''if falling star listens to wishes now I would wish...''

...Just wish me luck...

''Treading a thin line..''

Ποτέ μη λες ποτέ...

Γιατί απλά ποτέ δεν ξέρεις πώς έρχονται τα πράγματα..


Δεν ξέρω αν μπορώ να είμαι μαζί σου..

Ούτε ξέρω αν θέλω..

Δεν θέλω να είμαι όπως ήμουν..

Δεν θέλω να γυρίζω πίσω..



Το μυαλό μου γύριζε..

Σκεφτόταν μια το παρελθόν μια το παρόν και μια το μέλλον..

Δεν έβρισκε ησυχία..

Ούτε για μια μικρή στιγμή..



Δεν έχω τη δύναμη να σου πώ να μείνεις..

Αλλά ούτε τη δύναμη να σου πώ να φύγεις..

Δεν μπορώ να σου πώ να φύγεις...


Το κακό με μένα είναι ότι σ'αγάπησα πιο πολύ κι από τον εαυτό μου..

Ίσως και να σουνα εσύ ο εαυτός μου..

Αλλά όταν αγαπάς, πώς να μη σκεφτείς έτσι..

Ώρες ώρες νιώθω ότι φταίω εγώ..

Άς μη δενόμουν έτσι με τους ανθρώπους...

Άς μην αγαπούσα τόσο πολύ...

Γιατί η πολύ αγάπη ίσως τελικά να κάνει κακό στο τέλος..

Άς μην ήμουνα τόσο συναισθηματική..

Αλλά τί να κάνω;

Μεγάλωσα μαθαίνοντας να δίνω αγάπη..

Μαθαίνοντας να αγαπάω..

Και αυτό να το δείχνω..

Με λόγια και με έργα..




Και ίσως τελικά να μην αλλάξω και ποτέ..

Ίσως απλά να σκληρύνω..

Κι αυτό γιατί είναι στιγμές που δεν γίνεται αλλιώς..




-Είσαι σημαντική για μένα και θέλω να υπάρχεις στη ζωή μου...




Δεν μπορώ να φανταστώ να μην υπάρχεις στη ζωή μου..

Σ'αγαπάω πολύ..

Το ξέρεις...


Αλλά πού θα βγάλλει αυτό;

Κι αν γίνω αυτό που ποτέ δεν ήθελα;


Είναι λάθος..




-Πάνω απ' όλα θέλω να είσαι καλά...




Δεν έχω τη δύναμη να σου πω ''ναι''..

Αλλά ούτε τη δύναμη να σου πώ ''όχι''..



Αυτό που πλέον έχω καταλάβει είναι ότι πολλές φορές δεν φτάνει μόνο η αγάπη...

Πρέπει να υπάρχουν και άλλα πράγματα..


Μπορεί συχνά να φαίνομαι λίγο ασυγκίνητη..

Όμως ειλικρινά αυτό ασε με εμένα να το ξέρω..

Ο φόβος μου είναι..

Μήπως ξαναπληγωθώ..

Κι αυτό θα υπάρχει πάντα..

Χωρίς όμως να σημαίνει ότι σταματάω να προχωράω..


Έχω εκλογικεύσει πολλές καταστάσεις..

Γιατί ''ΘΕΛΩ'' και ''ΠΡΕΠΕΙ'' να είμαι δυνατή...

Γιατί ξέρω ότι έχω περάσει και πιο δύσκολα..

Γιατί ξέρω ότι θα είμαι καλά..

Γιατί έχω εμπιστοσύνη..

Και ό,τι είναι να γίνει θα γίνει..

Η ζωή ξέρει καλύτερα..




''Όταν ήμουν μικρή και είχα μόλις ξεκινήσει να περπατάω συχνά έπεφτα και μετά έβαζα τα κλάμματα..Τότε η μαμά μου,για να μη φοβάμαι,πάντα μου χαμογελούσε και μου έλεγε:''Μην ανησυχείς,είναι κάτι ασήμαντο''...Κι από τότε κάθε φορά που έπεφτα,έβαζα τα χέρια μου κάτω,ξανασηκωνόμουν,ξεσκώνιζα τα γόνατα μου και της έλεγα θριαμβεφτικα:''Μην ανησυχείς μαμά,είναι κάτι ασήμαντο...''

''I cheated myself..''

Γιατί το έκανα αυτό στον εαυτό μου;

Γιατί ''παραιτήθηκα'' έτσι;;

Τί στο καλό σκεφτόμουν;


Και το θελα τόσο πολύ..

Γιατί το άφησα έτσι να φύγει;

Γιατί το χάρισα χωρίς ούτε καν αντάλλαγμα;

Γιατί άφησα έτσι τον εαυτό μου;


Αφού υποσχέθηκα..

Να με προσέχω..

Έκανα λάθος..

Και το μετάνιωσα..


Πότε πια θα πάψω να είμαι τόσο καλή με τους άλλους;


Γιατί με ''πούλησα'' έτσι γαμώτο;

Και δεν φταίνε οι άλλοι σ'αυτό..

ΦΤΑΙΩ μόνο ΕΓΩ..


Ας ξύπναγα εκείνο το πρωινό να πήγαινα..

Γαμώτο,γιατί δεν ακούς τον εαυτό σου;

Αφού πιστεύεις σ'αυτόν..

Ή μήπως όχι..;


Διεκδίκησε αυτό που θές..

Μα καλά τί έχεις πάθει..;

Εσύ πάντα πάλευες για ό,τι ήθελες πολύ..

Και τώρα τί;

Καταθέτεις έτσι απλά τα όπλα σου..;

Δεν είσαι έτσι εσύ..

Ποτέ δεν ήσουν..


Μην αφήνεσαι..

Υποσχέσου το πάλι..

Να προσέχεις τον εαυτό σου..

Και να διεκδικείς ό,τι το θες πολύ και με την καρδιά σου

Ακούς;


Μάθημα είναι αυτό,όπως όλα στη ζωή..

Μάθε απ'αυτό..

Και στο μέλλον γίνε καλύτερη..

Μάθε..

Θύμωσες με σένα..

Το ξέρω..


Να παλεύεις πάντα...

Και να μην αφήνεσαι..

Ποτέ...
Και για κανέναν και τίποτα στον κόσμο..

Life is not a fairytale..

Η ζωή δεν είναι παραμύθι...

Θα θέλαμε να είναι...

Όμως δεν είναι...

Συχνά κάνουμε σενάρια,όνειρα...

Όμως πολλά από αυτά καταρρέουν...

Ή δεν γίνονται όπως τα είχαμε φανταστεί...

Ίσως όμως αυτή να είναι και η ομορφιά τους...


Κι όμως..

Πάντα κάτι έρχεται..

Πάντα κάτι γίνεται...

Η ζωή πάντα θα μετριάσει τον πόνο...

Πάντα θα σου φέρει κάτι για το οποίο αξίζει να προσπαθήσεις...

Πάντα με κάποιο τρόπο θα σου δείξει ποιά είναι τα 'σημαντικά' για σένα...

Πάντα θα είναι εκεί με τον τρόπο της..

Σιωπηλά..

Διακριτικά...

Να σου δείξει πώς πάντα πρέπει να συνεχίζεις...



Κι ας υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που σε κάνουν να καταρρέεις...

Που '΄σου κάνουν κακό''..

Που όμως παρόλα αυτά για σένα να είναι 'σημαντικοί...




''Όταν αγαπάς,δεν βάζεις μπροστά εγωισμούς...''

Έτσι δε λένε;

Ίσως μαζί σου να μη μπορέσω ποτέ να μαι ίδια...

Ίσως πάντα να θυμώνω για όλα τα ανικανοποίητα..

Κι ας μην έφταιγες ολοκληρωτικά εσύ...

Ίσως πάντα να θέλω αυτό το κάτι παραπάνω που εσύ δεν μπορείς να μου δώσεις..



Κι όμως μια τέτοια μέρα θα θελα να μαι μαζί σου...

Πόσο έχω κουραστεί να περπατάω στο δρόμο και να μην είσαι πουθενα..

Και εγώ να χω ξανα και ξανά την ίδια αγωνία:μήπως και περάσεις ξαφνικά μπροστά μου..

Απλά να σ'αγκαλιάσω και μετά να χαθείς ξαφνικά,όπως τόσο ξαφνικά ήρθες..


Μα τελικά ποτέ δεν έρχεσαι..

As time goes by...

Πιο πολύ στεναχωρήθηκα,παρα θύμωσα...

Πίστευα πως ήθελες κάτι παραπάνω...

Έτσι ένιωθα...

Και σκεφτόμουν σκεφτόμουν...


Για άλλη μια φορά με απογοητεύεις...

Λες και είσαι άλλος άνθρωπος και όχι αυτός που γνώρισα...

Τι πραγματικά θέλεις απο μένα;


Είναι στιγμές που η στάση σου μου γεννά πολύ όμορφα συναισθήματα...

Που όμως μετά από λίγο ξεθωριάζουν...

Εσύ τα κάνεις και ξεθωριάζουν...

Πώς μπορείς να τα απαξιώνεις όλα;


Και τελικά εγώ τί θέση έχω μέσα σου,αν έχω...

Δεν μπορώ να σε καταλάβω πια...



Και ξέρεις κάτι..;

Είναι ώρες που περπατάω στο δρόμο και σκέφτομα πως σε λίγο θα σε δώ μπροστά μου και θα τρέξω να σ'αγκαλιάσω...

Το μετά δεν το έχω σκεφτεί...

Ώς εκεί θέλει να φτάνει η φαντασία μου..

Κι αυτό έχει ανάγκη...


Και εκείνη τη στιγμή θα είμαι πολύ χαρούμενη...

Σαν κάτι που θέλω πολύ να γίνει πραγματικότητα...



Μ'αγαπάς;

Γιατί εγώ σ'αγαπάω...

Αυτό μπορώ να το πώ με σιγουριά..

Αυτό το πιστεύω και το νιώθω...


Μιλάς τόσο απρόσωπα..

Στη τελική,για το καθένα θα μπορούσα να μιλήσω έτσι..

Αλλά από σένα,περίμενα κάτι παραπάνω..

''Δεν ξέρω και μπλα μπλα μπλα...''

Ποτέ δεν έλεγες όσα ένιωθες,γιατί να το κάνεις και τώρα;

Κρύβεσαι πίσω από τη δήθεν χαλαρώτητα...

Οι άμυνες σου είναι απίστευτες..

Τα τείχη σου πιο ψηλά από τα δικά μου..



Όταν κάτι τελιώνει αυτό κάτι σημαίνει,έτσι δεν είναι;



Τί θέλω και ασχολούμαι ρε γαμώτο;


Θέλω την ΗΣΥΧΙΑ μου...


Και ήμουν τόσο καλά...

Αλλά εγώ φταίω και το ξέρω...

Θα ηρεμήσω..

Με ξέρω...

Δεν θέλω να με ξαναχάσω..

Ποτέ δεν θα σε ξαναβάλλω πάνω απο μένα...

Κι όμως ακόμα έχω θυμό...


Θέλω τόσο πολύ την ησυχία μου...

Έχω άλλες προτεραιότητες τώρα..

Κι αυτές θα τηρήσω...

Πρέπει

ΓΙΑ ΜΕΝΑ!!!

Θέλω

ΓΙΑ ΜΕΝΑ!!!

Dispelling the 'myth'...

Είναι στιγμές που νιώθεις οτι τίποτα δεν λέει να αλλάξει..

Ότι όσο και να προσπαθείς έχεις ακριβώς τα αντίστροφα αποτελέσματα...

Πάντα πίστευα στους ανθρώπους...

Από μικρή νόμιζα ότι όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί και ότι θέλουν το καλό μας...

Ήθελα να δώ το καλό μέσα τους...


Τελικά ίσως να σε είχα πλάσει τόσο διαφορετικά μέσα μου...

Ίσως όπως θα θελα να είσαι...

Ή όπως μου έδειχνες ότι είσαι...

Γιατί να χει τόσο μεγάλη διαφορά το φαίνεσθαι από το είναι;


Μου έχεις αφήσει τόσα πολλά ερωτηματικά που δεν ξέρω τί να πρωτοαπαντήσω...

Αλλά και να μπορούσα,δεν έχω καμία απάντηση...

Μόνο αναρίθμητα ''γιατί''...


Πέρασαν μα δεν ακούμπησαν..

Και τελικά όλο αυτό τον καιρό τίποτα δεν ήρθε για να μείνει...

Γιατί το προσπάθησες;

Γιατί ξεκινάς κάτι και μετά παραιτήσαι..


Δεν σε καταλαβαίνω...

Κι ούτε ξέρω αν θα σε καταλάβω ποτέ...

Μου κάνει κακό να σε βλέπω,να σου μιλάω,να σε κοιτάω...

Να νιώθω όσα νιώθω...

Και είναι τόσα πολλά αυτά που νιώθω...

Κι ούτε μπορώ να τα καταπνίξω...


Άν δεν κανεις όνειρα πώς μπορείς να ζείς;

Όνειρα,Ελπίδες...

Είναι τόσο ψυχοφθόρο όλα αυτά να ματαιώνονται...

Και μετά αναρωτιέσαι αν πρέπει να πιστεύεις ότι όλα θα φτιάξουν...



Πάντοτε αυτό που ήθελα το διεκδικούσα...

Έστω κι αν ήξερα ότι δεν έχει νόημα...



Όταν κάνουμε σχέδια,ο Θεός γελάει...

Για την ακρίβεια,ξεκαρδίζεται...


Δεν είμαι έτσι εγώ...

Ποτέ δεν ήμουν...

Εγώ θέλω πάντα να χαμογελάω..

Να είμαι γεμάτη ενέργει και δύναμη..

Έτσι είμαι εγώ και έτσι θέλω να' μαι...


Δεν θέλω τίποτα...


Ώρες ώρες σκέφτομαι πως θα ταν καλύτερο να μη σε γνώριζα...

Να μην ένιωθα όλα αυτά που νιώθω...

Kαι τελικά συνειδητοποιώ πως πίσω απ 'όλα κρύβεσαι ΕΣΥ...

Έχει περάσει τόσος καιρός όμως δε σε χω ξεπεράσει...

Και τώρα αρχίζω να το καταλαβαίνω πραγματικά..

Είσαι μέσα μου και πάντα θα σαι...

Μου λείπεις και σ'αγαπάω αφάνταστα...

Πιο πολύ απ' όσο φαίνεται και πιο πολύ απ 'όσο δείχνω...

Να το ξέρεις και να το θυμάσαι πάντα...

Κι ας μη στο χω πεί...(χα,τί προτότυπο)

Falling...

Σαν να μη πέρασε μια μέρα...

Ένα τηλέφωνο χτύπησε...

Κι όλα...

Κι ο άλλος μου εαυτός από την άκρη του διαδρόμου σαν να μου λεγε...

''Πού πάς;''


Σαν να μη πέρασε μια μέρα...

Δεν άλλαξες σχεδόν καθόλου...

Κι ήταν περίεργα..

Και καλά και άσχημα..


Γιατί μου το κάνεις αυτό;


Οι αναμνήσεις δεν μ'αφήναν ήσυχη...

Και είναι πολύ άτιμο πράγμα οι αναμνήσεις...

Σε γυρίζουν πίσω σε μέρη που δεν ξέρεις αν θές να ξαναδείς..

Σε τοπία που τα χεις σκιαγραφήσει όπως εσύ θέλησες...

Σε ανθρώπους που σε αγάπησαν και σε πλήγωσαν...

Και περνάνε μπροστά απ' τα μάτια σου σαν να συμβαίνουν τώρα...

Κι όλη σου η ζωή προβάλλεται στη γιγαντοοθόνη του μυαλού σου...

Και θυμάσαι...

Δυστυχώς ή ευτυχώς θυμάσαι...

Οι άμυνες σου όμως σε εκπαίδευσαν να θυμάσαι και πολλά άσχημα...

Σου επιστρέφουν συναισθήματα..

Και σε γυρνάνε σε μακρινούς καιρούς...

Κι εσύ θές να ανοίξεις τα μάτια...

Και να πείς ότι όλο αυτό ήταν απλά ένα περίεργο όνειρο...

Κι όμως...

Δεν ήταν....



Σκέφτομαι,σκέφτομαι,σκέφτομαι...

Σαν να μη ξέρω ποια είμαι και τί θέλω...


Κι ήμουν τόσο ήρεμη και ήσυχη πριν...



Πίστευα ότι το κάστρο μου ήταν απόρθητο...

Ότι τα τείχη μου δεν θα παραβιάζονταν τόσο εύκολα...

Τελικά,έκανα λάθος...



Πίστευα ότι οι άμυνες μου ήταν πιο δυνατές...

Και ήταν...

Γι'αυτό είχα κολλήσει στο τζάμι του αυτοκινήτου...

Ασυγκίνητη...

Ανίκανη να νιώσω οτιδήποτε άλλο παρα πίεση...

Πίεση

Πίεση

Πίεση



-''Τί φοβάσαι'';

-''Εμένα''...


Τον εγωισμό μου,την υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου,την απόφαση που έχω πάρει...

Όλα αυτά και το καθένα ξεχωριστά...



-''Μου έλειψες λίγο''...

Και νιώθω το πρώτο δάκρυ...

Και...

Ξέρεις πόσο ανάγκη είχα να το ακούσω αυτό;

Πόσο το ήθελα,κι ας μην έχει πια και τόσο νόημα...




Μόνο στην αγκαλιά σου δεν ένιωθα τη πίεση...

Μόνο εκεί ήμουν πραγματικά ήρεμη...

Πόσο γρήγορα χτύπαγε η καρδιά σου...

Δεν ξέρω αν την έχω ξανανιώσει να χτυπάει έτσι...



Μάλλον ήθελα,κι ας μη το καταλάβαινα...

Αλλίως θα είχα φωνάξει...

Όχι..

Φύγε...

Αλλά δεν το κανα...



Δεν ξέρω τίποτα...

Δεν ξέρω τίποτα...



Πίστευα ότι τα τείχη μου ήταν απόρθητα...

Ότι είχα γίνει περισσότερο αυστηρή...


Μήπως εγώ ήμουν η κακιά της υπόθεσης...;

Κι όμως εγώ ήθελα...

Όσο τίποτα ήθελα...

Αλλά έπρεπε να φύγω...

Να βρώ εμένα...



Και με βρήκα...

Και στ'αλήθεια είμαι καλά έτσι όπως είμαι...

Και όχι,δεν μου λείπει κάτι...

Πίστευα ότι το κάστρο μου ήταν απόρθητο...

Ότι τα τείχη μου δεν θα παραβιάζονταν τόσο εύκολα...

Τελικά,έκανα λάθος...