''Φοβάμαι...''

Φοβάμαι...

Αυτά που θά' ρθουν...

Κι αυτά που θα αφήσω πίσω μου...

Φοβάμαι το άγνωστο...

Τη μοναξιά...

Όσα θ'αποκτήσω...

Κι όσα θα μου λείψουν...

Όσα θεωρούσα δεδομένα...

Κι όσα καινούργια θα έρθουν...

Όσα δεν ξέρω...

Κι όσα θα ζήσω μακριά σας...

Γιατί θα μαι μόνη μου...

Κι αυτό είναι ότι με φοβίζει πιο πολύ...

Όπως θα φεύγεις...

Πώς είναι να τα αφήνεις όλα πίσω σου και να φεύγεις;

Πώς είναι να αφήνεις πίσω όσους σε αγαπάνε;

Πώς είναι να βρίσκεσαι στο αεροδρόμιο αξημέρωτα έτοιμος για να πετάξεις και οι δικοί σου να ναι πίσω και να χαιρετάνε;

Πώς είναι να παίρνεις το γνωστό αναθεματισμένο λεωφορείο και να γυρίζεις πίσω στη ρουτίνα σου;

ΦΟΒΟΣ

Διαχρονικό συναίσθημα...

Ο κόμπος στο στομάχι, οι συνεχείς πονοκέφαλοι, το άγχος, η πίεση....

Για το άγνωστο...

Και για το άν θα τα καταφέρεις σε αυτό το άγνωστο...

Η μοναξιά...

Τουλάχιστον στην αρχή...

Μια ζωή αλλιώς...

Μια ζωή καινούργια...

Διαφορετική αλλά και παροδική....

Γιατί φοβάσαι τόσο πολύ;

Τί φοβάσαι τόσο πολύ;

Εμένα...

Δεν θέλω να αφήνω ανθρώπους πίσω μου..

Δεν θέλω να με περιμένεις...

Δεν θέλω να δεθώ γιατί θα πονέσω...

Και δεν θέλω να πονέσω...

Κουράστηκα να πονάω...

Θέλω απλά να ζήσω...

Ας μπορούσα να μη σκέφτομαι συνέχεια το μέλλον...

Θέλω να είμαι ελεύθερη....

Μόνιμο αίτημα και μόνιμη ανάγκη...

Κι αν δεν μπορέσω τώρα πότε θα μπορέσω...;

Γιατί πάντα υψώνω μπροστά μου τείχη;

Γιατί πάντα να φοβάμαι;

Γιατί να σκέφτομαι τόσο πολύ και να υπεραναλύω;

'Εχετε νιώσει ποτέ σαν να είστε ταυτόχρονα δύο άνθρωποι;

Σαν να έχετε δύο παράλληλες ζωές;

Εγώ έτσι νιώθω κάποιες στιγμές....

Εγώ ποιά είμαι;

Και σε ποιά από τις δυο ζωές ανήκω;

Μήπως είμαι απλά ο ίδιος άνθρωπος και δεν θέλω να το παραδεχτώ;

Μήπως νιώθω αλλά και δεν θέλω να νιώθω;

Πάντα η λύση μου σε όλα τα προβλήματα ήταν η φυγή..

όμως, η αλήθεια είναι πως τη φοβάμαι τη φυγή...

Πολλές φορές θές κάτι τόσο πολύ...

Ξέρεις πόσο πολύ το θές και το έχεις ανάγκη...

όμως όταν πλησιάζει η ώρα φοβάσαι...

Ίσως γιατί καταλαβαίνεις ότι έφθασε η στιγμή...

Και τότε συνειδητοποιείς πως κάθε επιλογή έχει και το τίμημά της...

Χρειάζομαι λίγο χρόνο με τον εαυτό μου...

Το ξέρω ότι τον χρειάζομαι...

Να σκεφτώ τί γίνεται γύρω μου...

Και πως θέλω άν θέλω να ανταποκριθώ σε όλα αυτά...

Νιώθω αβέβαιη γι'αυτό που είναι να ρθει...

Νιώθω κενή αλλά και γεμάτη...

Νιώθω ενθουσιασμό αλλά και λύπη...

Κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει αν δεν βοηθήσεις εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου...

Κι εγώ δεν τον βοηθάω...

Αντίθετα, τον χαντακώνω με τον χειρότερο τρόπο...

Πλησιάζουν οι μέρες κι εγώ δεμ κάνω τίποτε άλλο από το να πιέζομαι, να στεναχωριέμαι και ενίοτε να κλαίω...

Πότε γαμώτο θα σταματήσω να φοβάμαι και θα αφήσω επιτέλους τον εαυτό μου να ζήσει;

Δεν με εμποδίζεις εσύ...

Κανείς δεν με εμποδίζει...

Μόνη μου εμποδίζω τον εαυτό μου...

Μόνη μου...

Εγώ και οι φόβοι μου που πάμε αγκαζέ τελευταία....

Μήπως ήρθε ο καιρός να τους αντιμετωπίσω όμως;

Εγώ κι αυτοί...

Και να δούμε ποιός θα κερίδίσει τελικά....

Summer...

Όταν η ζωή σου μοιράζεται σε δύο πόλεις...

Όταν έξω κάνει ζέστη κι εσύ πρέπει να διαβάσεις...

Όταν ο καιρός περνάει κι εσύ ξέρεις ότι κάποια στιγμή θα φύγεις...

Όταν ξυπνάς κι έχεις κάποιον δίπλα σου...

Όταν ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα...

Όταν κάθε βράδυ θέλεις οπωσδήποτε το γνωστό κι αγαπημένο παγωτό σου...

Όταν περπατάς στο δρόμο κι είσαι ό,τι να ναι...

Όταν γελάς...

Νιώθεις πως εκεί έξω υπάρχει κάτι όμορφο...

Νιώθεις ότι αρχίζεις να νικάς σιγά σιγά τους φόβους σου..

Νιώθεις ότι αξίζει να προσπαθείς...

Νιώθεις πως έρχεται το καλοκαίρι...

Και πως θες μέσα από τη καρδιά σου να το περάσεις όσο πιο όμορφα γίνεται...

Και κυρίως κοντά στους ανθρώπους που αγαπάς...

''Sometimes I need to write my fears on the sand and just let the wave erase them...''

Γιατί πάντα να πρέπει να τα μεγαλοποιώ όλα;

Γιατί πάντα να πρέπει να αγχώνομαι για όλα;

Γιατί πάντα πρέπει να με νοιάζει η γνώμη των άλλων;

Γιατί πρέπει πάντα να αφήνω τους άλλους να με αποθαρρύνουν;

Γιατί δεν ακούω απλά εμένα;

Όλοι έχουν τα δικά τους...Ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του...Και είναι κάτι στιγμές που τα βαριέμαι τόσο όλα αυτά...Που κουράζομαι να λέω τα ίδια και τα ίδια...Που ξέρω ότι πρέπει να είμαι εκεί για τους δικούς μου ανθρώπους αλλά ταυτόχρονα δεν έχω τις αντοχές για να το κάνω...Γιατί οκ, έχω κι εγώ τα δικά μου άγχη...Απλά τα καλύπτω...Γιατί; Για να ακούσω τα άγχη,τις λύπες,τις φοβίες των άλλων...Εμένα όμως μ'ακούω;;

Κάθε μέρα ο ίδιος κόμπος στο λαιμό...

Κάθε μέρα το ίδιο άγχος...

Γιατί να φοβάμαι τόσο;

Δεν είναι και κάτι το τόσο τρομερό...

Ίσως εγώ να το φέρω μέσα μου κάπως ενοχικά...

ίσως γιατί νομίζω πως θα σε στεναχωρήσω...

Ή πως δεν θα θέλεις να συνεχίσει...

Όμως αλήθεια, το θέλω τόσο πολύ...

Είναι μεγάλη ανάγκη και μεγάλο όνειρο....

Και θέλω να είσαι κομμάτι της δικής μου χαράς...

Ακόμα κι αν ξέρω πως μέσα σου θα στεναχωρηθείς...

Όμως,δεν θα ναι και για πάντα...

Και θα ρθεις,δε θα ρθεις;

Πόσο φοβάμαι να σου μιλήσω...

Κάθε μέρα η ίδια αγωνία, ο ίδιος φόβος...

Κι όλοι να μου λενε ''Και πότε θα το πεις...'' και μπορου μπουρου μπουρου

Ωχού ολους τους βαρέθηκα...

Σκέφτηκε κανείς αν είναι εύκολο για μένα;;

Από την άλλη όμως γιατί να βάλλω απο την αρχή τα εμπόδια μπροστά;

Δεν θα ναι σαν να το καταδικάζω;

Και ακομα είναι τοσο νωρις...

Είμαι τόσο χαζή ώρες ώρες...

Κανονικά θα πρεπε να πεταω από τη χαρά μου...

Να νιώθω ευγνώμων...

Και να ζω την κάθε μου στιγμή....

Αχ,πότε θα μπορέσω να το κάνω αυτό;

Ας με άκουγα λίγο περισσοτερο....

Ας με άκουγα...

Και θα γράψω στην άμμο όλους μου τους φόβους,όπως εκανα μικρή με το όνομα μου...Και θα περιμένω να έρθει το κύμα...Και να τους σβήσει...Και να μην υπαρχει τίποτα πια...Τίποτα να με φοβήζει,να με αποθαρρύνει,να με στεναχωρει...Να υπάρχει μονο η θάλλασα...Να με ηρεμεί και να μου δινει δύναμη να προχωράω...Να ζω και να ειμαι πάντα εκει για μένα, όπως πρέπει να είμαι....

Something has changed...

Δεν ξέρω τί...

Όμως κάτι έχει αλλάξει...

Μέσα μου...

Σαν να έπεσα για ύπνο...

Και να ξαναξύπνησα πίσω στην πραγματικότητα..

Δηλαδή ήταν ένα όνειρο όλα αυτά..;

Πότε πέρασαν αυτές οι μέρες..;

Ούτε που το κατάλαβα...

Κι είσαι αλήθεια υπαρκτό πρόσωπο;

Ακόμα αναρωτιέμαι και απορώ..

Σαν να χορεύεις και να πέφτει επάνω σου χρυσόσκονη..

Σαν να υπάρχεις μόνο εσύ όσο δυνατά και να ναι η μουσική και ό,τι και να κάνουν οι γύρω σου...

Σαν να μην είσαι και τόσο σίγουρος αν όλα αυτά όντως συνέβησαν..

Σαν να μη θες να τα πιστέψεις...

Ή απλά σαν να φοβάσαι να τα πιστέψεις...

Ναι ... ΦΟΒΑΜΑΙ...

Να ζήσω,να νιώσω..

Αμύνομαι..

Απέναντι σε μένα...χωρίς αυτό να έχει να κάνει με σένα απλά αμύνομαι..

Θέλω να αφεθώ κι είναι στιγμές που δεν μπορώ..

Να σε πιστέψω...;

Ή πάλι θα φάω τα μούτρα μου...;

Γίνεται να υπάρχεις;

Κι αν ναί, τα αξίζω όλα αυτά...;

Θα μπορέσω ποτέ να αρχίσω κάτι νέο;

Θα είσαι εκεί για μένα;

Εγώ θα είμαι εκεί για μένα;

Ή θα δηλιάσω;

Και θα αφήσω κάτι που αξίζει να φύγει..

ΦΟΒΟΙ,ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΕΣ,ΑΜΥΝΕΣ...

Γίνεται να είσαι τόσο καλός;

Γίνεται να είσαι αληθινός...;

Ναι, γίνεται...

Εγώ απλά φοβάμαι,γιατί ίσως θέλω να πιτέψω ότι είσαι όπως οι άλλοι..

Ίσως θέλω να πιστέψω ότι κάτι τέτοιο είναι εντελώς αδύνατο να συμβεί σε μένα..

Κι όμως συνέβει...

Είμαι εδώ..και δεν είμαι εδώ...

Ίσως τελικά να είμαι εκεί...

Εκεί που άρχισαν όλα...

Κι έξω να κάνει τόσο κρύο...

Να βρέχει..

Και να κρυώνουμε τόσο πολύ...

Κι όμως εσύ να με κρατάς και να μη θέλεις να μ'αφήσεις να φύγω..

Κι εγώ να βουρκώνω γιατί δεν ήθελα να φύγω..

Και να με σφίγγεις στην αγκαλιά σου και να σε σφίγγω κι εγώ..

Και να βουρκώνεις..

Κι εγώ ακόμα να απορώ αν όντως υπάρχεις ή αν σε έπλασε απλά η φαντασία μου..

Ας μπορούσα έστω για μια στιγμή να αφεθώ...

Απλά να αφεθώ και να πάψω να έχω δεύτερες σκέψεις...

Ναι αυτές που σε προσγειώνουν ή και σε γειώνουν...

Φοβάμαι να αφεθώ..

Φοβάμαι να γκρεμίσω τα τείχη μου και να χτίσω άλλα...Καλά δεν ήμου ΠΡΙΝ;

Φοβάμαι μήπως αυτά τα νέα τείχη πέσουν πάλι..

Και μετά...

Ποιός ξαναχτίζει καινούργια;

''Τυχαία..''

Δεν περίμενα να σε δώ..

Τόσο τυχαία και τόσο ξαφνικά..

Στο στέκι σου...

Που όσες φορές κι άν είχα περάσει δεν ήσουν εκεί ποτέ..

Και τώρα..

Κι ας μην σε έβλεπα καλά,κατάλαβα ότι ήσουν εσύ..

Και δεν το πίστευα..

Από την αρχή ώς το τέλος..

Ήσουν λίγο στα down σου και στεναχωρήθηκα..

Δεν το πίστευα ότι σ'αγκάλιαζα...

Γιατί απλά δεν περίμενα να σε ξανάβλεπα..

Ήθελα και δεν ήθελα να φύγω..

Ήθελα και δεν ήθελα να μείνω..

Δεν αλλάζουν οι άνθρωποι..

Όσο κι αν κάποιες φορές θα θέλαμε να αλλάξουν..

Κατέρρευσε άραγε ο μύθος μου;

Πόσο ιδανικό σε είχα πλάσει..

Πόσο τέλειο..

Χωρίς ψεγάδια..

Κι είχες πάντα αυτό το ''κάτι'' που εγώ το ήθελα πολύ..

Γιατί πάντα πρέπει να εξιδανικεύουμε τους ανθρώπους;

Ίσως γιατί διαφορετικά δεν θα τους ερωτευόμασταν..

Έρωτας..

Και τί θα πεί έρωτας;

Και υπάρχει ο έρωτας;

Αυτό το απογειωτικό συναίσθημα..

Υπάρχει το ''άλλο μισό'';

Γιατί πάντα τρέφουμε ελπίδες ακόμα και για καταστάσεις που δεν προχωράνε;

Γιατί δεν θέλουμε να δούμε κι ας βλέπουμε;

Κάποιοι άνθρωποι,απλά δεν είναι για μας..

Κι εσύ ποτέ δεν ήσουν για μένα..

Ήταν σήμερα σαν να μπήκε μια τελεία..

Και πιθανά να μην μου ξαναδωθεί η ευκαιρία να σε ξαναδώ..

Ή μπορεί και να σε ξαναδώ κάπως έτσι και τότε..

Τυχαία..

Τελικά έχεις πληγώσει πολύ κόσμο..

Δεν ήμουν η μόνη..

Όμως τελικά ίσως οι ''κατάρες'' των γυναικών πιάνουν..

Και αργά η γρήγορα η εκδίκηση έρχεται..

Κι ας μην μπορείς να την ευχαρηστηθείς όσο θα θελες...

Είσαι μια τεράστια δύνη τελικά..

Που σε παρασέρνει και δεν ξέρεις πού και πώς θα καταλήξεις..

Για μένα αυτό ήταν και η μαγεία σου..

Πόσο με πειράζει αυτό το ''Θα σε πάρω,Θα μιλήσουμε,Θα τα πούμε...''

Και λοιπές αερολογίες...

Τί πρέπει να πιστέψεις τελικά;

Τίποτα..

Απλά γιατί οι πράξεις τα δείχουν όλα..

Αλλά αυτό το έχουμε ξαναπεί..

Τυχαία ή μοιραία ήρθε κι αυτό..

Όμως εγώ θέλω αυτό το απογειωτικό..

Αυτό που σε κάνει να ζείς έντονα και με πάθος..

Θέλω να ζήσω όπως θέλω εγώ..

''Με'' ή '''Χωρίς''..

Να τσαλακωθώ

να ουρλιάξω

να φωνάξω

να τρέξω

να κλάψω

να γελάσω

να μεθύσω

να χαθώ

να ερωτευτώ

Κι απλά να πετάξω

Ψηλά

Κι η καρδιά μου να χτυπάει

Δυνατά

Πολύ δυνατά

''A Step Closer..''

..''Ένα βήμα πιο κοντά''..

Κι ένα μεγάλο ευχαριστώ που ήσασταν εκεί για μένα..

Ακόμα κι αν δεν ήμουν εγώ η ίδια για τον εαυτό μου..

Που έχετε πίστη σε μένα..

Ακόμα κι όταν εγώ δεν έχω..

..''Ένα βήμα πιο κοντά''..