ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΣΤΙΓΜΕΣ....

Είναι κάτι στιγμές που νιώθεις πολύ χαζός...απίστευτα χαζός...

Που νιώθεις ότι κανένας δεν σε υπολογίζει...

Που προσπαθείς και οι προσπάθειές σου πέφτουν στο κενό...

Που θές να πάνε όλα καλά κι όλα πάνε ανάποδα...

Που διεκδικείς αυτά που θές και τρώς πόρτα...

Που κλαίς...

Που περπατάς πάνω κάτω μέσα στο σπίτι...

Που για πρώτη φορά νευριάζεις και το εκφράζεις...

Που γίνεσαι ‘’πιεστικός’’...

Κάτι τέτοιες στιγμές...νιώθεις μαλάκας...

Νιώθεις ότι μόνο εσύ θέλεις και μόνο εσύ προσπαθείς...

Γιατί προσπαθείς να σέβεσαι...αλλά δεν σε σέβονται...

Γιατί το μόνο που έχεις ανάγκη να ακούσεις είναι ένα ‘’Συγγνώμη,έχεις δίκιο’’...

Και αυτό που τελικά ακούς είναι ένα ‘’Σόρι,αλλά τι να κανα’’...

Κι όμως αυτό δεν σου φτάνει....

Και το θέμα είναι ότι δεν ζητάς πολλά για να είσαι καλά...για να είσαι ευτυχισμένη...

Μόνο ένα ‘’Συγγνώμη...δεν το σκεφτηκά...ίσως θα πρεπε...ναι απ την πλευρά σου έχεις δίκιο...αλλά έκατσε έτσι...’’

Δεν ζητάω και τόσα πιά...ίσως και να πρεπε...

Κα κάτι τέτοιες στιγμές είναι που νιώθεις....

Ότι ίσως και να ταν καλύτερα να μην νιώθεις ....

ΚΑΙ ΜΕ ΤΙ ΦΤΕΡΑ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙΣ;;;

Τί μ’ έχει πιάσει;;

Γιατί μου τη σπάνε τα πάντα;;;

η εξεταστική που δεν σε βλέπω και μου λείπεις...;;;

οι φίλες μου που όλες χωρίζουν και ειλικρινά δεν έχω τη δύναμη να τις ακουσω...;;

η φρίκη που φαγα το σαββατοκύριακο;;

το ότι τα χω πάρει απίστευτα με τους δικούς μου και δεν θέλω να τους ξαναμιλήσω;;;

Βασικά νιώθω ότι δεν έχω να κρατηθώ από πουθενά!!!

Έχω ανάγκη να κρατηθώ από κάπου άραγε;;;

Και γιατί δεν νιώθω καλά;;;

Γιατί έχω άλυτα θέματα και μάλλον αυτό είναι που με ενοχλέι και με επηρεάζει...περισσότερο απ όλα...

Μέσα μου δεν έχω ηρεμήσει ακόμα απ το σαββατοκύριακο...ζορίστηκα πολύ...

Γαμώτο...δεν νιώθω καλά...γιατί;;;μ ενοχλούν όλα κι έχω ένα κόμπο στο στομάχι

Νιώθω ότι κάνω τα πάντα λάθος....νιώθω οτι ΕΙΜΑΙ λάθος...

Και τώρα νιώθω μια αβεβαιώτητα..για ό,τι θα γίνει...

Γιατί;;; γιατί νιώθω ότι είμαι λάθος;;

Ξερετε κάτι;;νομίζω ότι όπου με παίρνει...ή ακόμα κι όπου εγώ θέλω...κάνω παραχωρησεις και δεν με νοιάζει για μένα....όπου όμως νιώθω ότι μπορώ να αφήσω ελεύθερο το εγώ μου...το αμολάω κι ό,τι γίνει...καλά όχι ακριβώς ό,τι γίνει...αλλά κάνω πράγματα ενστικτωδώς...χωρίς να σκέφτομαι...και κάνω μαλακίες...και στο τέλος πληγώνομαι κ εγώ κ οι άλλοι...προσπαθώντας να δείξω καλό χαρακτήρα...να είμαι ειλικρινής και αληθινή...στο τέλος πληγώνω και εμένα και τον άλλο. . .

Γιατί ‘οταν μπροστά σου βρίσκεις ένα τείχο...κοπανάς πάνω εκεί το κεφάλι σου και μετά μετανιώνεις για ό,τι έκανες...απλά και μόνο επειδή αυτός ο τείχος κάποτε σε στήριξε...και ήταν εκεί για σένα...κι ας μη νοιαζόσπυν όσο θα πρεπε για κείνον...

Κι αντε να μιλήσεις γι αυτό το τείχο...γιατί απλά άμα μιλήσεις φοβάσαι ότι μετά θα πέσεις και σεν έναν καινούριο...πιο μεγάλο τείχο

Και τότε νιώθεις μόνος....αδύναμος...νιώθεις ότι είσαι ένα τίποτα και οτι δεν σου αξίζουν όλα όσα έχεις.....

ακόμη κι αν δεν είναι τα πράγματα έτσι ....εσύ έτσι νιώθεις...

Συγγνώμη. . .

Πολλές φορές παρατηρώ τί συμβαίνει γύρω μου και νιώθω ότι είμαι ο πιο φυσιολογικός άνθρωπος στο κόσμο....

άλλες πάλι φορές ενώ νιώθω καλά,ξαφνικά κάτι γίνεται και νιώθω ένοχη για τα πάντα...και νιώθω ότι πρέπει να απολογηθώ ακόμη και για πράγματα που αντικειμενικά δεν περνάνε από το χέρι μου....δε λέω κι εγώ κάνω τα λάθη μου...

πιστεύω ότι υπάρχει τον ένστικτο στους ανθρώπους...κατά βάθος ξέρουμε αν κάτι που θα κάνουμε είναι ''σωστό'' ή ''λάθος'',τόσο για μας όσο και για τους γύρω μας...

κι εγώ ένιωθα ένα κόμπο στο στομάχι μου...

ήθελα κάτι...δεν ξέρω αν το θελα πολύ ή λίγο...το ήθελα πάντως...

αλλά άκουσα τους άλλους...

και δεν το διεκδίκησα όπως θα πρεπε....κι αυτό ηταν το σφάλμα μου...άκουσα τους άλλους,ενώ κατα βάθος μέσα μου,ήξερα τί ''έπρεπε'' να κάνω....

και στο κάτω κάτω...ακόμη και φίλος σου να είναι ο άλλος πώς μπορείς να ξέρεις σίγουρα ότι αυτό που θα σε συμβουλεύσει θα είναι για το καλό σου;;;


κι όταν έχεις την ανάγκη να μιλήσεις πρέπει να μιλάς;;;

και πως θα είσαι σίγουρος ότι μιλάς με τα σωστά άτομα;;;

γενικά είμαι τις άποψης ότι κάποια πράγματα...πολύ δικά μας...πρέπει να τα κρατάμε για τον εαυτό μας...

όμως είναι πραγματικά αυτό εφικτό;;;

ένα πράγμα έμαθα για τα καλά αυτές τις μέρες....πρέπει να με ακούω πιο πολύ...
να κάνω αυτό που νιώθω και αυτό που πιστεύω ότι είναι το καλύτερο για μένα...όχι για τους άλλους....

ζορίστηκα πολύ...θύμωσα πολύ...με μένα θύμωσα....γιατί εξαρτήθηκα τόσο από τους άλλους;;;


και κάτι ακόμη....πότε επιτέλους θα πάψω να τα θέλω όλα δικά μου;;;

.............1............

Όσο κι αν αργείς κάθε φορά που σε περιμένω...

όσο κι αν τρέχεις όλη μέρα...

όσο κι αν έχεις πονοκέφαλο όταν είμαστε μαζί...

όσο κι αν με νευριάζεις πολλές φορές...

Δεν μπορώ να σου θυμώσω...δηλαδή μπορώ...αλλά δεν θέλω να στο εκράσω...τουλάχιστον στον βαθμό που χρειάζεται για να εκτονωθώ. . .



σε βλέπω να με κοιτάζεις με ένα βλέμμα αθώο και παιδικό. . .και ενώ θέλω να σου κρατήσω χίλιο δυο μουτρα δε μπορώ. . .

μου τη σπάς...κ νιώθω σα χαζή ορισμένες φορές...αλλά έχω και άλλους τόσους λόγους για να σ αγαπώ....

συχνά νιώθω ότι δίνω πιο πολλά...Αλλά ΞΕΡΩ...

Ο καθε άνθρωπος δίνει με το δικό του τρόπο...

έφυγα βιαστικά σημερα...μάλλον δεν σε καληνύχτισα όπως θα έπρεπε...

ένιωθα ότι κάτι ήθελες να μου πεις...κάτι όμορφο...

-συγγνώμη που μπήκα στο ταξί έτσι βιαστηκα

-δε πειράζει

-μήπως ήθελες να μου πεις κάτι;;

-όχι βρε,εντάξει..

κι όμως γιατί νιώθω ότι κάτι ήθελες να μου πεις...

γιατί νιώθω ότι ''έχασα'' κάτι πραγματικά καλό...






πέρα όμως απ όλα αυτά που λέω,έχω άλλους τόσους λόγους για να Σ ΑΓΑΠΩ....

πάρε μ'αγκαλιά

να σαι δίπλα μου

μέσα στην καρδιά μου.......

ΝΑ ΜΕ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ . . .

Ώρες ώρες όταν σκέφτομαι πόσα πράγματα νιώθω για σένα τρομάζω. . .

Μ αρέσει να σε παρατηρώ....να βλέπω πώς αντιδράς όταν είμαστε μαζί με φίλους...

περπατάμε στο δρόμο κι έρχεσαι απ τον ίδιο δρόμο που πηγαίνω...σαν να ακολουθείς ακριβώς τα βηματά μου. . . και μου λές ''χεράκι;;''...και μπλέκεις τα δάχτυλα σου μέσα στα δικά μου....

και σε ό,τι κι αν πώ θα με υποστηρίξεις. . .

νιώθω ότι είσαι περήφανος για μένα....

πάμε να βγάλουμε μια φωτογραφία όλοι μαζί...και δίπλα μου είναι ένας φίλος σου...

και φεύγεις κ έρχεσαι δίπλα μου. . .και με παίρνεις αγκαλιά

και μου δίνεις τούρτα από το δικό σου κομμάτι...κι όταν έρχεται και το δικό μου...σου δίνω κι εγώ. . .

μ αρέσει να σε παρατηρώ...όχι μόνο απ'αυτά που λες αλλά και απο τις κινήσεις σου. . .

κι αυτό φαίνεται κυρίως όταν είμαστε με παρέα....

και λες ''σίγουρα οι φίλοι μου θα με ζηλεύουν''...

και δεν κάνεις ό,τι κάνεις για επίδειξη...

πραγματικά νιώθω ότι είσαι ευτυχισμένος που είμαι δίπλα σου. . .

γι αυτό . . .

ΝΑ ΜΕ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ. . . . . .

γιατί μπορεί να είμαι παραχωρητική...μπορεί να μη σε πρίζω αν κάτι με ενοχλήσει...αλλά δεν παύω να είμαι άνθρωπος και να έχω ανάγκες. . .

όπως και να χει. . . Σ αγαπάω πολύ

κι όταν σε κοιτάζω συχνά σκέφτομαι...''ποιός άλλος θα κανε αυτά που κάνεις εσύ για μένα''

Να με προσέχεις μωρό μου...κ θέλω να με προσέχεις πιο πολύ. . .

ΔΕ ΜΠΟΡΩ. . .

Δε μπορώ άλλο. . .

Κοιτάζω τον εαυτό μου στο καθρέφτη...τα μάτια μου είναι κόκκινα από το κλάμμα. . .
δεν μ αρέσει ο εαυτός μου...

εγώ θέλω να ''είμαι πάντα ένα χαμόγελο''

ΠΟΝΑΩ

Δεν αντέχω. . .

νιώθω τόσο χαζή...τόσο θύμα...

εγώ φταίω...πρέπει να μαι πιο πολύ διεκδικητική....ίσως να πρέπει να απαιτώ πιο πολύ...

θέλω να ξημερώσει η μέρα...θέλω βρώ την ησυχία μου...δεν μπορώ να ηρεμήσω...

εγώ φταίω...αλλά δεν θέλω να σε πιέζω...

μπορεί και να σ έχω καλομάθει...

δεν μπορώ όμως να μαι άλλο ο μαλάκας της υπόθεσης....

όταν λες ότι είσαι κουρασμένος και θα κάτσεις μέσα τί βγαίνεις μετά;;

επειδή ήρθαν και σε πήραν ''με το ζόρι'';;

κανείς δεν κάνει τίποτα με το ζόρι...

και τώρα δηλαδή τί; περιμένεις απάντηση στο μήνυμα;;

αφού ξέρω ότι άν απαντήσω θα απαντήσω ειρωνικα...γι αυτό δεν θέλω να απαντήσω...

δεν ξέρω πώς να φερθώ και τί να πρωτοπώ...δεν θέλω να φανώ ενοχλημένη...

αλλά είναι άδικο να μαι σκατά κι εσύ να μην εχεις ιδέα για αυτο....

και θες και να βγούμε αύριο ε;;;

ώρες ώρες εχω την αίσθηση ότι είσαι σίγουρος ότι με το που ''θα πατήσεις ένα κουμπί'' θα βγώ εγώ...

αλλά δεν είναι έτσι....

κ σ αυτό εγώ φταίω...είναι όπως τον μάθεις τον κάθε άνθρωπο. . . . . . . . . .

δεν ξέρω τί να σου απαντήσω και τί να σου πρωτοπώ...

έχω μαζέψει πολλά...και δεν μιλάω....γι αυτό και δεν ξέρεις αν έχω ή δεν έχω κάτι...

αλλά δεν πιστεύω ότι είσαι χαζός...ξέρεις ότι έκανες μαλακία...ασχετος αν δεν το παραδέχεσαι ανοιχτά....

δεν θέλω να σου απαντήσω...φοβάμαι ότι θα δεις έναν εαυτό που δεν θα σ αρέσει καθολου..

νιώθω τόσο χαζή. . . . . . . τόσο θύμα....

φταίω τώρα εγώ να σου πώ ότι κ αυριο θα μαι κουρασμενη και μετά ξαφνικά να βγώ ε;;;
θα σ αρέσει τότε ε;;;λέγε....

δεν αμφιβάλλω για όσα νιώθεις για μένα...

αλλά αυτό δε μου φτάνει. . .

θέλω να ξημερώσει ο Θεός τη μέρα...

κουράστηκα. . .

ξέρω ότι κι αυτό θα περάσει...όλα περνάνε...πάντα περνάνε...

ΤΟ ''ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ''

Υπάρχει το ''για πάντα'';;

εννοώ στη πράξη,όχι θεωρητικά....

κι αν δεν υπάρχει τότε γιατί κάνουμε σχέσεις;;
για να συλλέξουμε εμπειρίες;;
να δώσουμε και να πάρουμε;;
να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε;;


''Αντικειμενικά μιλάω,έτσι είναι,τίποτα δεν κρατάει για πάντα''

ναι,οκ,αυτό υπάρχει...στο πίσω μέρος του μυαλού μου(χμ,ίσως και να το έχω απωθήσει λίγο,αλλά υπάρχει),αλλά υπάρχει...

Δεν χρειάζεται όμως και να μου το υπενθυμίζεις...πλέον δεν το αντέχω....έχω δεθεί και δεν το αντέχω...νιώθω ότι γυρίζω πίσω και δεν το θέλω...

πολλές φορές νιώθω ότι έχεις τόσα πολλά να κάνεις κι οτι εγώ δεν χωράω σ όλο αυτο...ειμαι στο ''5 κόμμα κάτι'' που ευτυχώς δεν σου προκαλεί πονοκέφαλο...αυτό έλειπε δηλαδή...

''Αντικειμενικά μιλάω,έτσι είναι,τίποτα δεν κρατάει για πάντα''

για ποιόν το λές;;για μένα;;για να μου θυμίσεις τις παλιές σου θέσεις;;

ή μήπως για σένα;;για να δείξεις ότι και καλά δεν έχεις δεθεί...

αφού δεν σε πιστεύω...εδώ 5 μέρες έλειψα και δεν έκανες όσα κάνεις συνηθώς...δεν είχες και τόση όρεξη όπως είπες...κ ίσως γιατί περνάς μαζί μου τον περισσότερο χρόνο σου...

σε μένα δεν μπορείς να κρυφτείς..ό,τι κι αν κάνεις κι ό,τι κι αν πεις...

Πόσο καλά μπορούμε να κρύψουμε τα συναισθήματά μας;;

εγώ δύσκολα θα σου κρυφτώ πλέον...κάποιες φορές προσπαθώ να μη με καταλάβεις...αλλά μάλλον δεν αντέχω να κρύβομαι...

εσύ;;;

θα σου πώ εγω...εσύ και ζηλεύεις και ανασφαλής είσαι και με θές πολύ δίπλα σου...
κάποια πράγματα πάντα ήθελα να τα δείχνεις λίγο περισσότερο,αλλά ξέρω ότι έτσι είσαι και ότι δεν μπορώ να σε αλλάξω...

αλλά δεν με πειράζει τόσο αυτό...όσο ότι. . . .

σε σέβομαι...σέβομαι και τις δουλειές....και το διάβασμα και το άγχος και όλα


αυτό είναι δικό μου κομμάτι βέβαια...


γενικά,όταν θέλω να πω κάτι το λέω μία άντε δύο φορές...δεν θέλω να γίνω πιεστική για κανένα λόγο...άμα το πάρει ο άλλος το μήνυμα,το πήρε....

απ την άλλη όμως έχω και ανάγκες...

κι όταν σεβομαι τις ανάγκες σου πρέπει να σέβεσαι κι εσύ τις δικές μου...

νομίζω ότι είμαι αρκετά παραχωρητική...φταίω κι εγώ...

αλλά δεν μ αρέσει να τον βλέπω να ζορίζεται...

εγώ θέλω να τον χαλαρώνω...να τον κάνω να νιώθει όμορφα...να τον κάνω ξεχνάει τα πάντα...να είμαστε μόνο οι δυό μας...

θέλω λίγο χρόνο για μας. . .

θέλω

θέλω να φύγουμε

αυτό θέλω

κ θέλω να καταλάβεις...ξέρω ότι ζορίζεσαι αλλά ζορίζομαι το ίδιο κι εγώ...κ αρκετά έχω πιεστεί ώς τώρα...δεν μπορώ αλλο....