Trying to understand...

Προσπαθείς να καταλάβεις ορισμένους ανθρώπους...

Να τους αποκρυπτογραφήσεις...

Να δείς τί σκέφτονται...

Τί θέλουν...

Και κυρίως τί θέλουν από σένα...



Γιατί οι άνθρωποι να μένουν μόνο στα λόγια...;;;


Λόγια...

Λόγια...

Λόγια...

Υποσχέσεις...


Που κανείς δεν κρατάει...

Λόγια που δεν αντιστοιχούν σε ανάλογες πράξεις...

Το σιχαίνομαι αυτό...

Κι έχω κουραστεί να μου συμβαίνει...


Ποιόν να εμπιστευτείς;

Και γιατί να τον επιστευτείς...;


Τί καλοί που είναι όλοι στα λόγια...

Και τα παρουσιάζουν όλα τόσο ωραία...

Τόσο δελεαστικά...

Που πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται...

Να κάνει σενάρια...

Να ονειροπολεί...


Και η καρδιά σου χτυπάει τόσο όμορφα...

Θέλει τόσο πολύ να ξαναζήσει με δύναμη...


Και μετά...


Και μετά οι προσδοκίες πέφτουν στο κενό...

Κι εσύ μένεις μένα τεράστιο ερωτηματικό να αιωρείται...


Δεν μπορώ να καταλάβω...



Συμπάθεια;

Φλέρτ;

Ή τίποτα απ 'όλα αυτά;


Και πού κρύβεται τελικά η αλήθεια;;

Και ποιά είναι αυτή;;



Πόσο απογοητεύομαι όταν πιστεύω κάτι και μετά αυτό. . .


Γιατί όλοι να αρκούνται στα λόγια κι από πράξεις τίποτα...;;;

Αναιρούν αυτομάτως όλα όσα έχουν οι ίδιοι πεί...


Γιατί όλο λόγια;;;

Γιατί ΜΟΝΟ λόγια;;;

ΑΣΕ ΜΕ...

Ποτέ δεν μ'αγάπησες όπως σ'αγάπησα εγώ...

Ξέρω...

Ο κάθε άνθρωπος αγαπάει με το δικό του τρόπο...



Όμως άν μ'αγαπούσες θα έκανες κάτι...

Όχι ότι θα άλλαζα την απόφαση μου...


Ίσως απλά για να μου δείξεις ότι κι εγώ κάτι άξιζα...


Αλλά εσύ προτιμάς τη δική σου σιωπηλή ''διαμαρτυρία''...

Μηνύματα,αναπάντητες...

Αλλά μέχρι εκεί...

Τί να τα κάνω όλα αυτά;;;

Νομίζεις ότι έχουν κάτι να μου πουν;;;

Θές να δηλώσεις τη παρουσία σου;;



Αφού ακόμα κι όταν έπρεπε α π ώ ν ήσουν...



Αν θές να δείξεις ότι θές κάτι,αυτά σε πληροφορώ ότι δεν είναι τίποτα

Τ ί π ο τ α Α π ο λ ύ τ ως

Δεν ξέρεις να θές...

Μόνο αυτά ξέρεις να κάνεις...

Αλλά πάντα όπου ήθελες έκανες...





Θ Υ Μ Ο Σ

Τώρα μόνο αυτό...

Θ Υ Μ Ο Σ


Δεν σου αξίζει κάτι άλλο...





Άσε με...


Γιατί ακόμα και μακριά σου με πληγώνεις...


Ακόμα και τώρα έχεις πάνω μου επιρροή...


Αφήστε με...

Είμαι καλά χωρίς να ξέρω...


Και τελικά φτάνω στο σημείο να αναρωτιέμαι αν θέλω να ξέρω αν είσαι καλά...


Τί κάθομαι και ρωτάω...

''Μια χαρά είναι κι από υγεία κ απ όλα...''



Πότε ήξερες να πονάς για να πονέσεις και τώρα...

Θα θελα όμως...

Για να καταλάβεις πώς ήμουν εγώ



Ποτέ όμως δεν θα καταλάβεις...


Ας καταφέρω κάποτε να μη μ αγγίζει τίποτα απ'όλα αυτά....

ΠΑΡΑΠΟΝΟ...

Θέλω να είσαι καλά...

Ξέρω ότι σε θέλω στη ζωή μου αλλά ακόμα είναι πολύ νωπό όλο αυτό για μένα...

Κατάλαβε το...


Μου λείπεις...

Αλλά δεν γυρίζω πίσω...

Άσε με...

Καλύτερα να μη ξέρω...

Αλήθεια,θέλω να σαι καλά...


Αλλά νιώθω... .... ....

Νιώθω


Π Α Ρ Α Π Ο Ν Ο...



Αυτή είναι η λέξη...


Γιατί τώρα;;

Και γιατί μου το λές;;

Γιατί;;


Νιώθω τόσο χαζή...

Γι'άλλη μια φορά...

Κι είχα τόσο καιρό να κλάψω...

Και μετά να με πονέσει το κεφάλι μου...

Να μένω πάγος...

Χωρίς να ξέρω το γιατί...

Δεν μπορείς να ρθεις στη θέση μου...

Πότε σου δεν μπόρεσες...



Κι εγώ να ζητάω...

Μια ζωή να ζητάω τα αυτονόητα...


Χρόνο...

Μια εκδρομή...

Και ξανά λίγο χρόνο...



Ούτε αυτό δεν άξιζα δηλαδή;;


Ξέρω,τώρα άλλες οι συνθήκες,άλλο το timing...

Ορίστε να,πάλι σε δικαιολογώ...

Κι ας μη σου αξίζει εγώ το κάνω...

Ποτέ δεν θα αλλάξω;;




Κι εγώ ζήταγα και ήλπιζα...

ΖΗΤΑΓΑ ΚΑΙ ΗΛΠΙΖΑ...

ΖΗΤΑΓΑ ΚΑΙ ΗΛΠΙΖΑ....

Και περίμενα...

Και Τ Ι Π Ο Τ Α

Ένα θολό αμετακίνητο τοπίο...

Η ίδια παράσταση σε διαφορετικό θέατρο...

Και η αναβολή στην αναβολή...

Και οι διαπραγματεύσεις...


-''Φταίω κι εγώ...Που ήμουν πάντα εκεί...''

-''Αν ερχότανε κι εκείνος έστω δέκα φορές απόσες πήγαινες εσύ,ίσως...Αλλά ήξερες ότι αν δεν πήγαινες εσύ δεν θα τον έβλεπες...''(αχ μωρέ μαμά μου...)




Και τα χιλιόμετρα να ανεβαίνουν...

Τα φανάρια να αναβοσβήνουν...

Κι εγώ να τρέχω...

Όλο να τρέχω...

Να σε δώ...

Γιατί ήξερα...


Δεν το μετανιώνω...

''Καλύτερα να μετανιώνεις για κάτι που έχεις κάνει,παρά για κάτι που δεν έχεις κάνει'',έτσι δε λένε;;



Ίσως εκ των υστέρων να νιώθω λίγο αφελής και χαζή...

Αλλά δε φταίω εγώ...

Η καρδιά μου...

Αυτή φταίει για όλα που δεν ακούει το ριμάδι το μυαλό...


Και μετά....

Τί;;

Σπάει και ραγίζει...

Ίσως και να ξανακολλάει...

Αλλά πάντα θα χει τις ρωγμές της...



Πονάει, έτσι;

Τώρα πιο πολύ...

Δεν είναι εγωισμός τόσο...

Ναι,μου πέρασε απ' το μυαλό ότι θα μπορούσα κι εγώ να είμαι εκεί...

Και να μαστε όλοι μας μαζί...




Αλλά όχι,δεν ήχεί το ''εγώ'' μου τώρα...

Το...

Π Α Ρ Α Π Ο Ν Ο ηχεί...

Το ακούς;;

Ας γελάσω...

Γιατί,τ'άκουσες ποτέ για να τ'ακούσεις και τώρα;;

χα!

Τί ερωτήσεις που κάνω κι εγώ...;

ΧΑΖΗ

ΧΑΖΗ

ΧΑΖΗ




Μα γιατί τώρα;;

Και γιατί εμένα να με νοιάζει;;



Και τώρα τί να απαντήσεις σ'αυτό τον άνθρωπο;;

Και τί να του πείς και τί να καταλάβει;;

Μάταιο...

Ανώφελο...



Η μόνη απάντηση;

Σιωπή...

Για το καλό σου(ίσως και το δικό του)



Δεν έχει νόημα να σκαλίσεις τα πράγματα...

Γιατί άμα τα σκαλίσεις θα θυμηθείς...

Όχι ότι ξεχνάς...

Γιατί,ξέχναγες ποτέ για να ξεχάσεις τώρα;;

Αλλά όχι και να τα μοιραστείς όλα αυτά...

Λές και θα καταλάβει...

Και να σου πώ και κάτι...

Τελικά,σε νοιάζει να καταλάβει;;

Ίσως...

Για να δεί τί σημαίνει να πονάς...

Να θές και να μη μπορείς...


Δεν είσαι εκδικητικη...

Αλλά είναι άδικο...

Όλο εσύ να πονάς...

Όλο εσύ να κλαίς...

Όλο εσύ να δίνεις...

Άδικο...

Άδικο...

Άδικο...



Τελικά,ακόμα δεν έχεις καταλάβει πόσο έχω πονέσει,πόσο δύσκολο μου ήταν όλο αυτό και πόσο η καρδιά μου είχε αρχίσει να χάνει το χρώμα της όσο κι αν άδικα προσπαθούσε να χτυπάει...

Ακόμα...

Ακόμα δεν έχεις καταλάβει...

ΙΔΙΑ...

Πώς μπορείς να ξεχάσεις...;

Όταν διασχίζεις ίδιους δρόμους...

Όταν ακούς τις ίδιες μουσικές...

Όταν αντικρύζεις τους ίδιους ανθρώπους...



Κι εσύ λείπεις...

Συχνά έλειπες...

Αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο...


Ίσως και να ήταν στιγμές που θα ήθελα να εμφανιστείς ξαφνικά...

Ήθελα...

Και δεν ήθελα...

Μόνο να ξέρω ότι είσαι καλά...

Μόνο αυτό...


Ίδιοι δρόμοι...

Ίδια μέρη...

Ίδια...


Αναμνήσεις...

Όμορφες...

Αυτό είναι το σημαντικό...

Και πρέπει να χαίρομαι μ'αυτό...


Σε σκέφτομαι...

Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο...

Μέσα μου υπάρχεις...

Υπάρχεις...




Ίδιοι δρόμοι...

Κι τα χιλιόμετρα να τ'ανεβαίνουν...

Κι εγώ να τα μετρώ...

Και η επιστροφή μου να είναι όπως πάντα μοναχική...



Τα ίδια μαγαζιά...

Τα ίδια φανάρια...

Οι ίδιοι άνθρωποι...

Αλλά...

Χωρίς...

''ΣΤΟ ΜΑΚΡΙΝΟ ΣΟΥ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ,ΝΑ ΜΟΥ ΚΡΑΤΑΣ ΣΦΙΧΤΑ ΤΟ ΧΕΡΙ...''

''Έτσι ο μικρός πρίγκιπας ημέρωσε την αλεπού. Κι όταν κόντευε πια η ώρα που θα χωρίζανε:

-Άχ!είπε η αλεπού.Κλάμα που θα κάνω.

-Εσύ φταίς,είπε ο μικρός πρίγκιππας, εγώ δεν ήθελα το κακό σου,μα εσύ θέλησες να σε ημερώσω...

-Ναι,σωστά,είπε η αλεπού.

-Και τότε τί κέρδισες;

-Κέρδισα, είπε η αλεπού,γιατί μου μένει το χρώμα του σιταριού. Αυτά τα στάχυα πριν σε γνωρίσω δεν σήμαιναν τίποτα για μενα. Όμως τώρα κάθε φορά που θα τα κοιτάζω θα μου θυμίζουν εσένα.''



Τα στάχυα...

Κάτι τόσο απλό να θυμίζει τόσα πολλά...

Και πόσα πράγματα που έχω εγώ να θυμάμαι...

Που πρίν σε γνωρίσω μένα δεν σήμαιναν απολύτως τίποτα...

Αλλά τώρα κάθε φορά που θα τα κοιτάζω θα έχουν να μου θυμίζουν τόσα πολλά...

Πονάω...




Δεν θα ρθω...

Δεν θα μου κάνει καλό...

Πρέπει να προστατεύσω τον εαυτό μου...

Πρέπει...

Για μένα...

Γιατί έχω πάρει μια απόφαση...

Και δεν θέλω να γυρίσω πίσω...

Σ'αγαπάω...

Αλλά κάποια πράγματα είναι πάνω από αυτό...

Ελπίζω κάποια στιγμή να καταλάβεις...




''Κι όταν κόντευε πια η ώρα που θα χωρίζανε...''

''Κι όταν...''





''-Πήγαινε να ξαναδείς τα τριαντάφυλλα.Θα καταλάβεις πως το δικό σου είναι το μοναδικό στο κόσμο.''


''-Αντίο,της είπε...

-Αντίο είπε η αλεπού.Να το μυστικό μου.Είναι πολύ απλό:Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια.

-Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια,ξαναείπε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.

-Ο καιρός που έχασες για το τριαντάφυλλο σου είναι που το κάνει να έχει τόση σημασία.

-Ο καιρός που έχασα για το τριαντάφυλλό μου...,έκανε ο μικρός πρίγκιπας,για να το θυμάται.

-Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει τούτη την αλήθεια.Εσύ όμως δεν πρέπει να την ξεχάσεις.Απ'εδώ και μπρός θα είσαι για πάντα υπεύθυνος για εκείνο που έχεις ημερώσει.Είσαι υπεύθυνος για εκείνο που έχεις ημερώσει.Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλο σου...

-Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου...ξαναείπε ο μικρός πρίγκιπας,για να το θυμάται.''





'Όταν θα κοιτάζεις τ'αστέρια,τη νύχτα,κι αφού εγώ θα κατοικώ σ'ένα απ'αυτά,κι αφού εγώ θα γελώ σ'ένα απ'αυτά για σένα λοιπόν θα είναι σαν να γελούν όλα τ'αστέρια...''






Στο Πλανητάριο μέχρι τέλη Μαρτίου ο Μικρός Πρίγκιπας..Εγώ τον λάτρεψα ακόμα πιο πολύ...Από μικρή ήταν το αγαπημένο μου παραμύθι...ΜΗ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ,ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ!

{«Σε ένα προσωπικό ταξίδι στη χαμένη παιδική αθωότητα, αυτή που λέγεται ότι όλοι οι "μεγάλοι" έχουμε καλά κρυμμένη μέσα μας, μας προσκαλεί ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ του Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ.
Αυτή τη φορά το συμβολικό διαπλανητικό του ταξίδι ξετυλίγεται στο Θόλο του Νέου Ψηφιακού Πλανηταρίου. Σας προσκαλούμε λοιπόν όλους -μικρούς και μεγάλους- σε ένα τρυφερό παραμύθι για την αξία της αγάπης....}


Υ.Γ:ευχαριστώ ''από μικρό κι τρελό'' (http://apomikrokiapotrelo.blogspot.com/)που μας ενημέρωσες για την παράσταση!!

ΦΕΥΓΑ...

Και έρχεται η στιγμή που μαθαίνεις να ζεις Χ Ω Ρ Ι Σ...


Χ
Ω
Ρ
Ι
Σ

Σου είπα, δεν ξέρω αν κάνω το σωστό...

Κι ίσως και να το μετανοιώσω...

Αλλά δεν έχω άλλες δυνάμεις...

Δεν είμαι πια εγώ...

Δεν νιώθω όπως ένιωθα...

Κι αυτό είναι ό,τι με πονάει πιο πολύ...

Εγώ πάντα ήθελα να δίνω...

Και να δίνομαι...




Δεν αντέχω να χάσω άλλους ανθρώπους από τη ζωή μου...

Αλλά μάλλον αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να προχωρήσω..

Και να μή γυρίζω πίσω...

''Ή όλα ή τίποτα''...




Μέσα μου τελικά ήμουν ΜΟΝΗ ΜΟΥ εδώ και πολύ καιρό...

Δεν ήθελα να σε χάσω...

Αλλά ούτε κι ήταν δίκαιο να συνεχίζω...

Νιώθω σαν καρδιογράφημα πεθαμένου...

Ούτε να ΝΙΩΣΩ δεν μπορώ...

Ούτε αυτό το στοιχειώδες δεν μπορώ να κάνω...

Είμαι μια ευθεία γραμμη...

Χωρίς ζιγκ ζακ,καμπύλες,μπερδέματα...

Μια μονότονη ευθεία γραμμή...




Έκλαψα όταν έπρεπε...

Μόνο που τότε εσύ δεν ήσουν εκεί...

Εγώ όμως ήμουν...




Γιατί οι άνθρωποι όταν τελικά χάσουν αυτό που έχουν τότε συνειδητοποιούν το πόσο το ήθελαν;;;


Εγώ αυτό που έχω μάθει είναι να είμαι εκεί για κάτι όσο αυτό το κάτι είναι στη ζωή μου...

Μετά ποιό το νόημα;





Ξέρω ότι προσπάθησα πολύ...

Εξάντλησα κάθε περιθώριο....

Γιατί το ήθελα,γιατί ένιωθα πως άξιζε...

Και πραγματικά άξιζε...

Αλλά δεν ήσουν εκεί να το δεις...



Δεν σε κατηγορώ...

Είναι δικαίωμα σου να κάνεις τις επιλογές σου...

Όπως και να έχεις τις δικές σου προτεραιότητες...

Όμως δεν γίνεται πάντα να έχεις κάποιον πίσω σου να σε περιμένει...

Είναι άδικο...



Και το θέμα ήταν ότι ήθελα παρα πολύ όλο αυτό να κρατήσει...



Αλλά τα πράγματα υπάρχουν όσο εμείς είμαστε εκεί γι'αυτά...

''Now I need a place to hide away...''

Οι άνθρωποι γύρω μας έχουν την ανάγκη να τους έχουμε ανάγκη...

Ακόμα κι αν εμείς τελικά δεν τους έχουμε και τόσο ανάγκη...

Αλλιώς χάνουν το ρόλο τους...

Πάντα θέλουμε να κάνουμε το καλύτερο για τους δικούς μας ανθρώπους...

Να είμαστε εκεί γι'αυτούς...

Άραγε αυτό φτάνει;;

Κι αν εκείνοι τελικά δεν θέλουν;

Αν τελικά θέλουν να κάνουν το δικό τους;




Ποια είναι τα δικά σου κομμάτια και ποιά των άλλων σε όλο αυτό;

Ο δικός σου ρόλος ποιός είναι;

Εσύ ποιά θέλεις να είσαι και τι θέση θέλεις να κρατήσεις;

Κι όταν όλα γύρω σου αλλάζουν γιατί να μην μπορείς να είσαι απλά εσυ;

Και να είσαι καλά μ'αυτό το εσύ...

Και να μην έχεις ανάγκη τίποτ' άλλο...

Δεν είσαι όμως μόνη σου...

Κι όταν αλλάζει ο ένας κρίκος επηρεάζεται αυτόματα και όλη η αλυσίδα...



Πώς γίνεται δύο άνθρωποι να βλέπουν τόσο ξεχωριστά ο ένας τον άλλο;;

Και τα λόγια του ενός για τον άλλο να μη συμβαδίζουν ούτε στο ελάχιστο;

Και τί υπάρχει πίσω απ όλο αυτό;

Ανασφάλεια;

Φοβοι(δικοί σου ή και του άλλου);

Ανεκπλήρωτες επιθυμίες;


Δεν είναι το πάν να γίνεσαι θυσία για όλους...

Να κάνεις το καλύτερο για όλους...


Δεν θέλω να γίνω σαν κι εσένα...

Άραγε πόσες ενοχές μ έχεις φορτώσει;

Και πόσες απ αυτές έχω δεχτεί χωρίς να το ξέρω;

Και τελικά ποιά είσαι;

Γιατί τελικά ίσως να μη σε ξέρω τόσα καλά όσο νομίζω...