεν με ένοιαζε. 

Τώρα που ο πόνος δεν είναι στο γόνατο ή στο χέρι αλλά στη καρδιά, και δεν είναι κυριολεκτικός αλλά μεταφορικός πόνος γιατί δεν μπορώ να κάνω το ίδιο;Τη δύναμη να αλλάξεις και να προχωρήσεις τη βρίσκεις μόνος σου. Σίγουρα αυτό που έζησες και σου δημιούργησε αυτό τον πόνο ήταν σημαντικό. Σημαντικό που θα μπορέσει κι αυτό να μπεί στο κουτάκι με την ετικέτα 'ασήμαντα', στο δικό του

χωρο και χρόνο και όταν εσύ θα είσαι όντως έτοιμος να 'ξεσκονίσεις' τις πληγές σου και να ξαναπαίξεις σαν παιδί σ αυτό το παιχνίδι που λέγεται ζωή...

''Όλα θα πάνε καλά στο τέλος, αν δεν πάνε, δεν θα είναι το τέλος...''

And they all lived..

Κάποιες ιστορίες πρέπει απλά να τελειώνουν. Απλά γιατί οι δύο ήρωες δεν βρέθηκαν στη σωστή ιστορία τη σωστή χρονική στιγμή. Γιατί όσο κι αν η καρδιά του ενός μπορεί να χτυπάει για τον άλλο, στο τέλος το μυαλό θα θριαμβεύσει και η ιστορία θα τελειώσει, τόσο ξαφνικά, τόσο απότομα, και τόσο δυνατά, όσο άρχισε..

Είναι στιγμές που το μόνο που έχω ανάγκη είναι να είσαι δίπλα μου και να με κρατάς στην αγκαλιά σου.Μόνο αυτό και τίποτα άλλο.Χωρίς να μου μιλάς και να σου μιλώ..Χωρίς καν να σε κοιτάζω και να με κοιτάζεις..Απλά να με κρατάς

Δεν μου πες ποτέ.Πήρες μόνος σου την απόφαση και για τους δυο..Λες και εγώ δεν ήμουν καν εκεί..Λές και δεν υπήρξα..Ίσως δεν με ήθελες αρκετά, κι ίσως ούτε κι εγώ..

Κι όμως μου λείπεις..Κι όμως όσο και φαινομενικά να μαι καλά, το μέσα μου σ

αναζητά..

Θέλω να φύγω..

Θέλω να σε δώ..

Θέλω να φύγω..

Το ξέρω πως μ αγαπάς..κι ας δεν μου το πες ποτέ

Ίσως να ναι καλύτερα έτσι...

Κι όμως..εγώ ήθελα..ήθελα..ως το τέλος

Where am I?

Δεν είμαι έτσι εγώ..
Ποτέ δεν ήμουν..
Έχω χάσει το κίνητρο μου, τη ζωντάνια μου τη δύναμη μου..

Πάντα ήθελα να μαι χαμογελαστή,δυνατή και τώρα;;
Τί;;
Πού είμαι εγώ;;

Έχω χαθεί μέσα στους φόβους μου...τί και πώς και πότε και αν.......

To μυαλό μου παίρνει άπειρες στοφες..σκεφτεται σκεφτεται..δεν καθεται  λεπτό..γυρίζει γύρω γύρω σε ανάποδη τροχιά κι άκρη δεν βγάζει...γιατί τόση κουραση;για ποιόν και γιατί;

Δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου..Δεν ξέρω που πατάω και πού βρίσκομαι και αλλάζω από το ένα δευτερόλεπτο στο άλλο...

Μια εδω μια εκεί και στο τέλος πουθενά..
Μήπως τελικά έχω κουραστεί;;

Μήπως δεν είμαι καλά εκεί;Μήπως δεν θέλω τελικά να μείνω;

Μου κάνεις κακό...Μου λες πράγματα για μένα που δεν είμαι ετοιμη να ακούσω και εν τέλει γίνομαι ό,τι μισώ περισσότερο...

Έχω κουραστεί..απο μένα..με κουράζει ο εαυτός μου..η ψυχή μου δεν αντέχει άλλα πάνω κάτω κι έρχονται στιγμές που απλά θέλω ένα μέρος να κουρνιάσω κι ένα χέρι να μου χαιδέυει απαλά τα μαλλιά..μια καλή κουβέντα ΄ότι όλα θα πάνε καλά..ενα μην ανησυχείς εγώ είμαι εδώ...με θέλω πίσω..δεν είμαι ετσι εγώ../

Δεν έχω μάθει να έξαρτώμαι από κανέναν..θες να σε έχω ανάγκη..όμως εγώ έχω μάθει να μην έχω κανέναν ανάγκη..κανέναν..με κάνεις να σε έχω ανάγκη, αλλά δεν σε έχω..δεν ήμουν έτσι εγώ..


Θέλω τη ζωντάνια μου πίσω, τη δύναμη μου..το χαμογελό μου..τη θετική μου διάφθεση,τα θέλω όλα πίσω..θέλω εμενα πίσω.

Δεν έχω δύναμη...

Με θέλω πίσω..ελα και φέρε με πίσω..σε παρακαλώ..

Δεν σας κάνω τη χάρη..Σε κανέναν σας..

 

Γιατί πρέπει να συμβιβαστώ από τόσο μικρή;
Γιατί να πρέπει να ντρέπομαι που μπορώ και κάνω αυτά που θέλω;
Γιατί να πρέπει να κάνω αυτό που πρέπει;
Ή ό,τι θέλουν οι άλλοι για μένα;
Και μετά να νιώθω τύψεις ή ενοχές για όλα όσα θέλω;
Αυτό είναι κάτι παραπάνω από άδικια..

Γιατί κάπου μέσα εκεί χάνεσαι κι εσύ..
Χάνεσαι μέσα στα θέλω τα δικά σου για σένα και στα θέλω των αλλων για σένα..


Το λένε όλοι στους γονείς σου όταν γεννιέσαι: ''Να το καμαρώσετε όπως επιθυμείτε!!!''
Τί θα πεί 'όπως επιθυμείΤΕ''..Όπως ΤΟ ΙΔΙΟ το παιδί θέλει και επιθυμεί..

Γιατί η κοινωνία η ίδια ποτέ δεν θα αλλάξει τις πεπαλαιωμένες απόψεις που έχει..Κι αν τυχόν βρεθει ένας κακομοίρης που να πεί ή να θελήσει κάτι διαφορετικό γιατί απλά μπορεί, πέφτουν όλοι πάνω του σαν τα κοράκια..

Επειδή ΕΣΕΙΣ κάνατε και κάνετε ό,τι πρέπει, θα το κάνω κι εγώ..;;
Επεισή ΕΣΕΙΣ δεν μπορέσατε κι εγώ μπορώ;
Επειδή ΕΣΕΙΣ δεν θελήσατε κι εγώ θέλω;;
Επειδή ΕΣΕΙΣ είστε γεμάτη απωθημένα, πρέπει να είμαι κι εγώ;
ΓΙΑΤΙ;;;;;;;;;
Για να κάνω τα ίδια λάθη με σας;
Για να μετανιώσω για ό,τι δεν έκανα;
Για να γεμίσω τη ζωή μου με ανεκλήρωτα όνειρα;
Για πράγματα που ήθελα αλλά δεν έκανα ποτέ;



Όταν θέλεις κάτι πολύ..Κι αυτό το γίνεται κάποια στιγμή πραγματικότητα..
Θα υπάρξουν πολύ που θα σε κάνουν να αναρωτηθείς αν αυτή η επιλογή σου ήταν όντως σωστή..
Θα υπάρξουν πολλοί που θα σου πουν για εκατοστή φορά τη γνωστή πλέον ατάκα 'Παλι φευγεις;;'
Θα υπάρξουν πολλοί που θα  σου θυμίσουν όλα όσα αφήνεις πίσω σου..
Θα υπάρξουν πολλοί που θα σε κάνουν έμμεσα να νιώσεις ενοχές που φεύγεις..
Θα υπάρξουν πολλοί που θα σου επισημάνουν ότι οι ρίζες σου είναι εδώ και όχι εκεί που θές να πάς..
Και ένα δύο που πραγματικά θα χαρούν και θα πιστέψουν σε σένα κι όσα μπορείς να πετύχεις..


Και τελικά μέσα σ'αυτό τον κυκεώνα απόψεων, χάνεσαι κι εσύ..
Χάνεις τους στόχους σου και τα όνειρά σου..
Χανεις τα θέλω σου και τα θέλω σου πιά γίνονται τα θέλω των άλλων..
Και μετά..
Γίνεσαι αδρανης..
Καθηλώνεσαι σ' ένα κρεβάτι..
Χάνεις το κέφι σου,την ενεργητικότητα σου και κυρίως το κίνητρο που είχες πάντα για τα πράγματα.


Δεν θέλω να ντρέπομαι που έχω όνειρα..
Δεν θέλω να ντρέπομαι που μπορώ να τα πραγματοποιήσω
Δεν θέλω να ντρέπομαι που δεν θέλω για μένα όσα θέλετε εσείς για μένα
Δεν θέλω να ντρέπομαι που η ζωή μου και οι πράξεις μου είναι επιλογή μου
Δεν θέλω να ντρέπομαι που απλά κάνω αυτό που θέλω κι όχι αυτό που πρέπει
Δεν θέλω να ντρέπομαι που είμαι εγώ κι όχι εσείς


Γιατί ακόμα κι αν κάνω λάθος,τουλάχιστον θα ξέρω ότι δοκίμασα..
τουλάχιστον θα ξέρω οτι προσπάθησα..
Τουλάχιστον θα είμαι ευτυχισμένη και χορτασμένη απ τη ζωή μου..

Δεν θέλω να πρέπει..Θέλω να θέλω..

Άλλη μια χρονιά φτάνει στο τέλος της..2012, μια χρονιά απίστευτα γεμάτη..γεμάτη ανθρώπους,μέρη,παραστάσεις, αλλά πάνω απ όλα γεμάτη συναισθήματα..Δεν ξέρω τί να πρωτοπώ κα τί να πρωτοσκεφτώ για τη χρονιά που σε λίγες ώρες θα μας αφήσει για τα καλά φορτώνοντας μας με νέες ελπίδες και νέα όνερα..Στο μυαλό μου έρχονται χιλιάδες εικόνες, χιλιάδες συναισθήματα αλλά κάποια πολύ συγκεκριμένα πρόσωπα που ακόμα κι αν είναι μακριά σημαίνουν απίστευτα πολλά για μένα..Όσο και να λέω ότι αυτός ο χρόνος ήταν δύσκολος άλλο τόσο νιώθω ευγνώμων για όλα όσα έζησα μέσα σε αυτόν, για όλα όσα είδα και άκουσα, μα κυριως για τους ανθρώπους που γνώρισα..΄Πόνεσα πολύ, έκλαψα πολύ, αλλά γέλασα όσο δεν έχω γελάσει ποτέ μου, άνοιξα την ψυχή μου και τη καρδιά μου όσο ποτέ άλλοτε..Ίσως και να ταν η μόνη χρονιά που ένιωθα πιο πολύ εγώ, ίσως και να ταν η πρώτη φορά που ανακάλυπτα αυτό το εγώ, και πόσο όμορφο τελικά μπορεί να είναι αν το αφήσω..Έκανα πράγματα που ήθελα, συνέχισα ένα μεγάλο μου όνειρο και δημιούργησα κι άλλα μικρότερα αλλά και μεγαλύτερα..Κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι να κάνεις πράγματα που αγαπάς, και πόση δύναμη τελικά μπορείς να πάρεις από αυτό..Μεγαλοποίησα καταστάσεις, ανθρώπους και συναισθήματα κι ας μην άξιζε τελικά..Εμείς οι άνθρωποι είμαστε αχάριστα όντα, θέλουμε ό,τι δεν μπορούμε να έχουμε και τελικά ποτέ δεν μας ευχαριστεί αυτό που έχουμε και πάντα θέλουμε κι άλλα..Ταξίδεψα πολύ..όσο μπορούσα κι ίσως κι όσο δεν μπορούσα..τρένα, λεωφορεία, πλοία,αεροπλάνα..με τελευταίο μου σταθμό ένα ταξίδι που θέλω να πιστέψω ότι δεν έζησα, πως ήταν απλά ένα όνειρο και τώρα έχω ξυπνήσει...Όπως λέει και μια φίλη μου που είναι μακριά, το σημαντικό δεν είνα να ξεχνάμε, αλλά να μάθουμε να ζούμε με αυτά..
Κάρτες,φωτογραφίες, γράμματα, γράμματα, γράμματα, συνομιλίες στο skype πίσω από μια οθόνη υπολογιστή, κλάμματα, ελπίδες, όνειρα, όνειρα, όνειρα, προσμονή, φως, σκοτάδι, φώς..ένας κύκλος χωρίς τέλος..Πόσο δύσκολο είναι να ζείς χωρίς τους ανθρώπους που θέλεις να έχεις δίπλα σου;Μετά από 10 μήνες τώρα έχω αρχίσει και συνέρχομαι..Που νιώθω καλά που είμαι εδώ..Είναι όμως κάποιες στιγμές που έρχονται στο μυαλό ου μνήμες, ανάκατες εικόνες χωρίς σειρά και ειρμό, όμορφες, άσχημες, συγκινητικές..Τότε με πιάνει μια μελαγολία και μου λείπουν όλα, οι φίλοι μου, το σπίτι μου, οι ποδηλατάδες μου, τα μεθύσια μας, τα ταξίδια μας, όλα,ακόμα κι όσα μου τη σπάγανε..Ξέρω όμως πλέον πως όσοι άνθρωποι είναι να μείνουν στη ζωή σου, θα μείνουν όπως και να χει..Και τότε είναι που νιώθω μια ζεστασιά στην καρδιά μου, ένα συναίσθημα πληρότητας που δεν θα άλλαζα με όλους τους θησασυρούς του κόσμου...Τότε είναι που νιώθω ευγνώμων για όλα όσα η ζωή μου έχει προσφέρει ως τώρα, για όσα μέ έχει αξιώσει να ζήσω και να νιώσω..Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι μπορούσα να αγαπήσω τόσο πολύ και τόσο δυνατά...
Κλείνω σιγά σιγά την πόρτα του 2012 με ευγνωμοσύνη και σεβασμό για όλα όσα μου έδωσε και ανοίγω σιγά σιγά το παραθυράκι στο 2013..Λένε ότι όταν κλεινει μια πόρτα, ανοίγει ένα παράθυρο..Κι αυτό το παράθυρο έχω πολύ ανάγκη να το ανοίξω...Κι αυτή τη νέα χρονιά που έρχεται θέλω να την υποδεχτούμε και να τη ζήσουμε με πολλή αγάπη και πολλά χαμόγελα..να διώξουμε όλο τον αρνητισμό και τη μελαγχολία και να γίνουμε πιο θετικοί στη ζωή,όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα..Λένε, πως όταν έχουμε θετική διάθεση, τότε έλκουμε και κάθετι το θετικό..Μακάρι,στο κάτω κάτω με τα μούτρα δεν κέρδισε ποτέ κανείς τίποτα..Να συνεχίσουμε να κάνουμε όνειρα και να έχουμε πίστη, οτι το καλύτερο είναι κάπου εκεί έξω, ότι όλα έχουν το λόγο τους που γίνονται κι είναι πάντα για το καλό μας..Οτί κάπου υπάρχει ο άνθρωπος σου, ένας νέος άνθρωπος που θα σ αγαπήσει γι'αυτο που είσαι, μια καλή δουλειά ή κάτι που θα σου δώσει νέα ώθηση και κίνητρα..Δεν ξέρεις ποτέ τί μπορεί να σε περιμένει στην επόμενη γωνία..Αρκεί να το αφήσεις να συμβεί,αρκεί να χαμογελάς και να αφήνεις την καρδιά σου να χτυπά με τον δικό της ρυθμό, κι όχι με τον ρυθμό που της χτυπούν οι άλλοι..Να χαιρόμαστε και να ευγνωμονούμε το Θεό που είμαστε υγιείς και που έχουμε τους ανθρώπους μας δίπλα μας..Ό,τι είναι να ρθει και είναι για το καλό μας θα έρθει..
Ως τότε...keep dreaming..Γιατί κανένας ποτέ δεν θα μπορέσει να μου απαγορέψει να ονειρεύομαι..

Καλή, Ευτυχισμένη & Δημιουργική Νέα Χρονία με πολλά χαμόγελα και καινούργια όνειρα...

''Όσα είναι να έρθουν θα μας έρθουν

Κι ό,τι είναι να μείνει εδώ θα μείνει

Αρκεί να είμαστε μαζί..''  

http://www.youtube.com/watch?v=cKHwv-VAC6I 

'Νο'

Διανύεις τόση απόσταση για κάποιον...

δεν νιώθω...η ΑΠΑΝΤΗΣΗ
'ΔΕΝ ΝΙΩΘΩ'
Μες τα μούτρα..
Να είναι ο ενας στη μια γωνια,ο αλλος στην αλλη..
ποσο παίζει να ποναει αυτη η εικονα;
ποσο σε ακυρωνει,σαν ανθρωπο;
και ποσο μηδενιζει ο,τι εχεις κανει ως τωρα;
πονάω
σιωπηλα έως και βουβά
Με τί κουραγιο πια;
Με τη ψυχική δύναμη;
Και πού να τη βρω;

Η καρδιά μου...
Έχει ανοίξει μια μικρή σχισμή, και χάνει συνεχώς αίμα..
Αργά,σταθερά,βασανιστηκά
Προσπαθώ να το σταματήσω..
Κάτι γίνεται,αλλά περιστασιακά..
Με την πρώτη ευκαιρία ξανανοίγει η πληγή
Αλήθεια, θέλω τόσο πολύ να την κλείσω, να την γιατρέψω,να μην ξανοίξει ποτέ
Αλλά ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ
Όχι ακόμα τουλάχιστον..όχι ακόμα..

Με το καιρό..Θα τα καταφέρω..Με τον καιρό
Ο χρόνος που τα γιατρέυει όλα..Πάντα..

Το μόνο που θέλω είναι να μου μείνει μια μικρή γρατζουνιά..

Για να θυμάμαι..

Για να με προσέχω..

Μου το χα υποσχεθεί,θυμάσαι;

One day...

Θέλω να έρθει μια μέρα που η θύμιση σου δεν θα με πονάει..

Που το στομάχι μου δεν θα σφίγγεται κάθε φορά που έχω νέα σου, που βλέπω ένα μήνυμα σου..

Που η ζυγαριά θα γέρνει προς το μυαλό και όχι προς τη καρδιά..

Μου λείπεις..

Και δεν θέλω να μου λείπεις..

Ούτε να σε σκέφτομαι θέλω...

Το μόνο που ζητάω είναι να μπορέσω κάποτε να σε έχω στη ζωή μου χωρίς να πονάω...

Σ αγαπώ(ακόμα)

''Enough...''

 9 μήνες...

2320,8 χιλιόμετρα..
1252,3 ναυτικά μίλια..

6 μέρες..
144 ώρες..

Μαρτιος-Λύπη..Δεν ήθελα να φύγω..
Απρίλιος-Λύπη(ίσως και κάπως καλύτερα)..Μου έλειπες
Μαιος-Λύπη..Μου έλειπες πιο πολύ..
Ιούνιος-Προσμονή..Ισως και να σε εβλεπα
Ιούλιος-Προσμονή που καταλήγει σε απογοήτευση και σ ένα παρατεταμένο pause..Δεν ήρθες
Αύγουστος-Κενό..Υπήρχες κάπου,κάπως..Γράμμα
Σεπτέμβρης-Ελπίδα-Ξανάρχεσαι..Δείχνεις να θέλεις,μα..
Οκτώβρης-Ελπίδα..Ν άλλαξες άραγε;
Νοέμβρης-Φόβος..Ναι ή όχι;Κι αν ναι,μετα τί;

Δεκέμβρης-Εγώ...Δεν σου άξιζα τελικά
Εγώ...εγώ δεν είπα,δεν μίλησα..δεν στα πα όλα..Δεν μπόρεσα..
Αναρωτιέμαι αν κάποια ποτέ θα κάνει για σένα όλα όσα έκανα εγώ
Αν δεν σ αγαπούσα τόσο, θα σου θύμωνα που υπήρξες τόσο εγωιστής
που ήθελες να δείς τί θέλεις και να προχωρήσεις
Εγώ  τί ήμουν δηλαδή;
η δίοδός σου η σωσίβιος λέμβος σου;'

'You are one of the most important persons in my life......''

έχεις ένα περίεργο τρόπο να δείχνεις τα συναισθήματα σου που καμιά φορά αναρωτιέμαι αν όντως έχεις συναισθήματα

Κουράστηκα να ασχολούμαι μαζί σου..Μπούκωσα ως το λένε..
Νιώθω απάθεια,αδιαφορία..κι αν έπρεπε να κλαίω και να πονάω..απλά θυμώνω με σένα και πιο πολύ με μένα..

Δεν σου άξιζα μου είναι καθαρό πλέον..Τουλάχιστον νιώθω καλά με τον εαυτό μου..

Δεν σου αξίζω..

κάκως που σ αγαπάω τόσο

αλλά η ριμάδα η καρδιά δεν κάνει επιλογές σ αυτά

Απλά έπεσα για ύπνο και ξύπνησα..

Όνειρο ή Εφιλατης;

However far away, i will always love you...

Ο κέρσορας αναβοσβήνει, κι εγώ έχω ένα κόμπο στο στομάχι, έχω τόσα να πώ, τόσα που νιώθω και δεν ξέρω πώς και από πού να αρχίσω..
Έχω πείσει τον εαυτό μου πώς μπορώ και μόνη μου και πώς δεν έχω κανέναν ανάγκη..
Πώς δεν χρειάζομαι κανέναν άντρα δίπλα μου να με επιβεβαιώνει..
Πώς θέλω να γυρίσω τον κόσμο και πώς δεν θέλω τίποτα να με δεσμεύει ή να με κρατάει πίσω..

Έτσι πίστευα...

Και απλά ήθελα να σε ξεχάσω..

Αλλά όπως λέει και μια φίλη 'Το θέμα δεν είναι να ξεχάσεις, αλλά να μάθεις να ζείς μ'αυτό'


Δεν έχω καταλάβει τί νιώθεις για μένα..
Το μόνο που εισπράττω είναι με θές με κάποιο τρόπο στη ζωή σου..

Το να σε βλέπω με πληγώνει..
Ειδικά όταν ξεπηδάνε από μέσα μου τόσο συναισθήματα που χα καλά κρυμμένα..
Θέλω να το παίξω άνετη και κούλ αλλά η ηθοποιία δεν είναι στο αίμα μoυ..

Κι ήθελα τόσο να σου μιλήσω, αλλά φοβόμουν τόσο την απάντηση..

Έχω κουραστεί τόσο πολύ να επενδύω και στο τέλος να πληγώνομαι..

Ας μου ξεριζώσει κάποιος την καρδιά, να μην νιώθω, να μην πονάω..

Θέλω τόσα να σου πώ...Αλλά άμα δεν με προστατέψω εγω τότε ποιος;

Καμιά φορά λέω..χίλιες φορές all by myself..

Να χω και το κεφάλι μου ήσυχο, να γυρνάω ανά τον κόσμο και να γεμίζω εμπειρίες..

Τα συναισθήματα όμως όπου και να πάς μαζί σου θα τα πάρεις..

Και πάντα θα σε ακολουθούν..

Απλά κάποια στιγμή ίσως πάψουν να σε πληγώνουν τόσο πολύ..

Ασε με να προχωρήσω..

Αλλιώς απλά ακολούθησε με..

Α<3 i="i">

Love hurts

Ο έρωτας είναι κάτι που μπορεί να σ'αφήσει καθηλωμένο
στην ίδια θέση
στο ίδιο κρεβάτι
Ακίνητο
Να ζείς μόνο με τις μνήμες;
και τα συναισθήματα που αυτές σου γέννησαν
Ο έρωτας είναι κάτι που μπορεί να μη σ'αφήνει να προχωρήσεις μπροστά
σα να'σαι αλυσοδεμένος χειροπόδαρα
σα να σου χει πάρει την καρδιά σου να την έχει κλείσει μέσα σε ένα χρυσό κλουβί και να χει πετάξει το κλειδί απο το παράθυρο
Κι εσύ πλεόν να μην έχεις καρδιά
Να νιώθεις το απόλυτο κενό
Σαν να σαι άδειος,παγωμένος,αδύναμος
Η καρδιά σου πλέον ανήκει μόνο σε εκείνον
κι ας μην την αξίζει
κι ας είναι τόσο μακριά σου
ο έρωτας βλέπεις δεν κοιτάζει σύνορα κι αποστάσεις
Βορράς και νότος είναι το ίδιο για κείνον
Μεσόγειος και Αρκτικός δεν τον εμποδίζουν
Ίσως γιατί όπου και να πάς οι άρνθρωποι δεν θα σταματήσουν να ζουν και να χουν συναισθήματα
Θέλω την καρδιά μου πίσω,ακούς;
Φέρτη μου πίσω μαζί με εκείνον
Σε παρακαλω

Letter to my best friend..

Κάθομαι στο δωματιακι μου..Έξω δύει ο ήλιος και βλέπω τα χιονισμένα δεντρακια..Είναι τόσο όμορφα και τόσο διαφορετικά..Έχω τόσα πολλά να διαβάσω και καθόλου όρεξη να ασχοληθώ..Οι τελευταίες μερες ήταν δύσκολες, έφτασα μέχρι το σημείο να πώ ότι θέλω να γυρίσω πίσω..Όμως δεν έχω παράπονο..έχω καλούς φίλους που με στηρίζουν κι είναι εδώ για μένα.και δεν μπορώ να νιώθω κάτι, παρά ευγνώμων γι'αυτό..Γιατί δεν θα το αλλαζα με τίποτα στο κόσμο..Είναι στιγμές που μετανιώνω που τον έβγαλα από τη ζωή μου..που είχα κάτι καλό και το ''πέταξα''..όμως δεν ήμουν ερωτευμένη μαζί του..τουλάχιστον όχι όσο ήταν εκείνος μαζί μου..Τώρα ευχή μου είναι..να γνώρίσω αυτό που λένε μεγάλο έρωτα..και να τον ερωτευτώ κι εγώ το ίδιο δυνατά..κι οι καρδιές μας να χτυπάνε στον ίδιο ρυθμό..να παίζουν τις ίδιες μουσικες τις ιδιες μελωδίες..Μη μου δίνεις σημασία με πιάσαν οι μελαγχολίες μου..Είμαι καλά όμως..κι αυτό που θέλω είναι να χαίρομαι την κάθε στιγμή που θα είμαι εδώ..να απολαμβάνομαι, να χαμογελάω..να ζώ..κι όχι να στεναχωριέμαι για πράγματα που δεν αξίζουν..Σ αγαπάω πολύ και σε σκέφτομαι..να μου προσέχεις..

''My wish, for you, is that this life becomes all that you want it..''

Άλλη μια χρονιά έφτασε στο τέλος της..

Μια χρονιά γεμάτη νέες εμπειρίες,πολλά ταξίδια και υπέροχους ανθρώπους..

Μια χρονιά που με έμαθε να παλεύω για τις επιθυμίες μου, να ονειρεύομαι, να αφήνομαι,να ζώ τη ζωή με χίλια,να χάνομαι,να σκέφτομαι αλλά και να μη πολυσκέφτομαι,να ανοίγομαι,να μαθαίνω,να δίνω αλλά και να παίρνω...

Μια χρονιά που δεν θα άλλαζα με όλα τα πλούτη του κόσμου..

Που με κάνει να νιώθω τυχερή και ευγνώμων που έζησα τόσο δυνατά και γνώρισα τόσο σημαντικούς ανθρώπους..

Οι τελευταίοι μήνες αυτού του χρόνου, ήταν οι ωραιότεροι της ζωής μου...

Γιατί κατάφερα να πραγματοποιήσω ένα μεγάλο μου όνειρο..

Κι ακόμα κι αν κάποιες φορές τα πράγματα ήταν δύσκολα,τελικά τα πράγματα που κέρδισα και εμπειρίες που αποκόμισα δεν συγκρίνονται με τίποτα..

Λένε πως στη ζωή κάθε επιλογή έχει και το τίμημά της και πως κάποια στιγμή όχι μόνο πληγωνόμαστε αλλά και πληγώνουμε..Κι εγώ ξέρω πως πλήγωσα ένα άνθρωπο που μεαγαπούσε πολύ και που δεν ξέρω αν θα με συγχωρήσει ποτέ..Πάντα πίστευα πως είμαι καλός άνθρωπος..Πλέον πιστεύω πως έχω σκληρήνει..Κάποιες φορές ίσως και να πρέπει να θυσιάσουμε κάποια πράγματα για να κάνουμε χώρο σε καινουργια πράγματα να έρθουν στη ζωή μας..Δεν ξέρω τί θέλω..Ούτε μπορώ να φανταστώ που θα είμαι και τί θα κάνω σε ένα χρόνο από τώρα..Αυτο όμως που ελπίζω είναι να είμαι καλά,να κάνω πράγματα που αγαπάω και να χω δίπλα μου ανθρώπους που ξέρω ότι μ'αγαπάνε και τους αγαπάω..

Θέλω να γεμίσω με καινούργιες και δυνατές εμπειρίες,να ταξιδέψω κι άλλο,να γνωρίσω να μάθω..Ελπίζω να με αξιώσω ο Θεός να πραγματοποιήσω τα όνειρα μου και να ανοίξω τα φτερά μου για καινούργια πράγματα..

Κι εύχομαι ο Νεος Χρόνος που είναι στα σκαριά να μας δώσει κουράγιο και δύναμη να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και να μάθουμε να αγαπάμε και να συγχωρούμε πρώτα τον εαυτό μας και μετά τους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν..Να μας μάθει να εκτιμάμε αυτά που έχουμε αλλά και να παλεύουμε για όλα όσα ονειρευόμαστε!

Καλή Χρονιά

&

Ευτυχισμένο το 2012!!

Μια μεγάλη αγκαλιά και ένα μεγάλο συγγνώμη σε όλους τους ανθρώπους που αγαπάω αλλά και σε όσους πλήγωσα κι ας μην το ήθελα,κι ας μην το άξιζαν...

Συγγνώμη.

Tough night...

Συχνά..Κάποια πράγματα γίνονται όπως πρέπει να γίνουν...έρχονται όπως είναι να έρθουν...εξελισσονται όπως πρέπει να εξελιχθούν...Γιατί όλα γίνονται για κάποιο λόγο...

Γιατί έτσι είμαι εγώ..Λυπάμαι...αλλά έτσι είμαι...και δεν θέλω να προδώσω κανέναν...Και πάνω απ'όλα τον εαυτό μου...Νιώθω χαμένη και ψάχνω να με βρώ..Άλλες φορές με βρίσκω...Κι άλλες με χάνω ξανά...Έτσι είναι το παιχνίδι της ζωή...Ας είστε έστω καλά με τον εαυτό σου...Με τη συνείδησή σου...

'Time runs so fast...'

O kairos pernaei apisteuta grhgora..

Xanw tis meres tous mhnes ta lepta..

Thelw na zhsw sto foul..

Na niwsw...

Alla den borw na stamathsw na skeftomai..

Kai meta ti?Kai meta pws?

Den 8elw na gurisw pisw..

Den kserw an 8elw na gurisw pisw..

An mou leipoun?

Kapoies fores nai,kapoies alles oxi..

Niw8w san na kserw kai san na mh kserw ti 8elw..

Kai o kairos apla pernaei..

Oi meres oi mhnes ta lepta...

Pernane...k mazi m auta teleiwnei ki o xronos edw..

Ki egw den exw parei akoma ayta pou 8elw na parw...

8elw na zhsw...na geutw thn ka8e stigmh...

Na niwsw eleu8erh...

Spania niw8w eleu8erh..

Isws giati vazw ston eauto mou fragmous..

Teixh pou den ton afhnoun na dei parapera..

Amuna?Fovos?Enoxes?

Ligo ap'ola...

Den kserw ti 8elw...

Den kserw ti 8elw gia to mellon...

Kai pws 8a einai ayto to mellon opws exoun ta pragmata...

8elw na vrw ton eauto mou edw...

Giati suxna,den niw8w kai polu egw...

Alla pou eimai egw?

Kai ti na kanw gia na me vrw?

An paw pisw?

Alla...den 8elw na paw pisw...

H mhpws 8elw...?

'Distance...'

Μπορεί μια σχέση να αντέξει την απόσταση;

Κι αν ναι για πόσο;

Πόσο μπορείς να εμπιστεύεσαι τον άλλο και να σε εμπιστεύεται κι εκείνος;

Πόσο εύκολο είναι να είσαι εκεί και για σένα και για κείνον;

Πόσο εύκολο είναι να είσαι μόνο εκεί;

''Φοβάμαι...''

Φοβάμαι...

Αυτά που θά' ρθουν...

Κι αυτά που θα αφήσω πίσω μου...

Φοβάμαι το άγνωστο...

Τη μοναξιά...

Όσα θ'αποκτήσω...

Κι όσα θα μου λείψουν...

Όσα θεωρούσα δεδομένα...

Κι όσα καινούργια θα έρθουν...

Όσα δεν ξέρω...

Κι όσα θα ζήσω μακριά σας...

Γιατί θα μαι μόνη μου...

Κι αυτό είναι ότι με φοβίζει πιο πολύ...

Όπως θα φεύγεις...

Πώς είναι να τα αφήνεις όλα πίσω σου και να φεύγεις;

Πώς είναι να αφήνεις πίσω όσους σε αγαπάνε;

Πώς είναι να βρίσκεσαι στο αεροδρόμιο αξημέρωτα έτοιμος για να πετάξεις και οι δικοί σου να ναι πίσω και να χαιρετάνε;

Πώς είναι να παίρνεις το γνωστό αναθεματισμένο λεωφορείο και να γυρίζεις πίσω στη ρουτίνα σου;

ΦΟΒΟΣ

Διαχρονικό συναίσθημα...

Ο κόμπος στο στομάχι, οι συνεχείς πονοκέφαλοι, το άγχος, η πίεση....

Για το άγνωστο...

Και για το άν θα τα καταφέρεις σε αυτό το άγνωστο...

Η μοναξιά...

Τουλάχιστον στην αρχή...

Μια ζωή αλλιώς...

Μια ζωή καινούργια...

Διαφορετική αλλά και παροδική....

Γιατί φοβάσαι τόσο πολύ;

Τί φοβάσαι τόσο πολύ;

Εμένα...

Δεν θέλω να αφήνω ανθρώπους πίσω μου..

Δεν θέλω να με περιμένεις...

Δεν θέλω να δεθώ γιατί θα πονέσω...

Και δεν θέλω να πονέσω...

Κουράστηκα να πονάω...

Θέλω απλά να ζήσω...

Ας μπορούσα να μη σκέφτομαι συνέχεια το μέλλον...

Θέλω να είμαι ελεύθερη....

Μόνιμο αίτημα και μόνιμη ανάγκη...

Κι αν δεν μπορέσω τώρα πότε θα μπορέσω...;

Γιατί πάντα υψώνω μπροστά μου τείχη;

Γιατί πάντα να φοβάμαι;

Γιατί να σκέφτομαι τόσο πολύ και να υπεραναλύω;

'Εχετε νιώσει ποτέ σαν να είστε ταυτόχρονα δύο άνθρωποι;

Σαν να έχετε δύο παράλληλες ζωές;

Εγώ έτσι νιώθω κάποιες στιγμές....

Εγώ ποιά είμαι;

Και σε ποιά από τις δυο ζωές ανήκω;

Μήπως είμαι απλά ο ίδιος άνθρωπος και δεν θέλω να το παραδεχτώ;

Μήπως νιώθω αλλά και δεν θέλω να νιώθω;

Πάντα η λύση μου σε όλα τα προβλήματα ήταν η φυγή..

όμως, η αλήθεια είναι πως τη φοβάμαι τη φυγή...

Πολλές φορές θές κάτι τόσο πολύ...

Ξέρεις πόσο πολύ το θές και το έχεις ανάγκη...

όμως όταν πλησιάζει η ώρα φοβάσαι...

Ίσως γιατί καταλαβαίνεις ότι έφθασε η στιγμή...

Και τότε συνειδητοποιείς πως κάθε επιλογή έχει και το τίμημά της...

Χρειάζομαι λίγο χρόνο με τον εαυτό μου...

Το ξέρω ότι τον χρειάζομαι...

Να σκεφτώ τί γίνεται γύρω μου...

Και πως θέλω άν θέλω να ανταποκριθώ σε όλα αυτά...

Νιώθω αβέβαιη γι'αυτό που είναι να ρθει...

Νιώθω κενή αλλά και γεμάτη...

Νιώθω ενθουσιασμό αλλά και λύπη...

Κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει αν δεν βοηθήσεις εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου...

Κι εγώ δεν τον βοηθάω...

Αντίθετα, τον χαντακώνω με τον χειρότερο τρόπο...

Πλησιάζουν οι μέρες κι εγώ δεμ κάνω τίποτε άλλο από το να πιέζομαι, να στεναχωριέμαι και ενίοτε να κλαίω...

Πότε γαμώτο θα σταματήσω να φοβάμαι και θα αφήσω επιτέλους τον εαυτό μου να ζήσει;

Δεν με εμποδίζεις εσύ...

Κανείς δεν με εμποδίζει...

Μόνη μου εμποδίζω τον εαυτό μου...

Μόνη μου...

Εγώ και οι φόβοι μου που πάμε αγκαζέ τελευταία....

Μήπως ήρθε ο καιρός να τους αντιμετωπίσω όμως;

Εγώ κι αυτοί...

Και να δούμε ποιός θα κερίδίσει τελικά....