''Leave me...''

Θέλω τόσο πολύ να γράψω...

Όμως,είναι στιγμές που δεν νιώθω τίποτα...

Όπως τώρα...

Ο τελευταίος καιρός ήταν επώδυνος...

Μέσα μου...

Κι ας μη το κατάλαβε κανείς...

Κι ας μη μιλούσα σχεδόν σε κανένα...


Ένα γράμμα με καθυστέρηση 2 χρόνων...

Κι ένα άλλο γεμάτο δάκρυα,πόνο αλλά και ανακούφιση...


Ό,τι μ έχει πονέσει πιο πολύ...

Ό,τι με γέμιζε ένα σωρό ενοχές...

Ό,τι θέλω πια να φύγει απ'τη ζωή μου και να πάψει να με στοιχειώνει...

Να Φ Υ Γ Ε Ι

Γιατί μόνο τη λύπηση μου αξίζει...

Τίποτα άλλο...

Γιατί φοβήθηκε τι μοναξιά...

Τί το τόσο κακό έχει η μοναξιά;

Μεγάλο,όταν δεν έχεις μάθεις να στέκεις έστω και λίγο μόνος σου και το μόνο πράγμα που έχεις να σου δίνει νόημα ύπαρξης είναι να κρέμεσαι απ'όποιον ώμο βρεθεί μπροστά σου...

Ποτέ μου δεν θα μπορέσω να σε καταλάβω...

Ούτε κι εσύ τον εαυτό σου...

Γιατί ούτε τί είσαι δε ξέρεις...

Αλλά εγώ ξέρω...

Και σε λυπάμαι..

Και σε μισώ,κι ας μη πίστευα πως θα το λεγα ποτέ αυτό για άνθρωπο...

Και αυτό που με πονάει πιο πολύ είναι που έχει περάσει τόσος καιρός κι εγώ ακόμα πονάω...



''Φύγε όπως ήρθες...Η ζωή μου πια δεν σε χωράει...''


Ας μπορούσα να μη μάθαινα τίποτα για σένα...

Δν θέλω να ξέρω...

Τίποτα...

Τίποτα...

Δεν μου είσαι τίποτα...

Τίποτα...

Ένα τίποτα...

Καλύτερα να μη ξέρω...



''Φύγε όπως ήρθες...Η ζωή μου πια δε σε χωράει...''

Και το γράμμα κάηκε...

Και κανείς ποτέ δεν θα μάθει τί έκρυβε μεσα του...

20!!!

Χρόνια μου πολλά!!!

Αχ αισίως 20...




Χτες καθόμουν και σκεφτόμουν πώς ήμουν πριν ένα χρόνο...

Πώς είχα περάσει αυτές τις μέρες...

Μαζί σου...

Κι ένιωθα ο πιο τυχερός άνθρωπος στον κόσμο...



Ξέρω,χτές ήταν σαν να μου έλειπε κάτι...

Και όντως έλειπε...

Έλειπες...


Αναμνήσεις...

Δεν έχω μετανιώσει για τίποτα...

Αλλά είναι στιγμές που ξεπετάγονται μέσα απ' το μυαλό μου και με κάνουν να θυμάμαι...


-Η αγάπη ποτέ δεν χάνεται...Ξέρεις πόσο σ'αγαπάνε....


Είχα να σ'ακούσω πάνω από μήνα...

Μου χες λείψει...

Μου λείπεις...

Κι ήταν όπως παλιά...

Χαμόγελα...

Νοιάξιμο...

Αγάπη...



-Η αγάπη δεν χάνεται...(κλάμα εγώ...)...αχ βρε μαμά μου...





Έσβηνα τα κεράκια κι ήσασταν όλοι μαζεμένοι απ'την απέναντι πλευρά του τραπεζιού...

Σας κοίταζα έναν έναν ξεχωριστά...

Και σκεφτόμουν πόσο τυχερή είμαι που σας έχω...

Πόσο ευγνώμων νιώθω που αυτή τη στιγμή είστε όλοι δίπλα μου...

Και διαβάζω τη κάρτα της αδερφής μου και πάλι τρέχουν τα ζουμιά...(κλαμμένη βγήκα στις φωτογραφίες...)








Αγάπες μου...

Πόσο με συγκινήσατε σήμερα...

Τόσο κλάμα δεν το χω ξαναρίξει σε γενέθλια...

Κλάμα από χαρά...


Μου χτυπάτε το κουδούνι...


-Ποιός είναι;;(ανυποψίαστη εγώ...)

-Οι φίλες σου...


''Οι ΦΙΛΕΣ σου...'''

Οι Φίλες Μου...


Τραγούδια...

Κεράκια...

Τούρτες...


Και να τα πάλι τα κλάμματα...

Και να μου λέτε ''Κάνε μια ευχή''...

Κι εγώ να εύχομαι να είμαστε πάντα χαρούμενες...

Και παντα μαζί...

Και να μαι σαν χαμένη...

Και να μου φαίνονται τόσα πολλά όλα αυτα...



Και να τραγουδάμε στο ηλιβασίλεμα...

Να περπατάμε ξυπόλυτες στην άμμο...

Και να πλατσουρίζουμε στη θάλασσα...





Θεωρώ πως σαν άνθρωπος πρέπει να νιώθω ευγνώμων...

Τυχερή...

Που έχω δίπλα μου τόσους ανθρώπους να μ'αγαπάνε...


Είναι στιγμές που αναρωτιέμαι αν τα αξίζω όλα αυτα...


Η αγάπη δεν χάνεται...

Κι αν χαθεί επιστρέφει κάποτε...

Με άλλες μορφές...

Ή και σε άλλους ανθρώπους...


Σας ευχαριστώ για όλα...

Ξέρω,ένα ευχαριστώ είναι λίγο...

Να ξέρετε πως σας αγαπάω μέχρι τον ουρανό...

Και πώς δεν θέλω ποτέ να σας χάσω από τη ζωή μου...



''Μια σ'έχουμε...''

Κι ένιωθα να την έχω ξανακούσει αυτή τη φράση...

Αλλά από διαφορετικό άνθρωπο αυτή τη φορά...


Τόσοι άνθρωποι...

Εμένα;;


Η μαμά μου λέει πως όταν δίνεις αγάπη,παίρνεις και αγάπη...




Ένας χρόνος...

Τόσο διαφορετικές ο συνθήκες...

Και μια ''διαφορετική'' εγώ...


Η περσινή χρονιά δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει τη φετινή...

Η αγάπη δεν χάνεται...

Όπως και να ρθουν τα πράγματα και οι καταστάσεις...

Η αγάπη αν είναι αληθινή μένει...

Ευχαριστώ για όλα...Που είστε δίπλα μου,που είστε εκεί,να μ'ακούτε,να με ανέχεστε να με συμβουλεύετε...κι ας είμα κλαψιάρα,ανυπόμονη,εγωίστρια κι ευαισθητούλα...Ευχαριστώ που υπάρχετε στη ζωή μου...Όλοι σας...Ευχαριστώ το Θεό που με κάνει άξια να βιώσω τόση αγάπη...Δεν ξέρω αν τα αξίζω όλα αυτά...Σίγουρα όμως ξέρω πώς σας αγαπάω με όλη μου την καρδιά...

Θέλω πάντα να πετάω ψηλα στον καταγάλανο ουρανό...

Να ακούω τα κύματα...

Να βουτάω τα πόδια μου στη θάλασσα...

Να χάνομαι στους δρόμους ''χωρίς να ξέρω για πού και γιατί...''

Μόνο με ένα ράδιο να βγάζει μελωδίες...

Να κάνω πράγματα που αγαπώ...

Να αγαπάω...

Να παραπατάω,να πέφτω...

Και μετά να ξανασηκώνομαι ακομα πιο δυνατή...

Γιατί ό,τι δεν σε σκοτώνει,σε κάνει πιο δυνατό...

Θέλω πάντα να χαμογελάω...

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ...

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΑΣ...

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΦΕΥΓΟΥΝ (2)

Ο φάκελος των αναμνήσεων ανοίγεται για δεύτερη φορά...

Έχει περάσει τόσος καιρός...

Κι ακόμα πονάει...

Κι ακόμα είναι και θα είναι ό,τι μ' έχει πονέσει πιο πολύ στη ζωή μου...

Που ακόμα κι όταν το σκέφτομαι τα μάτια μου αυτόματα δακρύζουν...


Και κανείς δεν θα καταλάβει...

Δεν θα μάθει ποτέ την αλήθεια...


Δεν ήταν δική μου η απόφαση...

Πιόνι ήμουν στα παιχνίδια άλλων...

Εγώ απλά πήρα την ευθύνη για τα δικά τους λάθη...

Δεν είχα το μυαλό για να φιλτράρω τα γεγονότα...



Και πλέον δεν είχα άλλη λύση...


Καμιά φορά οι άνθρωποι δεν αντέχουν τον πολύ ρεαλισμό...

Όχι δεν ήσουν το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μου...

Όσο κι αν αυτό πονάει...

Όσο κι αν δεν σ'άρεσε που τ' άκουγες..

Ήταν απλά η αλήθεια...


Πάντα φοβόσουν μην μείνεις μόνη σου...

Κι ο θυμός σου;;

Που πήγε ο θυμός σου;;

Εξατμίστηκε;;



Απλά επέλεξες την εύκολη λύση...

Και τελικά εσύ ήσουν πάντα η καλή κι εγώ η κακιά...

Πώς γίνεται αυτό;

Πώς γίνεται η κάθε σου σχέση να έχει εντάσεις;

Και εγώ να είμαι μια χαρά με τους υπόλοιπους ανθρώπους στη ζωή μου;

Άρα ποιός το χει το πρόβλημα;


Απλά εγω είχα το κουράγιο να φύγω...

Δεν ήταν επιλογή μου...

Αυτό είναι που δεν έχετε καταλάβει...

Δεν είχα άλλη λύση...


Εγώ πάντα ήμουν αληθινή...

Κι ας μην αγαπούσα τόσο τον εαυτό μου ήμουν αληθινή...

Κι όταν άρχισα να πατάω στα πόδια μου...

Μόνη μου...

Όταν άρχισα να νιώθω ψύγματα αυτοπεποίθησης...

Τότε ήρθε η ρίξη...

Και γιατί τότε;;

Τί είχε αλλάξει;;


Ακόμα αναρωτιέμαι γιατί έφυγα...

Και τελικά συνηδειτοποιώ ότι ο θυμός δεν ήταν δικός μου...

Είχες καταφέρει να μου τον μεταφέρεις τόσο διπλωματικά...

Που ήταν σαν να είναι δικός μου θυμός...

Αλλά στο τέλος εσύ να βγείς λάδι...



Εγώ δεν φοβήθηκα τίποτα...

Ούτε να εκφραστώ όπως ένιωθα,ούτε να μη μείνω μόνη μου...

Ήμουν απλά εγώ...

Πάντα εγώ...


Κι αυτό δεν σου άρεσε...


Ξέρω ότι δεν έχεις πάρει χαμπάρι για όλα αυτά...

Έχεις μια άλλη οπτική της κατάστασης μέσα στο κεφάλι σου...



Τόσο καιρό αισθανόμουν τύψεις...

Όχι πια...

Φτάνει πια...

Είναι άδικο...





Αλλά τουλάχιστον υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που βαθια μέσα τους ξέρουν...


Που βλέπουν αυτό το ''κάτι'' σε σένα και προσπαθούν να μείνουν στη ζωή σου...


Κι ευτυχώς που υπάρχουν κι εκείνοι...

Hope(less)...

Είναι λάθος να υπερεπενδύω στους ανθρώπους..

Γιατί μετά όλο αυτό με στοιχειώνει...

Τρυπώνει στο μυαλό μου και εμφανίζεται σ'ανύποπτο χρόνο...

Και φτάνω να πλάθω σενάρια...

Να σκέφτομαι και να γεμίζω συναισθήματα...

Να ελπίζω...



''Όπου ακούς πολλά λόγια,να μη τα πολυπιστεύεις...''

Πάντα μου λείπανε τα λόγια...

Αλλά τί να τα κάνεις από μόνα τους...

Είναι τόσο εύκολα...

Δεν προυποθέτουν ούτε ψύγμα προσπάθειας...



Και μετά μένεις μετέωρος...



Και παίρνεις την απόφαση να αφήσεις τα πράγματα να έρθουν από μόνα τους...

Έτσι δε λένε;

''Τα καλύτερα έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις...''

Κι ίσως τελικά εκεί να κρύβεται και η μαγεία τους...




Είναι όμως κάτι στιγμές που θές τόσο να είσαι σκληρός...

Κι έρχεται ένα χαμόγελο...

Και τα ξεχνάς όλα...


Θές να σταματήσεις τη καρδιά σου....

Αλλά τότε είναι που εκείνη αρχίζει να χτυπάει ακόμα πιο δυνατά...


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


Δεν μπορώ ν'αρνηθώ ότι σε σκέφτομαι...

Και τελικά ακόμα κι αν κάποτε ανήκω αλλού ακόμα θα σε σκέφτομαι...

Θα θελα να σε δώ...

Μόνο εγώ ...

Όχι εσύ...

Απλά να σε δώ και τίποτε άλλο...

Nα σε παρατηρήσω για λίγο και μετά να χαθώ...


Δεν θέλω να ξέρεις αν είμαι καλά...

Ίσως ακόμα να νιώθω θυμό για όλα τα ανεκπλήρωτα...

Άτιμο πράγμα η ελπίδα...

Είναι φορες που σε πάει πίσω...

Γιατί έχεις την ανάγκη να πιστέψεις πως κάτι μπορεί ν'αλλάξει...

Αλλά τελικά αυτό δεν θα αλλάξει όσο κι αν εσύ το θές...




Όποιος θέλει να δεί τί κάνω,ενδιαφέρεται ουσιαστικά...

Αυτό ξέρω εγώ...




Γιατί εμφανίζεσαι μ'αυτό το τρόπο;

Και τί θέλεις;

Και τώρα τί νόημα έχουν τα παράπονα και οι ''συμφωνίες'';;;


Δεν θέλω να ξέρεις αν είμαι καλά...

Ας αμφιβάλλεις...




Και τελικά συνειδητοποιείς ότι ακόμα νιώθεις...

Γιατί ''η αγάπη δε χάνεται,οι άνθρωποι αλλάζουν''...

Και εσύ συνεχίζεις το δρόμο σου...

Όπως έχεις μάθει...

Κι όπως έκανες πάντα...


Γιατί ποτέ δεν ξέρεις τί μπορεί να σε περιμένει στην επόμενη γωνία...

Trying to understand...

Προσπαθείς να καταλάβεις ορισμένους ανθρώπους...

Να τους αποκρυπτογραφήσεις...

Να δείς τί σκέφτονται...

Τί θέλουν...

Και κυρίως τί θέλουν από σένα...



Γιατί οι άνθρωποι να μένουν μόνο στα λόγια...;;;


Λόγια...

Λόγια...

Λόγια...

Υποσχέσεις...


Που κανείς δεν κρατάει...

Λόγια που δεν αντιστοιχούν σε ανάλογες πράξεις...

Το σιχαίνομαι αυτό...

Κι έχω κουραστεί να μου συμβαίνει...


Ποιόν να εμπιστευτείς;

Και γιατί να τον επιστευτείς...;


Τί καλοί που είναι όλοι στα λόγια...

Και τα παρουσιάζουν όλα τόσο ωραία...

Τόσο δελεαστικά...

Που πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται...

Να κάνει σενάρια...

Να ονειροπολεί...


Και η καρδιά σου χτυπάει τόσο όμορφα...

Θέλει τόσο πολύ να ξαναζήσει με δύναμη...


Και μετά...


Και μετά οι προσδοκίες πέφτουν στο κενό...

Κι εσύ μένεις μένα τεράστιο ερωτηματικό να αιωρείται...


Δεν μπορώ να καταλάβω...



Συμπάθεια;

Φλέρτ;

Ή τίποτα απ 'όλα αυτά;


Και πού κρύβεται τελικά η αλήθεια;;

Και ποιά είναι αυτή;;



Πόσο απογοητεύομαι όταν πιστεύω κάτι και μετά αυτό. . .


Γιατί όλοι να αρκούνται στα λόγια κι από πράξεις τίποτα...;;;

Αναιρούν αυτομάτως όλα όσα έχουν οι ίδιοι πεί...


Γιατί όλο λόγια;;;

Γιατί ΜΟΝΟ λόγια;;;

ΑΣΕ ΜΕ...

Ποτέ δεν μ'αγάπησες όπως σ'αγάπησα εγώ...

Ξέρω...

Ο κάθε άνθρωπος αγαπάει με το δικό του τρόπο...



Όμως άν μ'αγαπούσες θα έκανες κάτι...

Όχι ότι θα άλλαζα την απόφαση μου...


Ίσως απλά για να μου δείξεις ότι κι εγώ κάτι άξιζα...


Αλλά εσύ προτιμάς τη δική σου σιωπηλή ''διαμαρτυρία''...

Μηνύματα,αναπάντητες...

Αλλά μέχρι εκεί...

Τί να τα κάνω όλα αυτά;;;

Νομίζεις ότι έχουν κάτι να μου πουν;;;

Θές να δηλώσεις τη παρουσία σου;;



Αφού ακόμα κι όταν έπρεπε α π ώ ν ήσουν...



Αν θές να δείξεις ότι θές κάτι,αυτά σε πληροφορώ ότι δεν είναι τίποτα

Τ ί π ο τ α Α π ο λ ύ τ ως

Δεν ξέρεις να θές...

Μόνο αυτά ξέρεις να κάνεις...

Αλλά πάντα όπου ήθελες έκανες...





Θ Υ Μ Ο Σ

Τώρα μόνο αυτό...

Θ Υ Μ Ο Σ


Δεν σου αξίζει κάτι άλλο...





Άσε με...


Γιατί ακόμα και μακριά σου με πληγώνεις...


Ακόμα και τώρα έχεις πάνω μου επιρροή...


Αφήστε με...

Είμαι καλά χωρίς να ξέρω...


Και τελικά φτάνω στο σημείο να αναρωτιέμαι αν θέλω να ξέρω αν είσαι καλά...


Τί κάθομαι και ρωτάω...

''Μια χαρά είναι κι από υγεία κ απ όλα...''



Πότε ήξερες να πονάς για να πονέσεις και τώρα...

Θα θελα όμως...

Για να καταλάβεις πώς ήμουν εγώ



Ποτέ όμως δεν θα καταλάβεις...


Ας καταφέρω κάποτε να μη μ αγγίζει τίποτα απ'όλα αυτά....

ΠΑΡΑΠΟΝΟ...

Θέλω να είσαι καλά...

Ξέρω ότι σε θέλω στη ζωή μου αλλά ακόμα είναι πολύ νωπό όλο αυτό για μένα...

Κατάλαβε το...


Μου λείπεις...

Αλλά δεν γυρίζω πίσω...

Άσε με...

Καλύτερα να μη ξέρω...

Αλήθεια,θέλω να σαι καλά...


Αλλά νιώθω... .... ....

Νιώθω


Π Α Ρ Α Π Ο Ν Ο...



Αυτή είναι η λέξη...


Γιατί τώρα;;

Και γιατί μου το λές;;

Γιατί;;


Νιώθω τόσο χαζή...

Γι'άλλη μια φορά...

Κι είχα τόσο καιρό να κλάψω...

Και μετά να με πονέσει το κεφάλι μου...

Να μένω πάγος...

Χωρίς να ξέρω το γιατί...

Δεν μπορείς να ρθεις στη θέση μου...

Πότε σου δεν μπόρεσες...



Κι εγώ να ζητάω...

Μια ζωή να ζητάω τα αυτονόητα...


Χρόνο...

Μια εκδρομή...

Και ξανά λίγο χρόνο...



Ούτε αυτό δεν άξιζα δηλαδή;;


Ξέρω,τώρα άλλες οι συνθήκες,άλλο το timing...

Ορίστε να,πάλι σε δικαιολογώ...

Κι ας μη σου αξίζει εγώ το κάνω...

Ποτέ δεν θα αλλάξω;;




Κι εγώ ζήταγα και ήλπιζα...

ΖΗΤΑΓΑ ΚΑΙ ΗΛΠΙΖΑ...

ΖΗΤΑΓΑ ΚΑΙ ΗΛΠΙΖΑ....

Και περίμενα...

Και Τ Ι Π Ο Τ Α

Ένα θολό αμετακίνητο τοπίο...

Η ίδια παράσταση σε διαφορετικό θέατρο...

Και η αναβολή στην αναβολή...

Και οι διαπραγματεύσεις...


-''Φταίω κι εγώ...Που ήμουν πάντα εκεί...''

-''Αν ερχότανε κι εκείνος έστω δέκα φορές απόσες πήγαινες εσύ,ίσως...Αλλά ήξερες ότι αν δεν πήγαινες εσύ δεν θα τον έβλεπες...''(αχ μωρέ μαμά μου...)




Και τα χιλιόμετρα να ανεβαίνουν...

Τα φανάρια να αναβοσβήνουν...

Κι εγώ να τρέχω...

Όλο να τρέχω...

Να σε δώ...

Γιατί ήξερα...


Δεν το μετανιώνω...

''Καλύτερα να μετανιώνεις για κάτι που έχεις κάνει,παρά για κάτι που δεν έχεις κάνει'',έτσι δε λένε;;



Ίσως εκ των υστέρων να νιώθω λίγο αφελής και χαζή...

Αλλά δε φταίω εγώ...

Η καρδιά μου...

Αυτή φταίει για όλα που δεν ακούει το ριμάδι το μυαλό...


Και μετά....

Τί;;

Σπάει και ραγίζει...

Ίσως και να ξανακολλάει...

Αλλά πάντα θα χει τις ρωγμές της...



Πονάει, έτσι;

Τώρα πιο πολύ...

Δεν είναι εγωισμός τόσο...

Ναι,μου πέρασε απ' το μυαλό ότι θα μπορούσα κι εγώ να είμαι εκεί...

Και να μαστε όλοι μας μαζί...




Αλλά όχι,δεν ήχεί το ''εγώ'' μου τώρα...

Το...

Π Α Ρ Α Π Ο Ν Ο ηχεί...

Το ακούς;;

Ας γελάσω...

Γιατί,τ'άκουσες ποτέ για να τ'ακούσεις και τώρα;;

χα!

Τί ερωτήσεις που κάνω κι εγώ...;

ΧΑΖΗ

ΧΑΖΗ

ΧΑΖΗ




Μα γιατί τώρα;;

Και γιατί εμένα να με νοιάζει;;



Και τώρα τί να απαντήσεις σ'αυτό τον άνθρωπο;;

Και τί να του πείς και τί να καταλάβει;;

Μάταιο...

Ανώφελο...



Η μόνη απάντηση;

Σιωπή...

Για το καλό σου(ίσως και το δικό του)



Δεν έχει νόημα να σκαλίσεις τα πράγματα...

Γιατί άμα τα σκαλίσεις θα θυμηθείς...

Όχι ότι ξεχνάς...

Γιατί,ξέχναγες ποτέ για να ξεχάσεις τώρα;;

Αλλά όχι και να τα μοιραστείς όλα αυτά...

Λές και θα καταλάβει...

Και να σου πώ και κάτι...

Τελικά,σε νοιάζει να καταλάβει;;

Ίσως...

Για να δεί τί σημαίνει να πονάς...

Να θές και να μη μπορείς...


Δεν είσαι εκδικητικη...

Αλλά είναι άδικο...

Όλο εσύ να πονάς...

Όλο εσύ να κλαίς...

Όλο εσύ να δίνεις...

Άδικο...

Άδικο...

Άδικο...



Τελικά,ακόμα δεν έχεις καταλάβει πόσο έχω πονέσει,πόσο δύσκολο μου ήταν όλο αυτό και πόσο η καρδιά μου είχε αρχίσει να χάνει το χρώμα της όσο κι αν άδικα προσπαθούσε να χτυπάει...

Ακόμα...

Ακόμα δεν έχεις καταλάβει...