Where am I?

Δεν είμαι έτσι εγώ..
Ποτέ δεν ήμουν..
Έχω χάσει το κίνητρο μου, τη ζωντάνια μου τη δύναμη μου..

Πάντα ήθελα να μαι χαμογελαστή,δυνατή και τώρα;;
Τί;;
Πού είμαι εγώ;;

Έχω χαθεί μέσα στους φόβους μου...τί και πώς και πότε και αν.......

To μυαλό μου παίρνει άπειρες στοφες..σκεφτεται σκεφτεται..δεν καθεται  λεπτό..γυρίζει γύρω γύρω σε ανάποδη τροχιά κι άκρη δεν βγάζει...γιατί τόση κουραση;για ποιόν και γιατί;

Δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου..Δεν ξέρω που πατάω και πού βρίσκομαι και αλλάζω από το ένα δευτερόλεπτο στο άλλο...

Μια εδω μια εκεί και στο τέλος πουθενά..
Μήπως τελικά έχω κουραστεί;;

Μήπως δεν είμαι καλά εκεί;Μήπως δεν θέλω τελικά να μείνω;

Μου κάνεις κακό...Μου λες πράγματα για μένα που δεν είμαι ετοιμη να ακούσω και εν τέλει γίνομαι ό,τι μισώ περισσότερο...

Έχω κουραστεί..απο μένα..με κουράζει ο εαυτός μου..η ψυχή μου δεν αντέχει άλλα πάνω κάτω κι έρχονται στιγμές που απλά θέλω ένα μέρος να κουρνιάσω κι ένα χέρι να μου χαιδέυει απαλά τα μαλλιά..μια καλή κουβέντα ΄ότι όλα θα πάνε καλά..ενα μην ανησυχείς εγώ είμαι εδώ...με θέλω πίσω..δεν είμαι ετσι εγώ../

Δεν έχω μάθει να έξαρτώμαι από κανέναν..θες να σε έχω ανάγκη..όμως εγώ έχω μάθει να μην έχω κανέναν ανάγκη..κανέναν..με κάνεις να σε έχω ανάγκη, αλλά δεν σε έχω..δεν ήμουν έτσι εγώ..


Θέλω τη ζωντάνια μου πίσω, τη δύναμη μου..το χαμογελό μου..τη θετική μου διάφθεση,τα θέλω όλα πίσω..θέλω εμενα πίσω.

Δεν έχω δύναμη...

Με θέλω πίσω..ελα και φέρε με πίσω..σε παρακαλώ..

Δεν σας κάνω τη χάρη..Σε κανέναν σας..

 

Γιατί πρέπει να συμβιβαστώ από τόσο μικρή;
Γιατί να πρέπει να ντρέπομαι που μπορώ και κάνω αυτά που θέλω;
Γιατί να πρέπει να κάνω αυτό που πρέπει;
Ή ό,τι θέλουν οι άλλοι για μένα;
Και μετά να νιώθω τύψεις ή ενοχές για όλα όσα θέλω;
Αυτό είναι κάτι παραπάνω από άδικια..

Γιατί κάπου μέσα εκεί χάνεσαι κι εσύ..
Χάνεσαι μέσα στα θέλω τα δικά σου για σένα και στα θέλω των αλλων για σένα..


Το λένε όλοι στους γονείς σου όταν γεννιέσαι: ''Να το καμαρώσετε όπως επιθυμείτε!!!''
Τί θα πεί 'όπως επιθυμείΤΕ''..Όπως ΤΟ ΙΔΙΟ το παιδί θέλει και επιθυμεί..

Γιατί η κοινωνία η ίδια ποτέ δεν θα αλλάξει τις πεπαλαιωμένες απόψεις που έχει..Κι αν τυχόν βρεθει ένας κακομοίρης που να πεί ή να θελήσει κάτι διαφορετικό γιατί απλά μπορεί, πέφτουν όλοι πάνω του σαν τα κοράκια..

Επειδή ΕΣΕΙΣ κάνατε και κάνετε ό,τι πρέπει, θα το κάνω κι εγώ..;;
Επεισή ΕΣΕΙΣ δεν μπορέσατε κι εγώ μπορώ;
Επειδή ΕΣΕΙΣ δεν θελήσατε κι εγώ θέλω;;
Επειδή ΕΣΕΙΣ είστε γεμάτη απωθημένα, πρέπει να είμαι κι εγώ;
ΓΙΑΤΙ;;;;;;;;;
Για να κάνω τα ίδια λάθη με σας;
Για να μετανιώσω για ό,τι δεν έκανα;
Για να γεμίσω τη ζωή μου με ανεκλήρωτα όνειρα;
Για πράγματα που ήθελα αλλά δεν έκανα ποτέ;



Όταν θέλεις κάτι πολύ..Κι αυτό το γίνεται κάποια στιγμή πραγματικότητα..
Θα υπάρξουν πολύ που θα σε κάνουν να αναρωτηθείς αν αυτή η επιλογή σου ήταν όντως σωστή..
Θα υπάρξουν πολλοί που θα σου πουν για εκατοστή φορά τη γνωστή πλέον ατάκα 'Παλι φευγεις;;'
Θα υπάρξουν πολλοί που θα  σου θυμίσουν όλα όσα αφήνεις πίσω σου..
Θα υπάρξουν πολλοί που θα σε κάνουν έμμεσα να νιώσεις ενοχές που φεύγεις..
Θα υπάρξουν πολλοί που θα σου επισημάνουν ότι οι ρίζες σου είναι εδώ και όχι εκεί που θές να πάς..
Και ένα δύο που πραγματικά θα χαρούν και θα πιστέψουν σε σένα κι όσα μπορείς να πετύχεις..


Και τελικά μέσα σ'αυτό τον κυκεώνα απόψεων, χάνεσαι κι εσύ..
Χάνεις τους στόχους σου και τα όνειρά σου..
Χανεις τα θέλω σου και τα θέλω σου πιά γίνονται τα θέλω των άλλων..
Και μετά..
Γίνεσαι αδρανης..
Καθηλώνεσαι σ' ένα κρεβάτι..
Χάνεις το κέφι σου,την ενεργητικότητα σου και κυρίως το κίνητρο που είχες πάντα για τα πράγματα.


Δεν θέλω να ντρέπομαι που έχω όνειρα..
Δεν θέλω να ντρέπομαι που μπορώ να τα πραγματοποιήσω
Δεν θέλω να ντρέπομαι που δεν θέλω για μένα όσα θέλετε εσείς για μένα
Δεν θέλω να ντρέπομαι που η ζωή μου και οι πράξεις μου είναι επιλογή μου
Δεν θέλω να ντρέπομαι που απλά κάνω αυτό που θέλω κι όχι αυτό που πρέπει
Δεν θέλω να ντρέπομαι που είμαι εγώ κι όχι εσείς


Γιατί ακόμα κι αν κάνω λάθος,τουλάχιστον θα ξέρω ότι δοκίμασα..
τουλάχιστον θα ξέρω οτι προσπάθησα..
Τουλάχιστον θα είμαι ευτυχισμένη και χορτασμένη απ τη ζωή μου..

Δεν θέλω να πρέπει..Θέλω να θέλω..

Άλλη μια χρονιά φτάνει στο τέλος της..2012, μια χρονιά απίστευτα γεμάτη..γεμάτη ανθρώπους,μέρη,παραστάσεις, αλλά πάνω απ όλα γεμάτη συναισθήματα..Δεν ξέρω τί να πρωτοπώ κα τί να πρωτοσκεφτώ για τη χρονιά που σε λίγες ώρες θα μας αφήσει για τα καλά φορτώνοντας μας με νέες ελπίδες και νέα όνερα..Στο μυαλό μου έρχονται χιλιάδες εικόνες, χιλιάδες συναισθήματα αλλά κάποια πολύ συγκεκριμένα πρόσωπα που ακόμα κι αν είναι μακριά σημαίνουν απίστευτα πολλά για μένα..Όσο και να λέω ότι αυτός ο χρόνος ήταν δύσκολος άλλο τόσο νιώθω ευγνώμων για όλα όσα έζησα μέσα σε αυτόν, για όλα όσα είδα και άκουσα, μα κυριως για τους ανθρώπους που γνώρισα..΄Πόνεσα πολύ, έκλαψα πολύ, αλλά γέλασα όσο δεν έχω γελάσει ποτέ μου, άνοιξα την ψυχή μου και τη καρδιά μου όσο ποτέ άλλοτε..Ίσως και να ταν η μόνη χρονιά που ένιωθα πιο πολύ εγώ, ίσως και να ταν η πρώτη φορά που ανακάλυπτα αυτό το εγώ, και πόσο όμορφο τελικά μπορεί να είναι αν το αφήσω..Έκανα πράγματα που ήθελα, συνέχισα ένα μεγάλο μου όνειρο και δημιούργησα κι άλλα μικρότερα αλλά και μεγαλύτερα..Κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι να κάνεις πράγματα που αγαπάς, και πόση δύναμη τελικά μπορείς να πάρεις από αυτό..Μεγαλοποίησα καταστάσεις, ανθρώπους και συναισθήματα κι ας μην άξιζε τελικά..Εμείς οι άνθρωποι είμαστε αχάριστα όντα, θέλουμε ό,τι δεν μπορούμε να έχουμε και τελικά ποτέ δεν μας ευχαριστεί αυτό που έχουμε και πάντα θέλουμε κι άλλα..Ταξίδεψα πολύ..όσο μπορούσα κι ίσως κι όσο δεν μπορούσα..τρένα, λεωφορεία, πλοία,αεροπλάνα..με τελευταίο μου σταθμό ένα ταξίδι που θέλω να πιστέψω ότι δεν έζησα, πως ήταν απλά ένα όνειρο και τώρα έχω ξυπνήσει...Όπως λέει και μια φίλη μου που είναι μακριά, το σημαντικό δεν είνα να ξεχνάμε, αλλά να μάθουμε να ζούμε με αυτά..
Κάρτες,φωτογραφίες, γράμματα, γράμματα, γράμματα, συνομιλίες στο skype πίσω από μια οθόνη υπολογιστή, κλάμματα, ελπίδες, όνειρα, όνειρα, όνειρα, προσμονή, φως, σκοτάδι, φώς..ένας κύκλος χωρίς τέλος..Πόσο δύσκολο είναι να ζείς χωρίς τους ανθρώπους που θέλεις να έχεις δίπλα σου;Μετά από 10 μήνες τώρα έχω αρχίσει και συνέρχομαι..Που νιώθω καλά που είμαι εδώ..Είναι όμως κάποιες στιγμές που έρχονται στο μυαλό ου μνήμες, ανάκατες εικόνες χωρίς σειρά και ειρμό, όμορφες, άσχημες, συγκινητικές..Τότε με πιάνει μια μελαγολία και μου λείπουν όλα, οι φίλοι μου, το σπίτι μου, οι ποδηλατάδες μου, τα μεθύσια μας, τα ταξίδια μας, όλα,ακόμα κι όσα μου τη σπάγανε..Ξέρω όμως πλέον πως όσοι άνθρωποι είναι να μείνουν στη ζωή σου, θα μείνουν όπως και να χει..Και τότε είναι που νιώθω μια ζεστασιά στην καρδιά μου, ένα συναίσθημα πληρότητας που δεν θα άλλαζα με όλους τους θησασυρούς του κόσμου...Τότε είναι που νιώθω ευγνώμων για όλα όσα η ζωή μου έχει προσφέρει ως τώρα, για όσα μέ έχει αξιώσει να ζήσω και να νιώσω..Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι μπορούσα να αγαπήσω τόσο πολύ και τόσο δυνατά...
Κλείνω σιγά σιγά την πόρτα του 2012 με ευγνωμοσύνη και σεβασμό για όλα όσα μου έδωσε και ανοίγω σιγά σιγά το παραθυράκι στο 2013..Λένε ότι όταν κλεινει μια πόρτα, ανοίγει ένα παράθυρο..Κι αυτό το παράθυρο έχω πολύ ανάγκη να το ανοίξω...Κι αυτή τη νέα χρονιά που έρχεται θέλω να την υποδεχτούμε και να τη ζήσουμε με πολλή αγάπη και πολλά χαμόγελα..να διώξουμε όλο τον αρνητισμό και τη μελαγχολία και να γίνουμε πιο θετικοί στη ζωή,όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα..Λένε, πως όταν έχουμε θετική διάθεση, τότε έλκουμε και κάθετι το θετικό..Μακάρι,στο κάτω κάτω με τα μούτρα δεν κέρδισε ποτέ κανείς τίποτα..Να συνεχίσουμε να κάνουμε όνειρα και να έχουμε πίστη, οτι το καλύτερο είναι κάπου εκεί έξω, ότι όλα έχουν το λόγο τους που γίνονται κι είναι πάντα για το καλό μας..Οτί κάπου υπάρχει ο άνθρωπος σου, ένας νέος άνθρωπος που θα σ αγαπήσει γι'αυτο που είσαι, μια καλή δουλειά ή κάτι που θα σου δώσει νέα ώθηση και κίνητρα..Δεν ξέρεις ποτέ τί μπορεί να σε περιμένει στην επόμενη γωνία..Αρκεί να το αφήσεις να συμβεί,αρκεί να χαμογελάς και να αφήνεις την καρδιά σου να χτυπά με τον δικό της ρυθμό, κι όχι με τον ρυθμό που της χτυπούν οι άλλοι..Να χαιρόμαστε και να ευγνωμονούμε το Θεό που είμαστε υγιείς και που έχουμε τους ανθρώπους μας δίπλα μας..Ό,τι είναι να ρθει και είναι για το καλό μας θα έρθει..
Ως τότε...keep dreaming..Γιατί κανένας ποτέ δεν θα μπορέσει να μου απαγορέψει να ονειρεύομαι..

Καλή, Ευτυχισμένη & Δημιουργική Νέα Χρονία με πολλά χαμόγελα και καινούργια όνειρα...

''Όσα είναι να έρθουν θα μας έρθουν

Κι ό,τι είναι να μείνει εδώ θα μείνει

Αρκεί να είμαστε μαζί..''  

http://www.youtube.com/watch?v=cKHwv-VAC6I 

'Νο'

Διανύεις τόση απόσταση για κάποιον...

δεν νιώθω...η ΑΠΑΝΤΗΣΗ
'ΔΕΝ ΝΙΩΘΩ'
Μες τα μούτρα..
Να είναι ο ενας στη μια γωνια,ο αλλος στην αλλη..
ποσο παίζει να ποναει αυτη η εικονα;
ποσο σε ακυρωνει,σαν ανθρωπο;
και ποσο μηδενιζει ο,τι εχεις κανει ως τωρα;
πονάω
σιωπηλα έως και βουβά
Με τί κουραγιο πια;
Με τη ψυχική δύναμη;
Και πού να τη βρω;

Η καρδιά μου...
Έχει ανοίξει μια μικρή σχισμή, και χάνει συνεχώς αίμα..
Αργά,σταθερά,βασανιστηκά
Προσπαθώ να το σταματήσω..
Κάτι γίνεται,αλλά περιστασιακά..
Με την πρώτη ευκαιρία ξανανοίγει η πληγή
Αλήθεια, θέλω τόσο πολύ να την κλείσω, να την γιατρέψω,να μην ξανοίξει ποτέ
Αλλά ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ
Όχι ακόμα τουλάχιστον..όχι ακόμα..

Με το καιρό..Θα τα καταφέρω..Με τον καιρό
Ο χρόνος που τα γιατρέυει όλα..Πάντα..

Το μόνο που θέλω είναι να μου μείνει μια μικρή γρατζουνιά..

Για να θυμάμαι..

Για να με προσέχω..

Μου το χα υποσχεθεί,θυμάσαι;

One day...

Θέλω να έρθει μια μέρα που η θύμιση σου δεν θα με πονάει..

Που το στομάχι μου δεν θα σφίγγεται κάθε φορά που έχω νέα σου, που βλέπω ένα μήνυμα σου..

Που η ζυγαριά θα γέρνει προς το μυαλό και όχι προς τη καρδιά..

Μου λείπεις..

Και δεν θέλω να μου λείπεις..

Ούτε να σε σκέφτομαι θέλω...

Το μόνο που ζητάω είναι να μπορέσω κάποτε να σε έχω στη ζωή μου χωρίς να πονάω...

Σ αγαπώ(ακόμα)

''Enough...''

 9 μήνες...

2320,8 χιλιόμετρα..
1252,3 ναυτικά μίλια..

6 μέρες..
144 ώρες..

Μαρτιος-Λύπη..Δεν ήθελα να φύγω..
Απρίλιος-Λύπη(ίσως και κάπως καλύτερα)..Μου έλειπες
Μαιος-Λύπη..Μου έλειπες πιο πολύ..
Ιούνιος-Προσμονή..Ισως και να σε εβλεπα
Ιούλιος-Προσμονή που καταλήγει σε απογοήτευση και σ ένα παρατεταμένο pause..Δεν ήρθες
Αύγουστος-Κενό..Υπήρχες κάπου,κάπως..Γράμμα
Σεπτέμβρης-Ελπίδα-Ξανάρχεσαι..Δείχνεις να θέλεις,μα..
Οκτώβρης-Ελπίδα..Ν άλλαξες άραγε;
Νοέμβρης-Φόβος..Ναι ή όχι;Κι αν ναι,μετα τί;

Δεκέμβρης-Εγώ...Δεν σου άξιζα τελικά
Εγώ...εγώ δεν είπα,δεν μίλησα..δεν στα πα όλα..Δεν μπόρεσα..
Αναρωτιέμαι αν κάποια ποτέ θα κάνει για σένα όλα όσα έκανα εγώ
Αν δεν σ αγαπούσα τόσο, θα σου θύμωνα που υπήρξες τόσο εγωιστής
που ήθελες να δείς τί θέλεις και να προχωρήσεις
Εγώ  τί ήμουν δηλαδή;
η δίοδός σου η σωσίβιος λέμβος σου;'

'You are one of the most important persons in my life......''

έχεις ένα περίεργο τρόπο να δείχνεις τα συναισθήματα σου που καμιά φορά αναρωτιέμαι αν όντως έχεις συναισθήματα

Κουράστηκα να ασχολούμαι μαζί σου..Μπούκωσα ως το λένε..
Νιώθω απάθεια,αδιαφορία..κι αν έπρεπε να κλαίω και να πονάω..απλά θυμώνω με σένα και πιο πολύ με μένα..

Δεν σου άξιζα μου είναι καθαρό πλέον..Τουλάχιστον νιώθω καλά με τον εαυτό μου..

Δεν σου αξίζω..

κάκως που σ αγαπάω τόσο

αλλά η ριμάδα η καρδιά δεν κάνει επιλογές σ αυτά

Απλά έπεσα για ύπνο και ξύπνησα..

Όνειρο ή Εφιλατης;

However far away, i will always love you...

Ο κέρσορας αναβοσβήνει, κι εγώ έχω ένα κόμπο στο στομάχι, έχω τόσα να πώ, τόσα που νιώθω και δεν ξέρω πώς και από πού να αρχίσω..
Έχω πείσει τον εαυτό μου πώς μπορώ και μόνη μου και πώς δεν έχω κανέναν ανάγκη..
Πώς δεν χρειάζομαι κανέναν άντρα δίπλα μου να με επιβεβαιώνει..
Πώς θέλω να γυρίσω τον κόσμο και πώς δεν θέλω τίποτα να με δεσμεύει ή να με κρατάει πίσω..

Έτσι πίστευα...

Και απλά ήθελα να σε ξεχάσω..

Αλλά όπως λέει και μια φίλη 'Το θέμα δεν είναι να ξεχάσεις, αλλά να μάθεις να ζείς μ'αυτό'


Δεν έχω καταλάβει τί νιώθεις για μένα..
Το μόνο που εισπράττω είναι με θές με κάποιο τρόπο στη ζωή σου..

Το να σε βλέπω με πληγώνει..
Ειδικά όταν ξεπηδάνε από μέσα μου τόσο συναισθήματα που χα καλά κρυμμένα..
Θέλω να το παίξω άνετη και κούλ αλλά η ηθοποιία δεν είναι στο αίμα μoυ..

Κι ήθελα τόσο να σου μιλήσω, αλλά φοβόμουν τόσο την απάντηση..

Έχω κουραστεί τόσο πολύ να επενδύω και στο τέλος να πληγώνομαι..

Ας μου ξεριζώσει κάποιος την καρδιά, να μην νιώθω, να μην πονάω..

Θέλω τόσα να σου πώ...Αλλά άμα δεν με προστατέψω εγω τότε ποιος;

Καμιά φορά λέω..χίλιες φορές all by myself..

Να χω και το κεφάλι μου ήσυχο, να γυρνάω ανά τον κόσμο και να γεμίζω εμπειρίες..

Τα συναισθήματα όμως όπου και να πάς μαζί σου θα τα πάρεις..

Και πάντα θα σε ακολουθούν..

Απλά κάποια στιγμή ίσως πάψουν να σε πληγώνουν τόσο πολύ..

Ασε με να προχωρήσω..

Αλλιώς απλά ακολούθησε με..

Α<3 i="i">