Ο ΔΡΟΜΟΣ (ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ)

Θυμάμαι κάτι στίχους της Κατερίνας Γώγου από το ''Ξύλινο Παλτό''

''Περπατώ
Περπατώ
Περπατώ
Με ραμμένες τις τσέπες μου στο ξύλινο παλτό μου
Περπατώ επαναληπτικά.Επαναληπτικά περπατάω.
Δεν κουβαλάω τίποτα.Δεν έχω να κρύψω τίποτα...''

Όλοι περπατάμε για κάπου...άλλοι έχουν καθορισμένοι πορεία...άλλοι όχι....όλοι βαδίζουν κάπου....κι ο καθένας συνειδητά ή όχι ψάχνει τη δική του Ιθάκη...έναν ώμο να στηριχτεί και ένα όνειρο να κατακτήσει...
Ακολουθεί ένα ΔΡΟΜΟ......

''ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ...''

Χρησιμοποίησε το μυαλό σου,κι ακολούθησε την καρδιά...από κει και πέρα όποιο δρόμο κι αν διαλέξεις,η επιλογή σου θα είναι σωστή....

ΚΑΙ ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ:
''Ο ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ,ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ''

Κ Α Λ Η Τ Υ Χ Η ΜΕ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΣΟΥ'

Υ.Γ : και μια συμβουλή....ΠΟΤΕ ΜΗ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ....

ΠΕΤΑ...ΠΕΤΑ ΨΗΛΑ...ΩΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΦΤΑΝΟΥΝ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ

Η ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ

''Η αγάπη μου ένα βράδυ

γλυκό φιλί θα γίνει

και θα' ρθει στο στο σεντόνι σου

τίποτα να μη μείνει....''

Μου θυμίζει εσένα....ίσως γιατί κι εσύ το αγαπάς το ίδιο όσο κι εγώ....

Σ αγαπούσα...από τότε που σε γνώρισα...αλλά ποτέ δεν ήσουν εδώ όταν σε είχα ανάγκη...και ήρθες όταν είχα προχωρήσει μπροτά...κακός συγχρονισμός...αργείς πολύ να εκτιμήσεις αυτό που έχεις...αλλά όταν το εκτιμάς,πιστεύω ότι μπορείς να τα δώσεις όλα....

''Η καλύτερη αγάπη είναι αυτή που ξυπνά την ψυχή και μας οδηγεί ψηλά

ανάβει φωτιά στις καρδιές και γαληνεύει τις ψυχές μας...Αυτό ήθελα να σου δώσω...Κι αυτό ήλπιζα να μου δώσεις κι εσύ....''

Αλλά άργησες...και δεν μπορώ να σε εμπιστευτώ ξανά...έκλαψα πολύ για σένα...έφτασα στο πάτο...μπορεί να το άξιζες,αλλά μπορεί και όχι....

''Δεν υπάρχει περίπτωση να μη σε ξαναδώ,να το θυμάσαι..''

Έτσι μου χες πει...

Η αγάπη μου είπα;;; ΌΧΙ....Δεν το ξαναλέω αυτό...μεγάλη κουβέντα...

μια φίλη μου μου λέει ν αφήσω τον εαυτό μου να νιώσει...να αφεθεί...όμορφο ακούγεται...αλλά πάντα φοβόμουν μη πληγωθώ....την έχω πατήσει και ξέρω...όπως ξέρω ότι έτσι χάνω πράγματα....

αλλά νιώθω ότι άμα αγαπήσω θα αφεθώ

κ να σου πώ και κάτι;;δεν μετάνιωνω για όσα ένιωσα....

τα τριαντάφυλλα σου-τρία στον αριθμό-τα έχω αποξηράνει και τα κοιτάζω...

ήλπιζα ότι για μένα θα ήσουν το κατάδικό μου τριαντάφυλλο...σαν αυτό που ε'ιχε ο Μικρός Πρίγκιπας....είχε πολύ εγωισμό και περηφάνεια το τριαντάφυλλό του....Κι όμως το αγαπούσε γιατί το θεωρούσε ΜΟΝΑΔΙΚΟ.....και ΑΛΗΘΙΝΟ...

''ΑΛΗΘΙΝΑ ΑΛΗΘΙΝΟ....''

αν αντέξεις, θ αντέξω

AIΣΙΟΔΟΞΙΑ...

Θέλω ν' αρχίσω με μία αισιόδοξη ανάρτηση...Αν και δεν είμαι στα καλύτερα μου...Θέλω να γεμίσω αυτό το blog με θετική ενέργεια...Ξέρω ότι όλα θα πάνε καλά...

Προσπαθώ σ αυτά τα 18 μου χρόνια να καταλάβω το κόσμο,τους ανθρώπους...Θέλω να είμαι ένα ισορροπημένο άτομο..Σπάνια βέβαια το καταφέρνω...Πρίν λίγο καιρό είχα χωρίσει τους τομείς της ζωής μου σε επίπεδα: σχολείο-οικογένεια-φιλία-έρωτας....όμως ποτέ δεν βρίσκονταν όλα αυτά σε αρμονία...πάντα κάτι πήγαινε καλύτερα και κάτι χειρότερα...τελικά αναρωτιέμαι αν υπάρχει ισορροπία...

η καθηγήτρια μου συχνά μου έλεγε ότι είμαι τελειομανής και ότι αυτή μου η τελειομανία δεν θα με βοηθήσει στο μέλλον...Τώρα που το ξανασκέφτομαι..ίσως και να χει δίκιο....θέλω να είμαι καλά με τους δικούς μου...θέλω να προοδεύσω...θέλω να είμαι καλά με τους φίλους μου...θέλω να είμαι ευτυχισμένη στη σχέση μου...ζητάω πολλά ε; προφανώς έτσι είναι...ίσως γιατί θέλω να δώσω και πολλά...μαλλον γι αυτό κάνω και πολλές υποχωρήσεις...γιατί δεν θέλω να χάσω πράγματα...έχω πολύ καιρό να κλάψω...πολλές φορές, μου λένε ότι υπερβάλλω...το ξέρω και το αναγνωρίζω..αλλά μπορώ να είμαι καλή μέχρι ενός σημείου...όταν είσαι ερωτευμένος δεν βλέπεις ή μάλλον κάνεις πως δεν βλέπεις τα μείον του συντρόφου σου...δεν ξέρω αν είμαι ερωτευμένη ή υπερβολική...όμως ξέρω ότι ΄μπορώ άνετα να πατήσω τον εγωισμο μου για τους άλλους...όχι,δεν το κάνω γιατί τρέχω από πίσω τους,μπορώ να σταθώ και μόνη μου ,και το χω αποδείξει...το κάνω για να νιώσω εγώ καλά...να νιώσω ότι είμαι εντάξει...ότι έκανα το καλύτερο που μπορούσα...πολλοί μου λένε ότι είμαι πιο ώριμη απ την ηλικία μου...μπορεί...νιώθω ότι ώς ένα βαθμό με ξέρω...εξακολουθω βέβαια να πιστεύω ότι κανένας δεν μπορεί ποτέ να γνωρίσει απόλυτα τον εαυτό του...κ αυτό γιατί είναι πράγματα που ούτε εμεις οι ίδιοι δεν μπορούμε ή δεν έχουμε τη δύναμη να παραδεχθούμε για τον εαυτό μας...μ αρέσει να μιλάω με τον εαυτό μου...πολλές φορές και φωναχτά...με βοηθάει πολύ αυτό...λίγες φορές έχω την ηρεμία να το κάνω αλλα έτσι καταφέρνω να ψάξω πιο βαθιά μέσα μου...απο χτές μέχρι σήμερα συνειδητοποίησα πολλά...παλιά -ακόμη και τώρα δηλαδή αλλά κυρίως παλιά-πάντα εκλεγα όταν πιεζόμουν από μία κατάσταση...έτσι μου βγαίνουν συναισθήματα και ηρεμώ...όταν είμαι αγχωμένη,δεν μπορω να κάτσω σ ένα σημείο...πηγαίνω πάνω κάτω και σκέφτομαι....αλλα αυτές τισ σκεψεις κ αυτές τισ φοβίες φοβάμαι να τις μοιράστώ,μήπως και βγούν αληθινές...αλλά είπαμε θέλω να έχω αισιόδοξη στάση απέναντι στα πράγματα...πάντα πίστευα και πιστεύω ότι:<<Μετά τη μπόρα,θα βγεί ξανά ο ήλιος,μετά το κλάμα,θα ρθεί ξανά το γέλιο....>>