Summer...

Όταν η ζωή σου μοιράζεται σε δύο πόλεις...

Όταν έξω κάνει ζέστη κι εσύ πρέπει να διαβάσεις...

Όταν ο καιρός περνάει κι εσύ ξέρεις ότι κάποια στιγμή θα φύγεις...

Όταν ξυπνάς κι έχεις κάποιον δίπλα σου...

Όταν ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα...

Όταν κάθε βράδυ θέλεις οπωσδήποτε το γνωστό κι αγαπημένο παγωτό σου...

Όταν περπατάς στο δρόμο κι είσαι ό,τι να ναι...

Όταν γελάς...

Νιώθεις πως εκεί έξω υπάρχει κάτι όμορφο...

Νιώθεις ότι αρχίζεις να νικάς σιγά σιγά τους φόβους σου..

Νιώθεις ότι αξίζει να προσπαθείς...

Νιώθεις πως έρχεται το καλοκαίρι...

Και πως θες μέσα από τη καρδιά σου να το περάσεις όσο πιο όμορφα γίνεται...

Και κυρίως κοντά στους ανθρώπους που αγαπάς...

''Sometimes I need to write my fears on the sand and just let the wave erase them...''

Γιατί πάντα να πρέπει να τα μεγαλοποιώ όλα;

Γιατί πάντα να πρέπει να αγχώνομαι για όλα;

Γιατί πάντα πρέπει να με νοιάζει η γνώμη των άλλων;

Γιατί πρέπει πάντα να αφήνω τους άλλους να με αποθαρρύνουν;

Γιατί δεν ακούω απλά εμένα;

Όλοι έχουν τα δικά τους...Ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του...Και είναι κάτι στιγμές που τα βαριέμαι τόσο όλα αυτά...Που κουράζομαι να λέω τα ίδια και τα ίδια...Που ξέρω ότι πρέπει να είμαι εκεί για τους δικούς μου ανθρώπους αλλά ταυτόχρονα δεν έχω τις αντοχές για να το κάνω...Γιατί οκ, έχω κι εγώ τα δικά μου άγχη...Απλά τα καλύπτω...Γιατί; Για να ακούσω τα άγχη,τις λύπες,τις φοβίες των άλλων...Εμένα όμως μ'ακούω;;

Κάθε μέρα ο ίδιος κόμπος στο λαιμό...

Κάθε μέρα το ίδιο άγχος...

Γιατί να φοβάμαι τόσο;

Δεν είναι και κάτι το τόσο τρομερό...

Ίσως εγώ να το φέρω μέσα μου κάπως ενοχικά...

ίσως γιατί νομίζω πως θα σε στεναχωρήσω...

Ή πως δεν θα θέλεις να συνεχίσει...

Όμως αλήθεια, το θέλω τόσο πολύ...

Είναι μεγάλη ανάγκη και μεγάλο όνειρο....

Και θέλω να είσαι κομμάτι της δικής μου χαράς...

Ακόμα κι αν ξέρω πως μέσα σου θα στεναχωρηθείς...

Όμως,δεν θα ναι και για πάντα...

Και θα ρθεις,δε θα ρθεις;

Πόσο φοβάμαι να σου μιλήσω...

Κάθε μέρα η ίδια αγωνία, ο ίδιος φόβος...

Κι όλοι να μου λενε ''Και πότε θα το πεις...'' και μπορου μπουρου μπουρου

Ωχού ολους τους βαρέθηκα...

Σκέφτηκε κανείς αν είναι εύκολο για μένα;;

Από την άλλη όμως γιατί να βάλλω απο την αρχή τα εμπόδια μπροστά;

Δεν θα ναι σαν να το καταδικάζω;

Και ακομα είναι τοσο νωρις...

Είμαι τόσο χαζή ώρες ώρες...

Κανονικά θα πρεπε να πεταω από τη χαρά μου...

Να νιώθω ευγνώμων...

Και να ζω την κάθε μου στιγμή....

Αχ,πότε θα μπορέσω να το κάνω αυτό;

Ας με άκουγα λίγο περισσοτερο....

Ας με άκουγα...

Και θα γράψω στην άμμο όλους μου τους φόβους,όπως εκανα μικρή με το όνομα μου...Και θα περιμένω να έρθει το κύμα...Και να τους σβήσει...Και να μην υπαρχει τίποτα πια...Τίποτα να με φοβήζει,να με αποθαρρύνει,να με στεναχωρει...Να υπάρχει μονο η θάλλασα...Να με ηρεμεί και να μου δινει δύναμη να προχωράω...Να ζω και να ειμαι πάντα εκει για μένα, όπως πρέπει να είμαι....

Something has changed...

Δεν ξέρω τί...

Όμως κάτι έχει αλλάξει...

Μέσα μου...

Σαν να έπεσα για ύπνο...

Και να ξαναξύπνησα πίσω στην πραγματικότητα..

Δηλαδή ήταν ένα όνειρο όλα αυτά..;

Πότε πέρασαν αυτές οι μέρες..;

Ούτε που το κατάλαβα...

Κι είσαι αλήθεια υπαρκτό πρόσωπο;

Ακόμα αναρωτιέμαι και απορώ..

Σαν να χορεύεις και να πέφτει επάνω σου χρυσόσκονη..

Σαν να υπάρχεις μόνο εσύ όσο δυνατά και να ναι η μουσική και ό,τι και να κάνουν οι γύρω σου...

Σαν να μην είσαι και τόσο σίγουρος αν όλα αυτά όντως συνέβησαν..

Σαν να μη θες να τα πιστέψεις...

Ή απλά σαν να φοβάσαι να τα πιστέψεις...

Ναι ... ΦΟΒΑΜΑΙ...

Να ζήσω,να νιώσω..

Αμύνομαι..

Απέναντι σε μένα...χωρίς αυτό να έχει να κάνει με σένα απλά αμύνομαι..

Θέλω να αφεθώ κι είναι στιγμές που δεν μπορώ..

Να σε πιστέψω...;

Ή πάλι θα φάω τα μούτρα μου...;

Γίνεται να υπάρχεις;

Κι αν ναί, τα αξίζω όλα αυτά...;

Θα μπορέσω ποτέ να αρχίσω κάτι νέο;

Θα είσαι εκεί για μένα;

Εγώ θα είμαι εκεί για μένα;

Ή θα δηλιάσω;

Και θα αφήσω κάτι που αξίζει να φύγει..

ΦΟΒΟΙ,ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΕΣ,ΑΜΥΝΕΣ...

Γίνεται να είσαι τόσο καλός;

Γίνεται να είσαι αληθινός...;

Ναι, γίνεται...

Εγώ απλά φοβάμαι,γιατί ίσως θέλω να πιτέψω ότι είσαι όπως οι άλλοι..

Ίσως θέλω να πιστέψω ότι κάτι τέτοιο είναι εντελώς αδύνατο να συμβεί σε μένα..

Κι όμως συνέβει...

Είμαι εδώ..και δεν είμαι εδώ...

Ίσως τελικά να είμαι εκεί...

Εκεί που άρχισαν όλα...

Κι έξω να κάνει τόσο κρύο...

Να βρέχει..

Και να κρυώνουμε τόσο πολύ...

Κι όμως εσύ να με κρατάς και να μη θέλεις να μ'αφήσεις να φύγω..

Κι εγώ να βουρκώνω γιατί δεν ήθελα να φύγω..

Και να με σφίγγεις στην αγκαλιά σου και να σε σφίγγω κι εγώ..

Και να βουρκώνεις..

Κι εγώ ακόμα να απορώ αν όντως υπάρχεις ή αν σε έπλασε απλά η φαντασία μου..

Ας μπορούσα έστω για μια στιγμή να αφεθώ...

Απλά να αφεθώ και να πάψω να έχω δεύτερες σκέψεις...

Ναι αυτές που σε προσγειώνουν ή και σε γειώνουν...

Φοβάμαι να αφεθώ..

Φοβάμαι να γκρεμίσω τα τείχη μου και να χτίσω άλλα...Καλά δεν ήμου ΠΡΙΝ;

Φοβάμαι μήπως αυτά τα νέα τείχη πέσουν πάλι..

Και μετά...

Ποιός ξαναχτίζει καινούργια;

''Τυχαία..''

Δεν περίμενα να σε δώ..

Τόσο τυχαία και τόσο ξαφνικά..

Στο στέκι σου...

Που όσες φορές κι άν είχα περάσει δεν ήσουν εκεί ποτέ..

Και τώρα..

Κι ας μην σε έβλεπα καλά,κατάλαβα ότι ήσουν εσύ..

Και δεν το πίστευα..

Από την αρχή ώς το τέλος..

Ήσουν λίγο στα down σου και στεναχωρήθηκα..

Δεν το πίστευα ότι σ'αγκάλιαζα...

Γιατί απλά δεν περίμενα να σε ξανάβλεπα..

Ήθελα και δεν ήθελα να φύγω..

Ήθελα και δεν ήθελα να μείνω..

Δεν αλλάζουν οι άνθρωποι..

Όσο κι αν κάποιες φορές θα θέλαμε να αλλάξουν..

Κατέρρευσε άραγε ο μύθος μου;

Πόσο ιδανικό σε είχα πλάσει..

Πόσο τέλειο..

Χωρίς ψεγάδια..

Κι είχες πάντα αυτό το ''κάτι'' που εγώ το ήθελα πολύ..

Γιατί πάντα πρέπει να εξιδανικεύουμε τους ανθρώπους;

Ίσως γιατί διαφορετικά δεν θα τους ερωτευόμασταν..

Έρωτας..

Και τί θα πεί έρωτας;

Και υπάρχει ο έρωτας;

Αυτό το απογειωτικό συναίσθημα..

Υπάρχει το ''άλλο μισό'';

Γιατί πάντα τρέφουμε ελπίδες ακόμα και για καταστάσεις που δεν προχωράνε;

Γιατί δεν θέλουμε να δούμε κι ας βλέπουμε;

Κάποιοι άνθρωποι,απλά δεν είναι για μας..

Κι εσύ ποτέ δεν ήσουν για μένα..

Ήταν σήμερα σαν να μπήκε μια τελεία..

Και πιθανά να μην μου ξαναδωθεί η ευκαιρία να σε ξαναδώ..

Ή μπορεί και να σε ξαναδώ κάπως έτσι και τότε..

Τυχαία..

Τελικά έχεις πληγώσει πολύ κόσμο..

Δεν ήμουν η μόνη..

Όμως τελικά ίσως οι ''κατάρες'' των γυναικών πιάνουν..

Και αργά η γρήγορα η εκδίκηση έρχεται..

Κι ας μην μπορείς να την ευχαρηστηθείς όσο θα θελες...

Είσαι μια τεράστια δύνη τελικά..

Που σε παρασέρνει και δεν ξέρεις πού και πώς θα καταλήξεις..

Για μένα αυτό ήταν και η μαγεία σου..

Πόσο με πειράζει αυτό το ''Θα σε πάρω,Θα μιλήσουμε,Θα τα πούμε...''

Και λοιπές αερολογίες...

Τί πρέπει να πιστέψεις τελικά;

Τίποτα..

Απλά γιατί οι πράξεις τα δείχουν όλα..

Αλλά αυτό το έχουμε ξαναπεί..

Τυχαία ή μοιραία ήρθε κι αυτό..

Όμως εγώ θέλω αυτό το απογειωτικό..

Αυτό που σε κάνει να ζείς έντονα και με πάθος..

Θέλω να ζήσω όπως θέλω εγώ..

''Με'' ή '''Χωρίς''..

Να τσαλακωθώ

να ουρλιάξω

να φωνάξω

να τρέξω

να κλάψω

να γελάσω

να μεθύσω

να χαθώ

να ερωτευτώ

Κι απλά να πετάξω

Ψηλά

Κι η καρδιά μου να χτυπάει

Δυνατά

Πολύ δυνατά

''A Step Closer..''

..''Ένα βήμα πιο κοντά''..

Κι ένα μεγάλο ευχαριστώ που ήσασταν εκεί για μένα..

Ακόμα κι αν δεν ήμουν εγώ η ίδια για τον εαυτό μου..

Που έχετε πίστη σε μένα..

Ακόμα κι όταν εγώ δεν έχω..

..''Ένα βήμα πιο κοντά''..

''Sometimes,love is not enough..''

Λείπεις..

Τόσο πολύ και τόσο έντονα..

Τώρα που ξέρω ότι δεν είσαι πια εδώ..

Τώρα, είναι ακόμα πιο δύσκολο..

Περπατάω στο δρόμο και το βλέμμα μου ζητάει το δικό σου..

Κοιτάζω γύρω μου περιμένοντας πως απο κάπου,έτσι ξαφνικά,μαγικά,θα εμφανιστείς..

Απλά και μόνο για να τρέξω,να σε κάνω μια αγκαλιά,να σε ρωτήσω αν είσαι καλά..

Και μετά να φύγω..

Να φύγω,να φύγω,να φύγω..

Θέλω τόσο να φύγω..

όμως ξέρω πως όπου κι αν πάω,θα πάρω κι εμένα μαζί μου..

ώρες ώρες νιώθω να ασφυκτυώ..

Δεν θέλω να ακούω κανέναν...

Δεν θέλω να μιλάω σε κανένα..

Θέλω μόνο το δωμάτιό μου..

Το κρεβατάκι μου και το πάπλωμα μου..

Θέλω να είμαι απλά εγώ..

Χωρίς καμιά παρεμβολή..

Χωρίς τίποτα..

Χωρίς κανέναν..

Είναι στιγμές που νιώθω πως το κεφάλι μου δεν χωράει καμιά πληροφορία..

Έχω τόσο ανάγκη να είμαι ήρεμη..

Και τελικά είναι τόσο δύσκολο όταν ποτέ δεν σε βλέπω..

Τυχαία,ναι τυχαία..

Και λυπάμαι που βλέπω τον κάθε άσχετο κι όχι εσένα..

Ας σε έβλεπα μια φορά..

Μόνο μια φορά..

Έτσι τυχαία και έτσι απλά..

Είναι τόσα πολλά όλα αυτά;

''Η αγάπη από μόνη της δεν είναι αρκετή

Δεν φτάνει να αγαπάς έναν άνθρωπο για να είσαι μαζί του..

Πρέπει να υπάρχουν και άλλα πράγματα..''

..Και κάθε μέρα επαναλαμβάνω στον εαυτό μου το ίδιο πράγμα..

Δεν μπορώ να διανοηθώ να μην υπάρχεις στην ζωή μου με κάποιο τρόπο..

Είσαι κομμάτι της..

Υπάρχεις μέσα μου..

Και δεν μπορώ να σε βγάλλω..

Θέλω να υπάρχεις..

Δεν ξέρω πώς..

Αλλά θέλω να υπάρχεις..

Θέλω όμως και να προχωρήσω..

Αλήθεια το θέλω..

Σ'αγαπάω πιο πολύ απ' όσο δείχνω και πιο πολύ απ'όσο φαίνεται..

Όμως..

Θέλω τόσο να ζήσω..

Να ζώ την κάθε στιγμή..

Αλλά δεν τα καταφέρνω πάντα..

Θέλω να ζήσω δυνατά και έντονα..

Θέλω...

Λείπεις..

Και θα λείπεις..

όμως αν δεν φύγω δεν θα φύγεις..

Μακάρι να ταν εύκολο να καταλάβεις..

Μακάρι να ξερες πως ένιωθα όταν θωράκιζα τον εαυτό μου..

Όταν έπρεπε να πώ 'όχι'..

Ας μπορούσες να καταλάβεις..

Θέλω να υπάρχεις..

Θέλω να υπάρχεις..

Θέλω να υπάρχεις..

όμως δεν ξέρω αν μπορείς..

ούτε κι αν θα σου κάνει καλό..

ούτε κι αν θα κάνει σε μένα καλό..

Ας σε βγάλει για μια στιγμή ο δρόμος σου στον δικό μου δρόμο..

Μόνο για μια στιγμή..

~..Αγκαλιά..~

The Best Wishes-Welcome 2011-!!!

΄Λίγο πριν εκπνεύσει ο ''παλιός ο χρόνος''..

Μια χρονιά γεμάτη..

Με τις ευκολίες και τις δυσκολίες της..

Μια χρονιά που ήταν για μένα μια αλλαγή σελίδας..

Μια μεγάλη αλλαγή στο μέσα μου, στο τρόπο σκέψης μου..

Μια χρονιά που έμαθα να στηρίζομαι σε μένα..

Να με εμπιστεύομαι και να πιστεύω όσο μπορώ σε μένα..

Που έμαθα πως και μόνη μου μπορώ να είμαι πραγμαατικά καλά..

Να είμαι ευγνώμων γι'αυτά που έχω..

Και να χαίρομαι γι'αυτά..

Μια χρονιά με πολλά δάκρυα..

Μεγάλη πίεση..

Προσπάθεια..

Που μου δωσε όμως τόση δύναμη..

Που με γέμισε όνειρα..

Φαντασία..

Που έκανε το μυαλό μου να φεύγει..

Να ταξιδεύει και να χάνεται..

Μια χρονιά που με έκανε να χαμογελάω..

Να χαίρομαι με το κάθετί απλά και μόνο γιατί έχει ένα κομμάτι δικό μου...


Θα θελα τόσα πολλά να γράψω...


Ας είναι το 2011 μια χρονιά ζεστή και γεμάτη για όλους μας..

Να μαστε όλοι υγιείς και ό,τι και να ρθει να το αντιμετωπίζουμε με ένα μεγάλο χαμόγελο..

Γιατί οι καταστάσεις δεν αλλάζουν και ό,τι είναι να ρθει θα ρθει..

Το μόνο που μπορεί να αλλάξει είναι η στάση μας προς τα πράγματα..



Κάντε μια αγκαλιά αυτούς που αγαπάτε και σας αγαπούν!!

Δεν υπάρχει τίποτα πιο γλυκό,πιο ανακουφιστικό,πιο τονωτικό!!

Καλή χρονιά!!

Με πολλά πολλά χαμόγελα..

Ευχές...

Και όνειρα δυνατά,φευγάτα...

Όνειρα που μπορούν να σε κάνουν να πετάξεις!!!



Φιλιά και αγκαλιές!!!

Ευτυχισμένο το 2011!!!

Την αγάπη μου σε όλους σας!!