ΙΔΙΑ...

Πώς μπορείς να ξεχάσεις...;

Όταν διασχίζεις ίδιους δρόμους...

Όταν ακούς τις ίδιες μουσικές...

Όταν αντικρύζεις τους ίδιους ανθρώπους...



Κι εσύ λείπεις...

Συχνά έλειπες...

Αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο...


Ίσως και να ήταν στιγμές που θα ήθελα να εμφανιστείς ξαφνικά...

Ήθελα...

Και δεν ήθελα...

Μόνο να ξέρω ότι είσαι καλά...

Μόνο αυτό...


Ίδιοι δρόμοι...

Ίδια μέρη...

Ίδια...


Αναμνήσεις...

Όμορφες...

Αυτό είναι το σημαντικό...

Και πρέπει να χαίρομαι μ'αυτό...


Σε σκέφτομαι...

Με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο...

Μέσα μου υπάρχεις...

Υπάρχεις...




Ίδιοι δρόμοι...

Κι τα χιλιόμετρα να τ'ανεβαίνουν...

Κι εγώ να τα μετρώ...

Και η επιστροφή μου να είναι όπως πάντα μοναχική...



Τα ίδια μαγαζιά...

Τα ίδια φανάρια...

Οι ίδιοι άνθρωποι...

Αλλά...

Χωρίς...

''ΣΤΟ ΜΑΚΡΙΝΟ ΣΟΥ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ,ΝΑ ΜΟΥ ΚΡΑΤΑΣ ΣΦΙΧΤΑ ΤΟ ΧΕΡΙ...''

''Έτσι ο μικρός πρίγκιπας ημέρωσε την αλεπού. Κι όταν κόντευε πια η ώρα που θα χωρίζανε:

-Άχ!είπε η αλεπού.Κλάμα που θα κάνω.

-Εσύ φταίς,είπε ο μικρός πρίγκιππας, εγώ δεν ήθελα το κακό σου,μα εσύ θέλησες να σε ημερώσω...

-Ναι,σωστά,είπε η αλεπού.

-Και τότε τί κέρδισες;

-Κέρδισα, είπε η αλεπού,γιατί μου μένει το χρώμα του σιταριού. Αυτά τα στάχυα πριν σε γνωρίσω δεν σήμαιναν τίποτα για μενα. Όμως τώρα κάθε φορά που θα τα κοιτάζω θα μου θυμίζουν εσένα.''



Τα στάχυα...

Κάτι τόσο απλό να θυμίζει τόσα πολλά...

Και πόσα πράγματα που έχω εγώ να θυμάμαι...

Που πρίν σε γνωρίσω μένα δεν σήμαιναν απολύτως τίποτα...

Αλλά τώρα κάθε φορά που θα τα κοιτάζω θα έχουν να μου θυμίζουν τόσα πολλά...

Πονάω...




Δεν θα ρθω...

Δεν θα μου κάνει καλό...

Πρέπει να προστατεύσω τον εαυτό μου...

Πρέπει...

Για μένα...

Γιατί έχω πάρει μια απόφαση...

Και δεν θέλω να γυρίσω πίσω...

Σ'αγαπάω...

Αλλά κάποια πράγματα είναι πάνω από αυτό...

Ελπίζω κάποια στιγμή να καταλάβεις...




''Κι όταν κόντευε πια η ώρα που θα χωρίζανε...''

''Κι όταν...''





''-Πήγαινε να ξαναδείς τα τριαντάφυλλα.Θα καταλάβεις πως το δικό σου είναι το μοναδικό στο κόσμο.''


''-Αντίο,της είπε...

-Αντίο είπε η αλεπού.Να το μυστικό μου.Είναι πολύ απλό:Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια.

-Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια,ξαναείπε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.

-Ο καιρός που έχασες για το τριαντάφυλλο σου είναι που το κάνει να έχει τόση σημασία.

-Ο καιρός που έχασα για το τριαντάφυλλό μου...,έκανε ο μικρός πρίγκιπας,για να το θυμάται.

-Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει τούτη την αλήθεια.Εσύ όμως δεν πρέπει να την ξεχάσεις.Απ'εδώ και μπρός θα είσαι για πάντα υπεύθυνος για εκείνο που έχεις ημερώσει.Είσαι υπεύθυνος για εκείνο που έχεις ημερώσει.Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλο σου...

-Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου...ξαναείπε ο μικρός πρίγκιπας,για να το θυμάται.''





'Όταν θα κοιτάζεις τ'αστέρια,τη νύχτα,κι αφού εγώ θα κατοικώ σ'ένα απ'αυτά,κι αφού εγώ θα γελώ σ'ένα απ'αυτά για σένα λοιπόν θα είναι σαν να γελούν όλα τ'αστέρια...''






Στο Πλανητάριο μέχρι τέλη Μαρτίου ο Μικρός Πρίγκιπας..Εγώ τον λάτρεψα ακόμα πιο πολύ...Από μικρή ήταν το αγαπημένο μου παραμύθι...ΜΗ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ,ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ!

{«Σε ένα προσωπικό ταξίδι στη χαμένη παιδική αθωότητα, αυτή που λέγεται ότι όλοι οι "μεγάλοι" έχουμε καλά κρυμμένη μέσα μας, μας προσκαλεί ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ του Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ.
Αυτή τη φορά το συμβολικό διαπλανητικό του ταξίδι ξετυλίγεται στο Θόλο του Νέου Ψηφιακού Πλανηταρίου. Σας προσκαλούμε λοιπόν όλους -μικρούς και μεγάλους- σε ένα τρυφερό παραμύθι για την αξία της αγάπης....}


Υ.Γ:ευχαριστώ ''από μικρό κι τρελό'' (http://apomikrokiapotrelo.blogspot.com/)που μας ενημέρωσες για την παράσταση!!

ΦΕΥΓΑ...

Και έρχεται η στιγμή που μαθαίνεις να ζεις Χ Ω Ρ Ι Σ...


Χ
Ω
Ρ
Ι
Σ

Σου είπα, δεν ξέρω αν κάνω το σωστό...

Κι ίσως και να το μετανοιώσω...

Αλλά δεν έχω άλλες δυνάμεις...

Δεν είμαι πια εγώ...

Δεν νιώθω όπως ένιωθα...

Κι αυτό είναι ό,τι με πονάει πιο πολύ...

Εγώ πάντα ήθελα να δίνω...

Και να δίνομαι...




Δεν αντέχω να χάσω άλλους ανθρώπους από τη ζωή μου...

Αλλά μάλλον αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να προχωρήσω..

Και να μή γυρίζω πίσω...

''Ή όλα ή τίποτα''...




Μέσα μου τελικά ήμουν ΜΟΝΗ ΜΟΥ εδώ και πολύ καιρό...

Δεν ήθελα να σε χάσω...

Αλλά ούτε κι ήταν δίκαιο να συνεχίζω...

Νιώθω σαν καρδιογράφημα πεθαμένου...

Ούτε να ΝΙΩΣΩ δεν μπορώ...

Ούτε αυτό το στοιχειώδες δεν μπορώ να κάνω...

Είμαι μια ευθεία γραμμη...

Χωρίς ζιγκ ζακ,καμπύλες,μπερδέματα...

Μια μονότονη ευθεία γραμμή...




Έκλαψα όταν έπρεπε...

Μόνο που τότε εσύ δεν ήσουν εκεί...

Εγώ όμως ήμουν...




Γιατί οι άνθρωποι όταν τελικά χάσουν αυτό που έχουν τότε συνειδητοποιούν το πόσο το ήθελαν;;;


Εγώ αυτό που έχω μάθει είναι να είμαι εκεί για κάτι όσο αυτό το κάτι είναι στη ζωή μου...

Μετά ποιό το νόημα;





Ξέρω ότι προσπάθησα πολύ...

Εξάντλησα κάθε περιθώριο....

Γιατί το ήθελα,γιατί ένιωθα πως άξιζε...

Και πραγματικά άξιζε...

Αλλά δεν ήσουν εκεί να το δεις...



Δεν σε κατηγορώ...

Είναι δικαίωμα σου να κάνεις τις επιλογές σου...

Όπως και να έχεις τις δικές σου προτεραιότητες...

Όμως δεν γίνεται πάντα να έχεις κάποιον πίσω σου να σε περιμένει...

Είναι άδικο...



Και το θέμα ήταν ότι ήθελα παρα πολύ όλο αυτό να κρατήσει...



Αλλά τα πράγματα υπάρχουν όσο εμείς είμαστε εκεί γι'αυτά...

''Now I need a place to hide away...''

Οι άνθρωποι γύρω μας έχουν την ανάγκη να τους έχουμε ανάγκη...

Ακόμα κι αν εμείς τελικά δεν τους έχουμε και τόσο ανάγκη...

Αλλιώς χάνουν το ρόλο τους...

Πάντα θέλουμε να κάνουμε το καλύτερο για τους δικούς μας ανθρώπους...

Να είμαστε εκεί γι'αυτούς...

Άραγε αυτό φτάνει;;

Κι αν εκείνοι τελικά δεν θέλουν;

Αν τελικά θέλουν να κάνουν το δικό τους;




Ποια είναι τα δικά σου κομμάτια και ποιά των άλλων σε όλο αυτό;

Ο δικός σου ρόλος ποιός είναι;

Εσύ ποιά θέλεις να είσαι και τι θέση θέλεις να κρατήσεις;

Κι όταν όλα γύρω σου αλλάζουν γιατί να μην μπορείς να είσαι απλά εσυ;

Και να είσαι καλά μ'αυτό το εσύ...

Και να μην έχεις ανάγκη τίποτ' άλλο...

Δεν είσαι όμως μόνη σου...

Κι όταν αλλάζει ο ένας κρίκος επηρεάζεται αυτόματα και όλη η αλυσίδα...



Πώς γίνεται δύο άνθρωποι να βλέπουν τόσο ξεχωριστά ο ένας τον άλλο;;

Και τα λόγια του ενός για τον άλλο να μη συμβαδίζουν ούτε στο ελάχιστο;

Και τί υπάρχει πίσω απ όλο αυτό;

Ανασφάλεια;

Φοβοι(δικοί σου ή και του άλλου);

Ανεκπλήρωτες επιθυμίες;


Δεν είναι το πάν να γίνεσαι θυσία για όλους...

Να κάνεις το καλύτερο για όλους...


Δεν θέλω να γίνω σαν κι εσένα...

Άραγε πόσες ενοχές μ έχεις φορτώσει;

Και πόσες απ αυτές έχω δεχτεί χωρίς να το ξέρω;

Και τελικά ποιά είσαι;

Γιατί τελικά ίσως να μη σε ξέρω τόσα καλά όσο νομίζω...

ΔΥΝΗ...

Και τώρα τί;

Πώς γίνεται να ελκύεσαι από μια ι δ έ α;

Μια εικόνα...

Και κάμποσα μηνύματα...

Ούτε ποιος είσαι δεν ξέρω...

Κι όμως...


Λατρεύω να ακουμπάς το μάγουλό σου στο δικό μου...

Να κολλάς το πρόσωπό σου δίπλα στο δικό μου και να μου σιγοψυθιρίζεις...

Να ακουμπάς στον ώμο μου και να θές να σου μιλάω για ό,τι τύχει...

Να θέλω να έρθω κι άλλο κοντά σου...

Αλλά να μη μπορώ...

Είναι δύσκολο να αφήσεις τη ''σιγουριά'' σου και να επιλέξεις το άγνωστο...

Το αβέβαιο...

Που όμως είναι γεμάτο ενθουσιασμό και έντονα συναισθήματα...

Αλλά δεν το ξέρεις...

Δεν ξέρεις ούτε τί είναι ούτε πού μπορεί να σε βγάλλει...

Ούτε καν τί ακριβώς θέλει από σενα...

Αλλά να γοητεύεσαι από τα όμορφα λόγια,από τη διεκδίκηση...



Γιατί αυτό που σου λείπει...

Αυτό τελικά αναζητάς...



Μπορείς όμως να το χεις, όπως τουλάχιστον το έχεις φανταστεί εσύ;

Ή μήπως όλα είναι μέσα στο μυαλό σου;

Μήπως σε τραβάει απλά και μόνο μια ι δ έ α και τίποτα παραπάνω;


Και τί να κάνεις;

Να μείνεις ή να φύγεις;


Κι όλο αυτό να ναι για σένα μια δύνη που σε παρασύρει...

Σε ελκύει...

Σε μαγεύει να τη γνωρίσεις,να την αναζητήσεις,να την θελήσεις...

Θέλω να πέσω...

Αλλά δεν ξέρω ''πώς''..

Δεν ξέρω ''άν''...

Δεν ξέρω ''γιατί''...

......


Ήθελα να δώ αν μπορώ να αντέξω...

Αλλά πιά ούτε αυτό δεν ξέρω...

Μου λείπεις;

Έχω ακόμα δυνάμεις;

Μπορώ κι άλλο λίγο;

Γιατί εγώ αυτό που βλέπω είναι πως έχω κουραστεί να μιλάω και να μη μ'ακούν...

Να κινούμαι συναισθηματικά και οι άλλοι λογικά...

Να σκέφτομαι τους άλλους και οι άλλοι τον εαυτό τους...


Μιλάω,εκφράζομαι,προσπαθώ(πλέον)...

Κι όμως το παραμικρό ''λάθος'' το χρεώνω...

Γιατί απλά δεν μπορώ να σηκώσω άλλα ''λάθη''...

Γιατί ό,τι ήταν να πώ το έχω ήδη πει...

Δεν φταίω εγώ αν δεν ήσουν εκεί για να τ'ακούσεις...

Κι ήμασταν τόσο καλά...

Κι ένιωθα κι εγώ πιο καλά...

Περισσότερο εκεί...

Όμως δεν μπορώ να συγχωρήσω άλλα ''λάθη''...

Και τώρα τί;

Φεύγα;;;.....

ΛΑΘΗ ΑΛΛΩΝ...

Είναι φορές που νιώθω την ανάγκη να εκφράσω αυτό που νιώθω...

Να υποστηρίξω αυτό που πιστεύω...

Αυτό που είμαι...

Και ξαφνικά όλα γκρεμίζονται...


Είναι πολύ άσχημα να ξέρεις ότι έχεις δίκιο και οι άλλοι να σου λένε ότι έχεις άδικο...

Απλά και μόνο επειδή τους συμφέρει να έχεις άδικο...

Γιατί θέλουν να σου βγαίνουν από πάνω..

Αλλά φταίς κι εσύ...

Γιατί όταν εσύ έχεις κάτι προσπαθείς να το λές με τον πιο καλό τρόπο...

ήρεμα και χωρίς να χάσεις το δίκιο σου...

Οι άλλοι όμως δεν το κάνουν αυτό...

Ξεχνούν όλα όσα έκανες και κάνεις γι'αυτούς...

Και γίνονται ψυχροί....

Το παίζουν μάλιστα και θιγμένοι....


Κι εσύ τι κάνεις;;

Μπαίνεις στη θέση του θύματος....

Όχι επειδή θες...

Επειδή σε βάζουν οι άλλοι...

Και απολογήσαι...

Γιατί;

Για το υποτιθέμενο άδικο που έχεις(κατά τους άλλους πάντα)

Γιατί όταν εσύ έχεις τό πρόγραμμά σου και δεν είσαι εκεί για κείνους,όσο θα θελαν να είσαι κι όσο σε είχαν συνηθίσει να είσαι δεν τους αρέσει...

Αλλά και αυτοί οι ''άλλοι'' δεν σηκώνουν το κουλό να πάρουν ένα τηλέφωνο...

Γιατί εώ εδώ που είμαι έχω μια ζωή,ένα πρόγραμμα...

Και δεν μπορώ να το διακόψω επειδή απλά έμαθα ότι γύρισες...

Κι όχι από σένα αλλά από άλλους...

Εγώ ξέρω ότι αυτός που έρχεται ενημερώνει και λέει ''είμαι εδώ''

Δεν το ξερα μέσα σ'όλα όσα έχω να πρέπει και να σε πάρω για να μη θιχτείς...

Μ'αρέσει που καθομουν και σου ζήταγα συγγνώμη επειδή ένιωθα τύψεις...

Είμαι απαράδεκτη κι εγώ...

Κι όταν το καλοσκέφτηκα είδα ότι έχω όλα τα δίκια του κόσμου...

Κι ότι το άδικο το χεις εσύ...

Γιατί έχεις έναν εγωισμό που χτυπάει κόκκινο...

Κι έχεις μάθει όλοι να ναι εκεί για σένα...

με έχεις θυμώσει όσο δε πάει...

κι έχεις γίνει απίστευτα αυστηρή που ώρες ώρες φοβάμαι και να σου μιλήσω...

και να σου πώ και κάτι;;

δεν θα σου ξαναπώ ποτέ όλα όσα σου έλεγα...

και μάλλον κακώς σου τα έλεγα...

ίσως γιατί πίστευα σε σένα παραπάνω απ'όσο θα πρεπε...




μακάρι να καταφέρω κάποτε να σταματήσω να νιώθω ότι φταίω εγώ,ακόμα και για τα λάθη των άλλων...

Δεν αξίζει...

Ούτε εμένα μου αξίζει...

ΜΕΝΟΝΤΑΣ ΠΙΣΩ...

Ένα από τα πράγματα που δεν αντέχω είναι το να σε παίρνω τηλέφωνο και να μην το σηκώνεις...

''Η κλήση σας προωθείται''....

1

2

3 φορές...

και το κινητό μου δεν ξαναχτυπάει με τη γνωστή μελωδία που λατρεύω...

περιμενω...

το κοιτάζω

το ξανακοιτάζω

τίποτα...

και λες και δεν ξέρεις ότι δεν το μπορώ να σε παίρνω και να μη το σηκώνεις...

να θυμώνεις,να θες να πάρεις απόσταση κι εγώ να μη ξέρω το ''γιατί''

που στο κάτω κάτω το δικαιούμαι...

και εγώ έχω θυμώσει πολλές φορές,αλλά όπως και να χει είμαι εκεί...

γιατί ό,τι δεν μ'αρέσει να μου κάνουν δεν το κάνω...

και τελικά όταν περιμένεις ένα κινητό να χτυπήσει σε παίρνουν όλοι οι άλλοι εκτός απ'αυτό που περιμένεις...

δεν θα σε ξαναπάρω...

αλλά θα πέσω για ύπνο σκεφτόμενη αυτό το ''γιατι''...

καληνύχτα,όπου και να σαι...

πάρε,σε παρακαλώ...