κάπου είχα διαβάσει:
''Επειδή πιστεύεις ότι κάποιος δεν σ'αγαπάει όσο θα ήθελες,δεν σημαίνει ότι δεν σ αγαπάει με όλη του την καρδιά''
καμιά φορά νιώθω ότι δίνω πιό πολλά...κι όμως δεν είναι έτσι,αυτό που πιστεύω είναι δικό μου κομμάτι....ο κάθε άνθρωπος δίνει με τον δικό του τρόπο...γιατί ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός..
δεν μ αρέσει να νευριάζω...ούτε να κάνω καυγάδες....όταν ξέρω ότι ο άλλος θα καταλάβει θα κάτσω να συζητήσω σε ήρεμους τόνους..προσπαθώ να μιλάω όταν πρέπει και όταν κρίνω ότι πρεπει...θεωρητικα,τώρα θα πρεπε να χω νευριάσει...
κι όμως είμαι ήρεμη...μόνο δάκρυσα για λίγο,που ακόμη δεν κατάλαβα γιατί....δεν ήταν δάκρυα λύπης...μάλλον χαράς....αλλά γιατί χαράς;;;
μήπως κατά βάθος είμαι κάπως σίγουρη για το τί νιώθει για μένα;;
μήπως πέρα από τις ανασφάλειες μου ξέρω την ουσία σ αυτό που έχω;;
δεν ξέρω αλλά αυτή η γαλήνη μ'αρέσει.....
βγαίνει μέσα απ'την αγάπη μου κι ίσως να μετράει περισσότερο απ'όλα....
περίεργα συναισθήματα,πρωτογνωρα....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου