Falling...

Σαν να μη πέρασε μια μέρα...

Ένα τηλέφωνο χτύπησε...

Κι όλα...

Κι ο άλλος μου εαυτός από την άκρη του διαδρόμου σαν να μου λεγε...

''Πού πάς;''


Σαν να μη πέρασε μια μέρα...

Δεν άλλαξες σχεδόν καθόλου...

Κι ήταν περίεργα..

Και καλά και άσχημα..


Γιατί μου το κάνεις αυτό;


Οι αναμνήσεις δεν μ'αφήναν ήσυχη...

Και είναι πολύ άτιμο πράγμα οι αναμνήσεις...

Σε γυρίζουν πίσω σε μέρη που δεν ξέρεις αν θές να ξαναδείς..

Σε τοπία που τα χεις σκιαγραφήσει όπως εσύ θέλησες...

Σε ανθρώπους που σε αγάπησαν και σε πλήγωσαν...

Και περνάνε μπροστά απ' τα μάτια σου σαν να συμβαίνουν τώρα...

Κι όλη σου η ζωή προβάλλεται στη γιγαντοοθόνη του μυαλού σου...

Και θυμάσαι...

Δυστυχώς ή ευτυχώς θυμάσαι...

Οι άμυνες σου όμως σε εκπαίδευσαν να θυμάσαι και πολλά άσχημα...

Σου επιστρέφουν συναισθήματα..

Και σε γυρνάνε σε μακρινούς καιρούς...

Κι εσύ θές να ανοίξεις τα μάτια...

Και να πείς ότι όλο αυτό ήταν απλά ένα περίεργο όνειρο...

Κι όμως...

Δεν ήταν....



Σκέφτομαι,σκέφτομαι,σκέφτομαι...

Σαν να μη ξέρω ποια είμαι και τί θέλω...


Κι ήμουν τόσο ήρεμη και ήσυχη πριν...



Πίστευα ότι το κάστρο μου ήταν απόρθητο...

Ότι τα τείχη μου δεν θα παραβιάζονταν τόσο εύκολα...

Τελικά,έκανα λάθος...



Πίστευα ότι οι άμυνες μου ήταν πιο δυνατές...

Και ήταν...

Γι'αυτό είχα κολλήσει στο τζάμι του αυτοκινήτου...

Ασυγκίνητη...

Ανίκανη να νιώσω οτιδήποτε άλλο παρα πίεση...

Πίεση

Πίεση

Πίεση



-''Τί φοβάσαι'';

-''Εμένα''...


Τον εγωισμό μου,την υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου,την απόφαση που έχω πάρει...

Όλα αυτά και το καθένα ξεχωριστά...



-''Μου έλειψες λίγο''...

Και νιώθω το πρώτο δάκρυ...

Και...

Ξέρεις πόσο ανάγκη είχα να το ακούσω αυτό;

Πόσο το ήθελα,κι ας μην έχει πια και τόσο νόημα...




Μόνο στην αγκαλιά σου δεν ένιωθα τη πίεση...

Μόνο εκεί ήμουν πραγματικά ήρεμη...

Πόσο γρήγορα χτύπαγε η καρδιά σου...

Δεν ξέρω αν την έχω ξανανιώσει να χτυπάει έτσι...



Μάλλον ήθελα,κι ας μη το καταλάβαινα...

Αλλίως θα είχα φωνάξει...

Όχι..

Φύγε...

Αλλά δεν το κανα...



Δεν ξέρω τίποτα...

Δεν ξέρω τίποτα...



Πίστευα ότι τα τείχη μου ήταν απόρθητα...

Ότι είχα γίνει περισσότερο αυστηρή...


Μήπως εγώ ήμουν η κακιά της υπόθεσης...;

Κι όμως εγώ ήθελα...

Όσο τίποτα ήθελα...

Αλλά έπρεπε να φύγω...

Να βρώ εμένα...



Και με βρήκα...

Και στ'αλήθεια είμαι καλά έτσι όπως είμαι...

Και όχι,δεν μου λείπει κάτι...

Πίστευα ότι το κάστρο μου ήταν απόρθητο...

Ότι τα τείχη μου δεν θα παραβιάζονταν τόσο εύκολα...

Τελικά,έκανα λάθος...

Wishful Thinking...

Ξέρω να θάβω καλά τα μέσα μου...

Όμως δεν είμαι καλός ηθοποιός...

Προσδοκίες...

Ναι,περίμενα

Κι ας μην ήθελα,κι ας μην ήμουν σίγουρη...

Δεν θέλω ναι είμαι το αποκούμπι κανενός...

Καμιά φορά έχεις την ανάγκη να έρθουν οι άλλοι σε σένα,κι όχι να πας εσύ σ'αυτούς...

Τουλάχιστον τον έβγαλα το θυμό μου...

Έπρεπε...

Και ήθελα να φύγω...

Να γυρίσω στο σπίτι μου,στην ασφάλεια μου,στους ανθρωπους μου,στη ζωή ΜΟΥ...

Και να μη θυμάμαι...

Να κάνω μια μουτζούρα...

Να θολώσω την μνήμη...

Να μη κλαίω...

Να μη πονάω...


Έρχονται και φέυγουν...

Και τίποτα δεν μένει...

ίσως και να μην είναι για να μείνει...



Πάλι δεν μπορώ να νιώσω...

Ύψωσα τα τείχη μου...

Και κάθε φορά τα χτίζω και ψηλότερα...

Παραβιάζονται όμως τόσο εύκολα...

Γιατί φοβούνται...

Αλλά θέλουν και να ζήσουν...


Τόσος εγωισμός...

Τόση διπλωματία...

Και τόσα ''δε ξέρω'' σ' έναν άνθρωπο...

Δεν είμαι αποκούμπι κανενός...

όμως καμιά φορά ο άνθρωπος δεν θέλει να διακρίνει τα ''σημάδια''

Θέλει να ΠΙΣΤΕΥΕΙ...


ΠΙΣΤΗ

ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ

ΕΛΠΙΔΑ



Σε τί;


Πώς να πιστέψεις σε κάτι όταν όλα σε πληγώνουν;

Έχω τόσο κουραστεί ν'ακούω πώς ''όλα θα φτιάξουν''...


Μακάρι να μπορούσα να μουνα στο ''μέρος της καρδιάς μου''...

Ήρεμη...

Ξένοιαστη...


Δεν σου ζητάω τα ρέστα...

Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν υπήρξες ουσιαστικά...

Μακάρι να θυμόσουν...

Τί έκανες...

Τί έλεγες...

Γιατί δεν φτάνει μόνο να νιώθεις όμορφα...

Να λές ευχαριστώ...

Να λές συγγνώμη...

Λέξεις τόσο εύκολες για όλους...

''Δεν ξέρω αν έχω αλήθεια

Κάτι να μοιραστώ

Δεν ξέρω αν έχω αλήθεια

Και ντρέπομαι γι'αυτό''

Αφιερώσεις χωρίς νόημα...

Χάδια..

Δάχτυλα που πλέκονται...

Κλειστά μάτια...

~*~

Δίνω σε όλους και σ όλα περισσότερη αξία απ'όση τους αξίζει...

Λάθος μου...

Γιατί τελικά εγώ μένω πίσω...

Κακώς που ασχολούμαι...

Αλλά είναι κάτι φορές που δεν μπορώ να κάνω αλλιώς...

Καλύτερα άσε με...

Καλύτερα να μην ασχολούμαι με κανέναν...

Κανέναν...

Ας φύγω...

Ας ήμουνα στο μέρος της καρδιάς μου...

Αδερφούλα μ'ακούς;

Παμε να φύγουμε από δώ...

Collapse...

Τί περιμένεις να σου πώ και τί θέλεις να ακούσεις;

Πάλι επιβεβαίωση του εγωισμού σου αναζητάς;

Πάλι θες από πάνω να βγείς;

Την απάντηση τη ξέρεις και πολύ καλά μάλιστα...

Γιατί το κάνεις αυτό;

Θές για άλλη μια φορά να μου επιβεβαιώσεις το γιατί έφυγα;

Και έχεις την απαίτηση να πάρεις απάντηση στη γελιότητα που κάθεσαι και ρωτάς;

Άν ήθελα να σ'ακούσω μια φορά τώρα δεν θέλω τίποτα...

Και μη τολμήσεις και κάνεις κίνηση...

Πάντα όταν έλεγα κάτι το λεγα μια φορά...

Το ίδιο κάνω και τώρα...

Δεν θα αλλάξεις ποτέ...

Απλά ήλπιζα πως κάποια πράγματα θα τα χες σκεφτεί...

Πώς θα χες βάλλει λίγο το ξερό σου να δουλέψει...

Τι να σου πώ δηλαδή;

Και το αστείο της υπόθεσης είναι ότι πρώτη φορά γίνεσαι τόσο επίμονος...

Γιατί όμως;

Μπάς και πήρες άερα;

Λυπάμαι αλλά θα σ'απογοητεύω...

Τώρα πια δεν θέλω ΤΙΠΟΤΑ...

Είσαι απίστευτος τελικά...

Πόσο ακόμα μπορείς να πέσεις στα μάτια μου;

Πόσο ακόμα μπορείς να μου καταστρέψεις την εικόνα που είχα ζωγραφίσει με τα πιο όμορφα χρώματα;

Πόσο ακόμα δεν θα θες να καταλάβεις;

Πόσο ακόμα θα μου επιβεβαιώνεις το γιατί έφυγα;

Γιατί;

Γιατί έτσι;;

Πίστευα ότι όλα αυτά κάτι θα σου διναν να καταλάβεις...

Κάτι...

Έστω και το πιο μικρό αλλά κάτι;

Γιατί;

Γιατί έτσι;

Τί νόημα έχουν αυτά που κάνεις;

Τί έχουν να σου πουν;

Και έχεις την αξίωση να πάρεις και απάντηση...

Πίστευα...

Όχι πια...

..............................................

Δεν θα αλλάξεις ποτέ τελικά...

Ούτε ακόμα και τώρα...

Τελικά σήμαινα πραγματικά κάτι για σένα;


Άραγε σημαινα;

Κι όλα μοιάζουν τόσο μακρινά ΠΙΑ...

Promise...

Υπόσχεση στον ευατό μου...

Να με προστατεύω...

Πάντα...

Να μην αφήνομαι έτσι...

Και μετά να θυμώνω με μένα...

Να με προστατεύω...

Απ' ότι μπορεί να με κάνει να νιώσω λιγότερο εγώ...

Απ' ότι θέλει να κυριαρχήσει πάνω μου κι εγώ το αφήνω...

Απ' ότι με κάνει να πιέζομαι...

Απ' ότι βρίσκεται έξω από μένα...




Κι ήταν σαν να προσπαθούσα να αποδείξω στον εαυτό μου ότι είμαι εντάξει μ'αυτό...

Ότι δεν έχω πρόβλημα να είμαι μόνη μου...

Ότι δεν με νοιάζει αν δεν μου δίνουν οι άλλοι σημασία...

Και σιγά τους άλλους δηλαδή...

Που ποσώς στο κάτω κάτω με νοιάζει η γνώμη τους...

Δε κατάλαβα...

Μήπως μου κάνεις και χάρη;;

Ώρες ώρες αναρωτιέμαι που τό χω το στόμα μου...

Και γιατί συμβιβάζομαι από τώρα...

Μια ζωή θα συμβιβάζομαι...

Αλλά τώρα...

Τώρα που μπορώ...

Ε ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ


Κανένας δεν θέλω να μου κάνει χάρη...



Σκέφτομαι ώρες ώρες μήπως τελικά εγώ υψώνω τείχη...

Μήπως εγώ εκπέμπω μια άρνηση...

Μήπως εγώ δεν θέλω να ανοιχτώ...

Αλλά στο κάτω κάτω αν δεν μου το βγάζει ο άλλος,γιατί να ανοιχτώ;;;

Γιατί να μπώ στο κόπο να ασχοληθώ με κατι,αν δεν το θέλω;



ΠΟΤΈ ΞΑΝΑ...

Άλλη φορά θα με προστατεύω...

Δεν θα αφήσω τον εαυτό μου έτσι...

Στο κάτω κάτω αν δεν ''προστέψω'' εγώ η ίδια τον εαυτό μου,ποιός θα το κάνει,και γιατί να το κάνει...


Υπόσχεση...

Ποτέ ξανά...

ΠΟΤΕ

~*~

''Leave me...''

Θέλω τόσο πολύ να γράψω...

Όμως,είναι στιγμές που δεν νιώθω τίποτα...

Όπως τώρα...

Ο τελευταίος καιρός ήταν επώδυνος...

Μέσα μου...

Κι ας μη το κατάλαβε κανείς...

Κι ας μη μιλούσα σχεδόν σε κανένα...


Ένα γράμμα με καθυστέρηση 2 χρόνων...

Κι ένα άλλο γεμάτο δάκρυα,πόνο αλλά και ανακούφιση...


Ό,τι μ έχει πονέσει πιο πολύ...

Ό,τι με γέμιζε ένα σωρό ενοχές...

Ό,τι θέλω πια να φύγει απ'τη ζωή μου και να πάψει να με στοιχειώνει...

Να Φ Υ Γ Ε Ι

Γιατί μόνο τη λύπηση μου αξίζει...

Τίποτα άλλο...

Γιατί φοβήθηκε τι μοναξιά...

Τί το τόσο κακό έχει η μοναξιά;

Μεγάλο,όταν δεν έχεις μάθεις να στέκεις έστω και λίγο μόνος σου και το μόνο πράγμα που έχεις να σου δίνει νόημα ύπαρξης είναι να κρέμεσαι απ'όποιον ώμο βρεθεί μπροστά σου...

Ποτέ μου δεν θα μπορέσω να σε καταλάβω...

Ούτε κι εσύ τον εαυτό σου...

Γιατί ούτε τί είσαι δε ξέρεις...

Αλλά εγώ ξέρω...

Και σε λυπάμαι..

Και σε μισώ,κι ας μη πίστευα πως θα το λεγα ποτέ αυτό για άνθρωπο...

Και αυτό που με πονάει πιο πολύ είναι που έχει περάσει τόσος καιρός κι εγώ ακόμα πονάω...



''Φύγε όπως ήρθες...Η ζωή μου πια δεν σε χωράει...''


Ας μπορούσα να μη μάθαινα τίποτα για σένα...

Δν θέλω να ξέρω...

Τίποτα...

Τίποτα...

Δεν μου είσαι τίποτα...

Τίποτα...

Ένα τίποτα...

Καλύτερα να μη ξέρω...



''Φύγε όπως ήρθες...Η ζωή μου πια δε σε χωράει...''

Και το γράμμα κάηκε...

Και κανείς ποτέ δεν θα μάθει τί έκρυβε μεσα του...

20!!!

Χρόνια μου πολλά!!!

Αχ αισίως 20...




Χτες καθόμουν και σκεφτόμουν πώς ήμουν πριν ένα χρόνο...

Πώς είχα περάσει αυτές τις μέρες...

Μαζί σου...

Κι ένιωθα ο πιο τυχερός άνθρωπος στον κόσμο...



Ξέρω,χτές ήταν σαν να μου έλειπε κάτι...

Και όντως έλειπε...

Έλειπες...


Αναμνήσεις...

Δεν έχω μετανιώσει για τίποτα...

Αλλά είναι στιγμές που ξεπετάγονται μέσα απ' το μυαλό μου και με κάνουν να θυμάμαι...


-Η αγάπη ποτέ δεν χάνεται...Ξέρεις πόσο σ'αγαπάνε....


Είχα να σ'ακούσω πάνω από μήνα...

Μου χες λείψει...

Μου λείπεις...

Κι ήταν όπως παλιά...

Χαμόγελα...

Νοιάξιμο...

Αγάπη...



-Η αγάπη δεν χάνεται...(κλάμα εγώ...)...αχ βρε μαμά μου...





Έσβηνα τα κεράκια κι ήσασταν όλοι μαζεμένοι απ'την απέναντι πλευρά του τραπεζιού...

Σας κοίταζα έναν έναν ξεχωριστά...

Και σκεφτόμουν πόσο τυχερή είμαι που σας έχω...

Πόσο ευγνώμων νιώθω που αυτή τη στιγμή είστε όλοι δίπλα μου...

Και διαβάζω τη κάρτα της αδερφής μου και πάλι τρέχουν τα ζουμιά...(κλαμμένη βγήκα στις φωτογραφίες...)








Αγάπες μου...

Πόσο με συγκινήσατε σήμερα...

Τόσο κλάμα δεν το χω ξαναρίξει σε γενέθλια...

Κλάμα από χαρά...


Μου χτυπάτε το κουδούνι...


-Ποιός είναι;;(ανυποψίαστη εγώ...)

-Οι φίλες σου...


''Οι ΦΙΛΕΣ σου...'''

Οι Φίλες Μου...


Τραγούδια...

Κεράκια...

Τούρτες...


Και να τα πάλι τα κλάμματα...

Και να μου λέτε ''Κάνε μια ευχή''...

Κι εγώ να εύχομαι να είμαστε πάντα χαρούμενες...

Και παντα μαζί...

Και να μαι σαν χαμένη...

Και να μου φαίνονται τόσα πολλά όλα αυτα...



Και να τραγουδάμε στο ηλιβασίλεμα...

Να περπατάμε ξυπόλυτες στην άμμο...

Και να πλατσουρίζουμε στη θάλασσα...





Θεωρώ πως σαν άνθρωπος πρέπει να νιώθω ευγνώμων...

Τυχερή...

Που έχω δίπλα μου τόσους ανθρώπους να μ'αγαπάνε...


Είναι στιγμές που αναρωτιέμαι αν τα αξίζω όλα αυτα...


Η αγάπη δεν χάνεται...

Κι αν χαθεί επιστρέφει κάποτε...

Με άλλες μορφές...

Ή και σε άλλους ανθρώπους...


Σας ευχαριστώ για όλα...

Ξέρω,ένα ευχαριστώ είναι λίγο...

Να ξέρετε πως σας αγαπάω μέχρι τον ουρανό...

Και πώς δεν θέλω ποτέ να σας χάσω από τη ζωή μου...



''Μια σ'έχουμε...''

Κι ένιωθα να την έχω ξανακούσει αυτή τη φράση...

Αλλά από διαφορετικό άνθρωπο αυτή τη φορά...


Τόσοι άνθρωποι...

Εμένα;;


Η μαμά μου λέει πως όταν δίνεις αγάπη,παίρνεις και αγάπη...




Ένας χρόνος...

Τόσο διαφορετικές ο συνθήκες...

Και μια ''διαφορετική'' εγώ...


Η περσινή χρονιά δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει τη φετινή...

Η αγάπη δεν χάνεται...

Όπως και να ρθουν τα πράγματα και οι καταστάσεις...

Η αγάπη αν είναι αληθινή μένει...

Ευχαριστώ για όλα...Που είστε δίπλα μου,που είστε εκεί,να μ'ακούτε,να με ανέχεστε να με συμβουλεύετε...κι ας είμα κλαψιάρα,ανυπόμονη,εγωίστρια κι ευαισθητούλα...Ευχαριστώ που υπάρχετε στη ζωή μου...Όλοι σας...Ευχαριστώ το Θεό που με κάνει άξια να βιώσω τόση αγάπη...Δεν ξέρω αν τα αξίζω όλα αυτά...Σίγουρα όμως ξέρω πώς σας αγαπάω με όλη μου την καρδιά...

Θέλω πάντα να πετάω ψηλα στον καταγάλανο ουρανό...

Να ακούω τα κύματα...

Να βουτάω τα πόδια μου στη θάλασσα...

Να χάνομαι στους δρόμους ''χωρίς να ξέρω για πού και γιατί...''

Μόνο με ένα ράδιο να βγάζει μελωδίες...

Να κάνω πράγματα που αγαπώ...

Να αγαπάω...

Να παραπατάω,να πέφτω...

Και μετά να ξανασηκώνομαι ακομα πιο δυνατή...

Γιατί ό,τι δεν σε σκοτώνει,σε κάνει πιο δυνατό...

Θέλω πάντα να χαμογελάω...

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ...

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΑΣ...

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΦΕΥΓΟΥΝ (2)

Ο φάκελος των αναμνήσεων ανοίγεται για δεύτερη φορά...

Έχει περάσει τόσος καιρός...

Κι ακόμα πονάει...

Κι ακόμα είναι και θα είναι ό,τι μ' έχει πονέσει πιο πολύ στη ζωή μου...

Που ακόμα κι όταν το σκέφτομαι τα μάτια μου αυτόματα δακρύζουν...


Και κανείς δεν θα καταλάβει...

Δεν θα μάθει ποτέ την αλήθεια...


Δεν ήταν δική μου η απόφαση...

Πιόνι ήμουν στα παιχνίδια άλλων...

Εγώ απλά πήρα την ευθύνη για τα δικά τους λάθη...

Δεν είχα το μυαλό για να φιλτράρω τα γεγονότα...



Και πλέον δεν είχα άλλη λύση...


Καμιά φορά οι άνθρωποι δεν αντέχουν τον πολύ ρεαλισμό...

Όχι δεν ήσουν το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μου...

Όσο κι αν αυτό πονάει...

Όσο κι αν δεν σ'άρεσε που τ' άκουγες..

Ήταν απλά η αλήθεια...


Πάντα φοβόσουν μην μείνεις μόνη σου...

Κι ο θυμός σου;;

Που πήγε ο θυμός σου;;

Εξατμίστηκε;;



Απλά επέλεξες την εύκολη λύση...

Και τελικά εσύ ήσουν πάντα η καλή κι εγώ η κακιά...

Πώς γίνεται αυτό;

Πώς γίνεται η κάθε σου σχέση να έχει εντάσεις;

Και εγώ να είμαι μια χαρά με τους υπόλοιπους ανθρώπους στη ζωή μου;

Άρα ποιός το χει το πρόβλημα;


Απλά εγω είχα το κουράγιο να φύγω...

Δεν ήταν επιλογή μου...

Αυτό είναι που δεν έχετε καταλάβει...

Δεν είχα άλλη λύση...


Εγώ πάντα ήμουν αληθινή...

Κι ας μην αγαπούσα τόσο τον εαυτό μου ήμουν αληθινή...

Κι όταν άρχισα να πατάω στα πόδια μου...

Μόνη μου...

Όταν άρχισα να νιώθω ψύγματα αυτοπεποίθησης...

Τότε ήρθε η ρίξη...

Και γιατί τότε;;

Τί είχε αλλάξει;;


Ακόμα αναρωτιέμαι γιατί έφυγα...

Και τελικά συνηδειτοποιώ ότι ο θυμός δεν ήταν δικός μου...

Είχες καταφέρει να μου τον μεταφέρεις τόσο διπλωματικά...

Που ήταν σαν να είναι δικός μου θυμός...

Αλλά στο τέλος εσύ να βγείς λάδι...



Εγώ δεν φοβήθηκα τίποτα...

Ούτε να εκφραστώ όπως ένιωθα,ούτε να μη μείνω μόνη μου...

Ήμουν απλά εγώ...

Πάντα εγώ...


Κι αυτό δεν σου άρεσε...


Ξέρω ότι δεν έχεις πάρει χαμπάρι για όλα αυτά...

Έχεις μια άλλη οπτική της κατάστασης μέσα στο κεφάλι σου...



Τόσο καιρό αισθανόμουν τύψεις...

Όχι πια...

Φτάνει πια...

Είναι άδικο...





Αλλά τουλάχιστον υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που βαθια μέσα τους ξέρουν...


Που βλέπουν αυτό το ''κάτι'' σε σένα και προσπαθούν να μείνουν στη ζωή σου...


Κι ευτυχώς που υπάρχουν κι εκείνοι...