Tough night...

Συχνά..Κάποια πράγματα γίνονται όπως πρέπει να γίνουν...έρχονται όπως είναι να έρθουν...εξελισσονται όπως πρέπει να εξελιχθούν...Γιατί όλα γίνονται για κάποιο λόγο...

Γιατί έτσι είμαι εγώ..Λυπάμαι...αλλά έτσι είμαι...και δεν θέλω να προδώσω κανέναν...Και πάνω απ'όλα τον εαυτό μου...Νιώθω χαμένη και ψάχνω να με βρώ..Άλλες φορές με βρίσκω...Κι άλλες με χάνω ξανά...Έτσι είναι το παιχνίδι της ζωή...Ας είστε έστω καλά με τον εαυτό σου...Με τη συνείδησή σου...

'Time runs so fast...'

O kairos pernaei apisteuta grhgora..

Xanw tis meres tous mhnes ta lepta..

Thelw na zhsw sto foul..

Na niwsw...

Alla den borw na stamathsw na skeftomai..

Kai meta ti?Kai meta pws?

Den 8elw na gurisw pisw..

Den kserw an 8elw na gurisw pisw..

An mou leipoun?

Kapoies fores nai,kapoies alles oxi..

Niw8w san na kserw kai san na mh kserw ti 8elw..

Kai o kairos apla pernaei..

Oi meres oi mhnes ta lepta...

Pernane...k mazi m auta teleiwnei ki o xronos edw..

Ki egw den exw parei akoma ayta pou 8elw na parw...

8elw na zhsw...na geutw thn ka8e stigmh...

Na niwsw eleu8erh...

Spania niw8w eleu8erh..

Isws giati vazw ston eauto mou fragmous..

Teixh pou den ton afhnoun na dei parapera..

Amuna?Fovos?Enoxes?

Ligo ap'ola...

Den kserw ti 8elw...

Den kserw ti 8elw gia to mellon...

Kai pws 8a einai ayto to mellon opws exoun ta pragmata...

8elw na vrw ton eauto mou edw...

Giati suxna,den niw8w kai polu egw...

Alla pou eimai egw?

Kai ti na kanw gia na me vrw?

An paw pisw?

Alla...den 8elw na paw pisw...

H mhpws 8elw...?

'Distance...'

Μπορεί μια σχέση να αντέξει την απόσταση;

Κι αν ναι για πόσο;

Πόσο μπορείς να εμπιστεύεσαι τον άλλο και να σε εμπιστεύεται κι εκείνος;

Πόσο εύκολο είναι να είσαι εκεί και για σένα και για κείνον;

Πόσο εύκολο είναι να είσαι μόνο εκεί;

''Φοβάμαι...''

Φοβάμαι...

Αυτά που θά' ρθουν...

Κι αυτά που θα αφήσω πίσω μου...

Φοβάμαι το άγνωστο...

Τη μοναξιά...

Όσα θ'αποκτήσω...

Κι όσα θα μου λείψουν...

Όσα θεωρούσα δεδομένα...

Κι όσα καινούργια θα έρθουν...

Όσα δεν ξέρω...

Κι όσα θα ζήσω μακριά σας...

Γιατί θα μαι μόνη μου...

Κι αυτό είναι ότι με φοβίζει πιο πολύ...

Όπως θα φεύγεις...

Πώς είναι να τα αφήνεις όλα πίσω σου και να φεύγεις;

Πώς είναι να αφήνεις πίσω όσους σε αγαπάνε;

Πώς είναι να βρίσκεσαι στο αεροδρόμιο αξημέρωτα έτοιμος για να πετάξεις και οι δικοί σου να ναι πίσω και να χαιρετάνε;

Πώς είναι να παίρνεις το γνωστό αναθεματισμένο λεωφορείο και να γυρίζεις πίσω στη ρουτίνα σου;

ΦΟΒΟΣ

Διαχρονικό συναίσθημα...

Ο κόμπος στο στομάχι, οι συνεχείς πονοκέφαλοι, το άγχος, η πίεση....

Για το άγνωστο...

Και για το άν θα τα καταφέρεις σε αυτό το άγνωστο...

Η μοναξιά...

Τουλάχιστον στην αρχή...

Μια ζωή αλλιώς...

Μια ζωή καινούργια...

Διαφορετική αλλά και παροδική....

Γιατί φοβάσαι τόσο πολύ;

Τί φοβάσαι τόσο πολύ;

Εμένα...

Δεν θέλω να αφήνω ανθρώπους πίσω μου..

Δεν θέλω να με περιμένεις...

Δεν θέλω να δεθώ γιατί θα πονέσω...

Και δεν θέλω να πονέσω...

Κουράστηκα να πονάω...

Θέλω απλά να ζήσω...

Ας μπορούσα να μη σκέφτομαι συνέχεια το μέλλον...

Θέλω να είμαι ελεύθερη....

Μόνιμο αίτημα και μόνιμη ανάγκη...

Κι αν δεν μπορέσω τώρα πότε θα μπορέσω...;

Γιατί πάντα υψώνω μπροστά μου τείχη;

Γιατί πάντα να φοβάμαι;

Γιατί να σκέφτομαι τόσο πολύ και να υπεραναλύω;

'Εχετε νιώσει ποτέ σαν να είστε ταυτόχρονα δύο άνθρωποι;

Σαν να έχετε δύο παράλληλες ζωές;

Εγώ έτσι νιώθω κάποιες στιγμές....

Εγώ ποιά είμαι;

Και σε ποιά από τις δυο ζωές ανήκω;

Μήπως είμαι απλά ο ίδιος άνθρωπος και δεν θέλω να το παραδεχτώ;

Μήπως νιώθω αλλά και δεν θέλω να νιώθω;

Πάντα η λύση μου σε όλα τα προβλήματα ήταν η φυγή..

όμως, η αλήθεια είναι πως τη φοβάμαι τη φυγή...

Πολλές φορές θές κάτι τόσο πολύ...

Ξέρεις πόσο πολύ το θές και το έχεις ανάγκη...

όμως όταν πλησιάζει η ώρα φοβάσαι...

Ίσως γιατί καταλαβαίνεις ότι έφθασε η στιγμή...

Και τότε συνειδητοποιείς πως κάθε επιλογή έχει και το τίμημά της...

Χρειάζομαι λίγο χρόνο με τον εαυτό μου...

Το ξέρω ότι τον χρειάζομαι...

Να σκεφτώ τί γίνεται γύρω μου...

Και πως θέλω άν θέλω να ανταποκριθώ σε όλα αυτά...

Νιώθω αβέβαιη γι'αυτό που είναι να ρθει...

Νιώθω κενή αλλά και γεμάτη...

Νιώθω ενθουσιασμό αλλά και λύπη...

Κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει αν δεν βοηθήσεις εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου...

Κι εγώ δεν τον βοηθάω...

Αντίθετα, τον χαντακώνω με τον χειρότερο τρόπο...

Πλησιάζουν οι μέρες κι εγώ δεμ κάνω τίποτε άλλο από το να πιέζομαι, να στεναχωριέμαι και ενίοτε να κλαίω...

Πότε γαμώτο θα σταματήσω να φοβάμαι και θα αφήσω επιτέλους τον εαυτό μου να ζήσει;

Δεν με εμποδίζεις εσύ...

Κανείς δεν με εμποδίζει...

Μόνη μου εμποδίζω τον εαυτό μου...

Μόνη μου...

Εγώ και οι φόβοι μου που πάμε αγκαζέ τελευταία....

Μήπως ήρθε ο καιρός να τους αντιμετωπίσω όμως;

Εγώ κι αυτοί...

Και να δούμε ποιός θα κερίδίσει τελικά....

Summer...

Όταν η ζωή σου μοιράζεται σε δύο πόλεις...

Όταν έξω κάνει ζέστη κι εσύ πρέπει να διαβάσεις...

Όταν ο καιρός περνάει κι εσύ ξέρεις ότι κάποια στιγμή θα φύγεις...

Όταν ξυπνάς κι έχεις κάποιον δίπλα σου...

Όταν ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα...

Όταν κάθε βράδυ θέλεις οπωσδήποτε το γνωστό κι αγαπημένο παγωτό σου...

Όταν περπατάς στο δρόμο κι είσαι ό,τι να ναι...

Όταν γελάς...

Νιώθεις πως εκεί έξω υπάρχει κάτι όμορφο...

Νιώθεις ότι αρχίζεις να νικάς σιγά σιγά τους φόβους σου..

Νιώθεις ότι αξίζει να προσπαθείς...

Νιώθεις πως έρχεται το καλοκαίρι...

Και πως θες μέσα από τη καρδιά σου να το περάσεις όσο πιο όμορφα γίνεται...

Και κυρίως κοντά στους ανθρώπους που αγαπάς...

''Sometimes I need to write my fears on the sand and just let the wave erase them...''

Γιατί πάντα να πρέπει να τα μεγαλοποιώ όλα;

Γιατί πάντα να πρέπει να αγχώνομαι για όλα;

Γιατί πάντα πρέπει να με νοιάζει η γνώμη των άλλων;

Γιατί πρέπει πάντα να αφήνω τους άλλους να με αποθαρρύνουν;

Γιατί δεν ακούω απλά εμένα;

Όλοι έχουν τα δικά τους...Ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του...Και είναι κάτι στιγμές που τα βαριέμαι τόσο όλα αυτά...Που κουράζομαι να λέω τα ίδια και τα ίδια...Που ξέρω ότι πρέπει να είμαι εκεί για τους δικούς μου ανθρώπους αλλά ταυτόχρονα δεν έχω τις αντοχές για να το κάνω...Γιατί οκ, έχω κι εγώ τα δικά μου άγχη...Απλά τα καλύπτω...Γιατί; Για να ακούσω τα άγχη,τις λύπες,τις φοβίες των άλλων...Εμένα όμως μ'ακούω;;

Κάθε μέρα ο ίδιος κόμπος στο λαιμό...

Κάθε μέρα το ίδιο άγχος...

Γιατί να φοβάμαι τόσο;

Δεν είναι και κάτι το τόσο τρομερό...

Ίσως εγώ να το φέρω μέσα μου κάπως ενοχικά...

ίσως γιατί νομίζω πως θα σε στεναχωρήσω...

Ή πως δεν θα θέλεις να συνεχίσει...

Όμως αλήθεια, το θέλω τόσο πολύ...

Είναι μεγάλη ανάγκη και μεγάλο όνειρο....

Και θέλω να είσαι κομμάτι της δικής μου χαράς...

Ακόμα κι αν ξέρω πως μέσα σου θα στεναχωρηθείς...

Όμως,δεν θα ναι και για πάντα...

Και θα ρθεις,δε θα ρθεις;

Πόσο φοβάμαι να σου μιλήσω...

Κάθε μέρα η ίδια αγωνία, ο ίδιος φόβος...

Κι όλοι να μου λενε ''Και πότε θα το πεις...'' και μπορου μπουρου μπουρου

Ωχού ολους τους βαρέθηκα...

Σκέφτηκε κανείς αν είναι εύκολο για μένα;;

Από την άλλη όμως γιατί να βάλλω απο την αρχή τα εμπόδια μπροστά;

Δεν θα ναι σαν να το καταδικάζω;

Και ακομα είναι τοσο νωρις...

Είμαι τόσο χαζή ώρες ώρες...

Κανονικά θα πρεπε να πεταω από τη χαρά μου...

Να νιώθω ευγνώμων...

Και να ζω την κάθε μου στιγμή....

Αχ,πότε θα μπορέσω να το κάνω αυτό;

Ας με άκουγα λίγο περισσοτερο....

Ας με άκουγα...

Και θα γράψω στην άμμο όλους μου τους φόβους,όπως εκανα μικρή με το όνομα μου...Και θα περιμένω να έρθει το κύμα...Και να τους σβήσει...Και να μην υπαρχει τίποτα πια...Τίποτα να με φοβήζει,να με αποθαρρύνει,να με στεναχωρει...Να υπάρχει μονο η θάλλασα...Να με ηρεμεί και να μου δινει δύναμη να προχωράω...Να ζω και να ειμαι πάντα εκει για μένα, όπως πρέπει να είμαι....